Εκατοντάδες βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά, πολλά από αυτά σπάνιες εκδόσεις του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, είναι μόλις ένα κλικ μακριά από κάθε αναγνώστη, γλιτώνοντας τους ερευνητές από ταξίδια, φωτοτυπίες και κυρίως χρόνο και προσφέροντας σε εκπαιδευτικούς, φοιτητές και μαθητές δύο σημαντικές πηγές γνώσης και πληροφοριών.

Τα βιβλία των Δημόσιων Βιβλιοθηκών Σερρών και Λιβαδειάς έχουν γίνει e-books και βρίσκονται τους διαδικτυακούς τόπους των δύο βιβλιοθηκών για να τα ξεφυλλίσουμε, σαν πραγματικά βιβλία, από το σπίτι μας με ένα πάτημα του ποντικιού.

Αξιοποιείται έτσι ένα πλούσιο ψηφιοποιημένο υλικό που είχε παραχθεί κατά το επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» του Γ' ΚΠΣ το οποίο αφορούσε την ψηφιοποίηση υλικού δημόσιων βιβλιοθηκών. Το ΕΚΤ ανέλαβε την οργάνωση του περιεχομένου των δύο ψηφιακών βιβλιοθηκών, την προσθήκη των απαραίτητων μεταδεδομένων για τον εντοπισμό κάθε τεκμηρίου και τη διάθεσή του ελεύθερα στο ίντερνετ σε ένα περιβάλλον φιλικό στον χρήστη.

Στις δύο ψηφιακές βιβλιοθήκες υπάρχουν σπάνιες εκδόσεις με τοπικό και πανελλαδικό ενδιαφέρον, ποικιλία κειμένων της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας και ποίησης, ιστορικά συγγράμματα, νομοθετικά κείμενα και θεατρικά έργα από έλληνες και ξένους συγγραφείς. Οι συλλογές έχουν ταξινομηθεί ανά θεματική κατηγορία, και μπορεί ο χρήστης να αναζητήσει διηγήματα, βιογραφίες ελλήνων ηρώων, κείμενα της ελληνικής μυθολογίας, ιατρικά συγγράμματα, διηγήματα από τοπικούς συγγραφείς, ανθολογίες και ταξιδιωτικά έγγραφα, αλλά και κείμενα παιδικής λογοτεχνίας με σημαντική εκπαιδευτική αξία.

Η οργάνωση του υλικού έχει γίνει με βάσει τις προδιαγραφές της ευρωπαϊκής ψηφιακής βιβλιοθήκης Europeana με σκοπό να πληροί τις προϋποθέσεις ένταξης σε αυτήν. Ήδη το περιεχόμενο των δύο ψηφιακών βιβλιοθηκών (συνολικά, 732 τεκμήρια με περισσότερες από 185.000 σελίδες) έχει αποσταλεί στην Europeana, αυξάνοντας έτσι το διαθέσιμο ελληνικό ψηφιακό περιεχόμενο στα «ράφια» της.

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ο Μάιος του 1832 δεν έχει μεγάλη διαφορά με την εποχή μας.
Η Ελλάδα είχε πάρει και τότε δάνειο για να επιβιώσει.
Και το 1857 η «τρόικα» της εποχής εκείνης είχε εγκατασταθεί στη χώρα μας για να ρυθμίσει τον τρόπο αποπληρωμής.

Η Ιστορία διδάσκει...

Η κατάσταση που επικρατούσε την περίοδο εκείνη στη χώρα μας περιγράφεται σε βιβλίο του 1870, που μας... κοινοποίησε η φιλόλογος Αγγελική Καραθανάση. Τότε, σημειώνει η ίδια, «κυκλοφόρησε τυπωμένο σε ελληνικό τυπογραφείο της Ρουμανίας το βιβλίο "Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι", που θεωρείται από τους κριτικούς της λογοτεχνίας ως ένα σημαντικό λογοτεχνικό κείμενο του 19ου αιώνα με αφηγηματικές αρετές και ζωντανούς διαλόγους.

»Ο συγγραφέας, που δεν θέλησε να αφήσει το όνομά του, υπογράφει ως "Ελληνας υπαξιωματικός". Στο τρίτο μέρος του βιβλίου του αναφέρεται στο δάνειο του 1832 και στη Διεθνή Επιτροπή Οικονομικού Ελέγχου από Αγγλους και Γάλλους, που το Φεβρουάριο του 1857 εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα για μεγάλο διάστημα προκειμένου να "ξεσκονίσουν" τα δημοσιονομικά της και να ρυθμίσουν τον τρόπο πληρωμής του χρέους.

