Ένα κομμάτι γης ανάμεσα στην Κρήτη και την Πελοπόννησο περιβαλλόμενο από τρία πελάγη, «κρύβει» μέσα του μεγαλοπρεπή κάστρα, ορεινά χωριά και δαντελωτές ακτές.
Αυτά είναι τα Κύθηρα. Γνωρίστε τα μαζί μας και ανακαλύψτε τους «χαμένους» θησαυρούς τους!
Το ταξίδι μου για τα Κύθηρα, το νησί της Αφροδίτης - σύμφωνα με τη μυθολογία εδώ γεννήθηκε η θεά του έρωτα - ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς. Η μετεωρολογική υπηρεσία είχε προβλέψει καλοκαιρία καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μου, οι τελευταίες εκκρεμότητες στο γραφείο είχαν τακτοποιηθεί και η διάθεσή μου βρισκόταν στο ζενίθ της. Σύμφωνα με μια μικρή έρευνα που είχα κάνει προηγουμένως, όλα έδειχναν πως η επίσκεψή μου στο Τσιρίγο - όπως είναι η ενετική ονομασία των Κυθήρων- θα μου έμενε αξέχαστη. Όπερ και εγένετο!
Η πτήση από το Ελ. Βενιζέλος διήρκεσε μόλις 35΄. Από το αεροδρόμιο με παρέλαβε ο γλυκύτατος κος Σπύρος, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου που θα με φιλοξενούσε,
προκειμένου να με οδηγήσει στο ορμητήριό μου, την Αγία Πελαγία. Στο ΒΑ τμήμα του νησιού, ένας όμορφος κόλπος, φημισμένος για την αμμουδερή παραλία του και
διαρκώς αναπτυσσόμενος με ουζερί, ταβέρνες, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, απλωνόταν μπροστά μου. Μετά από ένα αναζωογονητικό ντους ετοιμάστηκα να
εξερευνήσω σπιθαμή προς σπιθαμή τους δρόμους των Κυθήρων.
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΒΟΡΡΑΣ
Η γνωριμία μου με το νησί ξεκίνησε από το βορειότερο σημείο του, το φάρο του Μουδαρίου -από τους ψηλότερους της Ελλάδας, καθώς ορθώνεται στα 25 μ.- που
«επιβλέπει» σιωπηλά την ερημική αμμουδιά του Αγίου Νικολάου. Λίγο πιο κάτω η βοτσαλωτή παραλία της Πλατιάς Άμμου ενδείκνυται για βουτιές μακριά από τα
αδιάκριτα βλέμματα. Έπειτα από 3 χλμ. οδήγησης προσέγγισα τον Καραβά. Ένα από τα πιο «πράσινα» χωριά του νησιού γεμάτο με πηγές και πλατάνια μού
επιφύλασσε την πρώτη έκπληξη· τις ξακουστές πηγές Αμίρ Αλή. Μια βόλτα στο μεγαλείο της φύσης, κατά μήκος της ρεματιάς, ήταν το κατάλληλο τονωτικό για τη
συνέχεια.
Σειρά είχε ο Ποταμός. Στο σημαντικότερο εμπορικό κέντρο των Κυθήρων και κομβικό σημείο του βορρά, με υποδέχτηκε ένα πέτρινο γεφύρι, που χρονολογείται από
την εποχή της Αγγλοκρατίας. Στο χωριό, υπήρχαν αρκετές υπηρεσίες όπως ταχυδρομείο, τράπεζα και εμπορικά καταστήματα, κάτι που δεν συνηθίζεται στα υπόλοιπα.
Στη μεγάλη πλατεία ήπια ουζάκι με τους απαραίτητους συνοδευτικούς μεζέδες, απολαμβάνοντας την ανακουφιστική σκιά που μου πρόσφεραν τα αιωνόβια πλατάνια.
