Τα ακραία καιρικά φαινόμενα , η υπερθέρμανση του πλανήτη , το λιώσιμο των πάγων , η λειψυδρία , ο ορατός κίνδυνος εξαφάνισης μερικών από τα πιο μεγάλα και σημαντικά ποτάμια της γης ,
η γενικότερη ρύπανση του περιβάλλοντος , συνθέτουν άραγε το σκηνικό μιας επερχόμενης καταστροφής , μιας Ατλαντίδας που θα ζήσουν οι άνθρωποι του αύριο ;
Το ερώτημα δεν αναφέρεται στο σενάριο κάποιου ευφάνταστου συγγραφέα .
Επιστημονικές μελέτες προειδοποιούν ότι αν συνεχιστεί η συσσώρευση αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα , θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε συνεχιζόμενη αύξηση της μέσης θερμοκρασίας και άνοδο της στάθμης της θάλασσας , συχνότερα και εντονότερα ακραία καιρικά φαινόμενα , ξηρασίες , πλημμύρες , επανεμφάνιση ασθενειών , καταστροφές καλλιεργειών και οικοσυστημάτων , καθώς και απώλειες ανθρώπινων ζωών .
Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ταμείο για την Φύση (WWF) σημαντικοί ποταμοί απειλούνται λόγω των κλιματικών αλλαγών και της κατασκευής φραγμάτων . Ο Νείλος , ο Ινδός , ο Γάγγης , ο Δούναβης και άλλα μεγάλα ποτάμια βρίσκονται στην λίστα των δέκα πιο απειλούμενων στον κόσμο.
Η συνεχής ρύπανση τους σε συνδυασμό με την γενικότερη περιβαλλοντική υποβάθμιση , η μόλυνση των θαλασσών , η αλόγιστη βιομηχανική ανάπτυξη , τα χημικά και η εξαντλητική γεωργία αποτελούν ανθρώπινες δραστηριότητες που διαμορφώνουν την περιβαλλοντική πραγματικότητα που η συνέχειά της θα οδηγήσει στην καταστροφή .
Μέχρι σήμερα η ανθρώπινη Ιστορία έχει καταγράψει επαναστάσεις και κινήματα για την απόκτηση της ελευθερίας , της ανεξαρτησίας , της υπεράσπισης των δικαιωμάτων ή και πολεμικές συρράξεις για την εξασφάλιση εδαφών πλούσιων σε ενεργειακές πηγές . Από ‘δω και στο εξής δεν θα είναι καθόλου περίεργο οι όποιες διαμάχες ακόμη και πολεμικές συγκρούσεις να έχουν ως αιτία τον έλεγχο του νερού ή της αγροτικής παραγωγής .
Ισως για κάποιους τα παραπάνω να ακούγονται ‘’τραβηγμένα’’ και μάλλον απαισιόδοξα .
Ελπίζω και εύχομαι , όπως κάθε νοήμων άνθρωπος την μη επιβεβαίωσή τους . Όμως η σημερινή κατάσταση μόνο αισιοδοξία δεν μπορεί να μας τροφοδοτήσει . Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις των οικολογικών οργανώσεων , των περιβαλλοντικών επιστημονικών ενώσεων , ή ανεξάρτητων ειδικών αλλά και τα ορατά πλέον σημάδια μιας
καταστροφής , μόνο ως περιθωριακά θέματα συζητιόνται στα διάφορα φόρα των ισχυρών αυτού του πλανήτη .
Η ίδια η πολιτική εξαντλείται σε αμιγώς οικονομικά ζητήματα , αύξησης της παραγωγής , μείωσης του κόστους , εκμετάλλευσης όλο και περισσότερων φυσικών πόρων αδιαφορώντας για την σταδιακή έως ολοκληρωτική εξάντλησή τους .
Κανένα ουσιαστικό μέτρο που θα επιφέρει αποτελέσματα και θα ανακόψει την πορεία καταστροφής δεν λαμβάνεται . Οι ακραίες κλιματικές μεταβολές δεν συνθέτουν απλά ένα περιβαλλοντικό ή πολιτικό πρόβλημα . Είναι θέμα ασφάλειας και βιωσιμότητας του ίδιου του πλανήτη .
Ο κώδων του κινδύνου έχει κρούσει εδώ και καιρό . Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο .
Σήμερα δεν κινδυνεύει μόνο ένα ποτάμι από την μόλυνση που προκαλεί , ενδεχομένως ένας ασυνείδητος επιχειρηματίας , ένα δάσος από την πυρπόληση του και τον τεμαχισμό του σε οικόπεδα ή ένα είδος του ζωικού βασιλείου . Ο κίνδυνος αφορά την ίδια την γη .
Οι κατά τόπους εθνικές περιβαλλοντικές πολιτικές , όπου , όπως και αν αυτές λαμβάνονται είναι αποσπασματικές και ανολοκλήρωτες . Αρα αναποτελεσματικές .
Ένα ισχυρό πλανητικό συμβόλαιο ανάμεσα σε όλες τις κυβερνήσεις προστασίας και διαφύλαξης της περιβαλλοντικής - πολιτιστικής περιουσίας και κληρονομιάς θα σταθεί αποτελεσματικό να αναχαιτίσει την καταστροφή και να δημιουργήσει νέες συνθήκες ισορροπίας για την φύση και τον άνθρωπο .
Μια ενιαία ‘’πράσινη’’πολιτική που θα αγκαλιάζει το σύνολο του πλανήτη και θα λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάθε παράγοντα βιασμού της φύσης , με την επιβολή σκληρών πολιτικών , οικονομικών και νομικών κυρώσεων , πρέπει να είναι το νέο δόγμα που θα χαρακτηρίζει την σύγχρονη πολιτική αντίληψη και πρακτική .