Στη συνέχεια άναψα ένα κεράκι στο ναό της Παναγίας της Ιλαριώτισσας και προσκύνησα την εικόνα της, η οποία λέγεται ότι ήρθε από τα Ιεροσόλυμα. Απ' ό,τι
πληροφορήθηκα από τους ντόπιους, εδώ διοργανώνεται κάθε Κυριακή το φημισμένο παζάρι, στο οποίο οι επισκέπτες μπορούν να βρουν λογής λογής καλούδια.
Επόμενη στάση η Παλαιόχωρα. Η καστροπολιτεία της πρώτης πρωτεύουσας του νησιού δεσπόζει πάνω σε δύο απότομα φαράγγια. Καταστράφηκε από τον Μπαρμπαρόσα το
1537 και έκτοτε δεν ξανακατοικήθηκε. Σήμερα τα ερειπωμένα σπίτια και οι μισοκατεστραμμένες βυζαντινές εκκλησίες θυμίζουν αυτή τη μαύρη σελίδα στην ιστορία
του νησιού.
ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»Τη δεύτερη μέρα μου στο νησί χάραξα νοτιοδυτική πορεία με κατεύθυνση τον Μυλοπόταμο. Είχα ακούσει πως σε εκείνα τα μέρη υπάρχει ένας καταρράκτης ονόματι
Νεράιδα κι έτσι αποφάσισα να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, ανακαλύπτοντας αυτό τον μικρό παράδεισο. Αφού έστριψα δεξιά πριν το καμπαναριό του χωριού και
ακολούθησα ευλαβικά τις πινακίδες με την ένδειξη «Νεράιδα, καταρράκτης», έφτασα στην δεύτερη έκπληξη του νησιού! Δροσερά, τρεχούμενα νερά έπεφταν από ύψος
μεγαλύτερο των 10 μ. χαϊδεύοντας απαλά τα βράχια και συνθέτοντας με τον αχό τους μια γλυκιά μελωδία... της ευτυχίας! Μετά την ανάταση ψυχής που μου χάρισε
η συγκεκριμένη εικόνα επισκέφθηκα τον οικισμό της Κάτω Χώρας και το κάστρο του Μυλοποτάμου. Χτισμένο από τους Ενετούς σε έναν απόκρημνο βράχο ξυπνάει
μνήμες από τα παλιά, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί δέος και ρίγη με τη μυστηριακή ατμόσφαιρα που επικρατεί ανάμεσα στα ερείπια! Αφού έφτασα μέχρι εδώ, είπα να
συνεχίσω και ως το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρων. Με 4 εκατομμύρια έτη ζωής χαρακτηρίζεται από υπέροχους σταλακτίτες και
σταλαγμίτες, ενώ στην είσοδό του βρίσκεται ο μικρός ναός της Αγίας Σοφίας με τοιχογραφίες από τον 13ο αιώνα. Σύμφωνα με το θρύλο, μάλιστα, εδώ είναι
θαμμένοι οι θησαυροί του Μπαρμπαρόσα. Ωστόσο, η τύχη δεν μου χαμογέλασε αυτή τη φορά, καθώς το σπήλαιο ήταν κλειστό! Αρκέστηκα, λοιπόν, στα όσα είχα
διαβάσει γι' αυτό, χωρίς να καταφέρω να τα θαυμάσω ιδίοις όμμασι!
ΦΥΣΗΞΕ ΝΟΤΙΑΣ!
Τη γραφική Χώρα των Κυθήρων την άφησα για το τέλος. Παρεκκλίνοντας λίγο από την πορεία μου, έκανα μια μικρή στάση στα Μητάτα, στην καρδιά της ενδοχώρας. Το
περιβαλλόμενο από πολλές ρεματιές παλαιότερο χωριό του νησιού είναι γεμάτο με αμπέλια και περιβόλια. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί δεκάδες σπηλιές και
απολιθώματα κοχυλιών σε υψόμετρο 300 μέτρων! Ένα διάλειμμα στο καφενείο της κεντρικής πλατείας για κουβεντούλα με τους ντόπιους ήταν απαραίτητο και άκρως
χαλαρωτικό. Στο δρόμο σταμάτησα στο Κατούνι, όπου χάζεψα το ξακουστό πέτρινο γεφύρι με τα 13 τόξα και μήκος 110 μέτρα.
Χτισμένος στο νοτιότερο άκρο του νησιού, ο παραδοσιακός οικισμός της Χώρας, που μετά την καταστροφή της Παλαιόχωρας από τον Μπαρμπαρόσα φέρει τον τίτλο της
πρωτεύουσας, συνδυάζει δείγματα βενετσιάνικης, αιγαιοπελαγίτικης και κρητικής αρχιτεκτονικής. O γεμάτος με καταστήματα τουριστικών ειδών, μοντέρνα cafes και νησιωτικά μπαράκια κεντρικός δρόμος της καταλήγει στο επιβλητικό κάστρο, που χαίρει άπλετης θέας στη θάλασσα, τα Αντικύθηρα και την Κρήτη. Κατεστραμμένα αρχοντικά, παλιά κανόνια και μισογκρεμισμένες εκκλησίες σχηματίζουν τη σημερινή εικόνα του άλλοτε κραταιού διοικητικού κέντρου του νησιού.
Κατηφορίζοντας προς το Καψάλι, το επίνειο της Χώρας όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο πλήθος των επισκεπτών του νησιού, έκανα μια βουτιά στα τιρκουάζ νερά,
δοκίμασα φρέσκο ψάρι σε μια από τις ταβέρνες και «ρούφηξα» έναν δροσιστικό καφέ σε ένα από τα παράκτια cafes!
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΗΣΙΈκανα check out αρκετές ώρες πριν την αναχώρηση του πλοίου, καθώς ήθελα να εξερευνήσω και την ανατολική πλευρά του νησιού, η οποία, σύμφωνα με τις πηγές
μου, έκρυβε πολλές ομορφιές! «Σκαρφάλωσα» μέχρι το αφιερωμένο στην Παναγία μοναστήρι της Αγίας Μόνης. Από εδώ η θέα στο Διακόφτι, το νέο λιμάνι και τον
Αβλέμονα -τον επόμενο προορισμό μου- είναι μαγευτική! Φτάνοντας στο μικρό ψαροχώρι, άσπρα σπίτια με τα χαρακτηριστικά μπλε παραθυρόφυλλα και πολύχρωμες
ανθισμένες μπουκαμβίλιες με καλωσόρισαν, στο πιο γραφικό -κατ' εμέ- μέρος των Κυθήρων. Η κλειστή, βραχώδης παραλία με τα καταγάλανα νερά θα σας κάνει να
νιώσετε πρωταγωνιστές σε κάποια από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '60! Αν, όμως, θέλετε άνεση και χώρο για να κάνετε τις
βουτιές σας, προτιμήστε την αμμουδερή παραλία της Παλαιόπολης σε απόσταση 1 χλμ., η οποία είναι η μεγαλύτερη σε μήκος πλαζ του νησιού. Για πιο... prive
καταστάσεις αφήστε τα σμαραγδένια νερά της βοτσαλωτής ακρογιαλιάς Καλαδί να σας «αγκαλιάσουν».
Η ώρα, ωστόσο, είχε περάσει και έπρεπε να κατευθυνθώ προς το λιμάνι. Από το κατάστρωμα του φέριμποτ άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στο ναυάγιο ενός
μισοβυθισμένου πλοίου στη βραχονησίδα Πρασονήσι, λίγο έξω από το Διακόφτι. Αυτή η τελευταία εικόνα, όπως άλλωστε και όλες οι γλυκές αναμνήσεις μου από τα
Κύθηρα, χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου...
πηγή : travel.gr