»Τα σχόλια και οι αντιδράσεις των απλών ανθρώπων της εποχής εκείνης, το ευάλωτο και η αδυναμία των πολιτικών, η στάση του τύπου και των "ρητόρων", η τακτική και η ψυχρότητα των αποφάσεων της διεθνούς επιτροπής δεν απέχουν πολύ από τις ενέργειες της τρόικας και από το μνημόνιο της δικής μας εποχής».

Η φιλόλογος αναφέρει ότι «με τον ερχομό του Οθωνα το 1832 είχε δοθεί στην Ελλάδα από τραπεζίτες του Παρισιού δάνειο εξήντα εκατομμυρίων φράγκων με εγγύηση των τριών Μεγάλων Δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Η σύναψη της συμφωνίας έδινε το δικαίωμα στις Δυνάμεις να ελέγχουν τα οικονομικά της Ελλάδας, αν τυχόν αυτή δεν ήταν συνεπής στην καταβολή των δόσεων. Είχαν περάσει είκοσι πέντε χρόνια και η Ελλάδα δεν είχε ξεπληρώσει παρά ελάχιστα, αλλά οι Δυνάμεις δεν είχαν προβεί σε κανένα έλεγχο ή πίεση (είχε βέβαια μεσολαβήσει η πτώχευση του 1843).

»Η στιγμή που επιλέχτηκε για τον έλεγχο των οικονομικών και την απαίτηση της αποπληρωμής του δανείου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Η Ελλάδα την περίοδο εκείνη βρισκόταν σε δεινή θέση. Από το Μάιο του 1854 είχαν κάνει κατοχή στον Πειραιά στρατεύματα Αγγλογάλλων, είχαν εγκαταστήσει "Υπουργείον Κατοχής" και το καλοκαίρι κυκλοφορούσαν ανενόχλητοι στην Αθήνα. Με την κατοχή εκείνη επιδίωκαν να εξαναγκάσουν τους Ελληνες του ελεύθερου βασιλείου να μη συμμετέχουν στις εξεγέρσεις των υπόδουλων συμπατριωτών τους εναντίον των Τούρκων, συμμάχων των Αγγλογάλλων, στην Ηπειρο, Θεσσαλία και Μακεδονία. Τελικά μετά τα αυστηρά μέτρα του "Υπουργείου Κατοχής" όλοι οι στρατιωτικοί που είχαν βρεθεί στο πλευρό των εξεγερμένων επέστρεψαν.

»Οι Ελληνες ωστόσο στον Πειραιά και στην Αθήνα πιέζονταν και υπόφεραν από την κατοχή των Αγγλογάλλων, αλλά ο μόνος τρόπος να απαλλαγούν από αυτούς ήταν να αποδεχτεί η ελληνική κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη οικονομικό έλεγχο από διεθνή επιτροπή για ρύθμιση του παλιού χρέους της, που δεν είχε τελικά σβήσει η πτώχευση του 1843. Για την αποχώρηση των Αγγλογάλλων είχαν πιέσει και οι Ρώσοι, συμφωνώντας όμως με τον οικονομικό έλεγχο στην Ελλάδα.

»Ο τελευταίος γάλλος στρατιώτης έφυγε από τον Πειραιά, μόλις οι αγγλογάλλοι επίτροποι κατέφτασαν στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου του 1857. Για δύο σχεδόν χρόνια αυτοί εξέταζαν προϋπολογισμούς, απολογισμούς, φορολογικά, κρατικές δαπάνες, ακίνητη περιουσία, τα πάντα, ξεκινώντας μάλιστα από το 1845. Στο τέλος, μετά από πολλές συνεδριάσεις, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η χώρα, παρ' όλο που είχε χάσει έσοδα από τη μη ύπαρξη κτηματολογίου, από τις καταπατήσεις που γίνονταν ακόμη και με εμπρησμούς, από τις καταχρήσεις αυτών που είχαν αναλάβει να εισπράττουν τους φόρους, ήταν σε θέση να καταβάλλει 900.000 φράγκα το χρόνο, ώσπου να αποπληρώσει το δάνειο και τους τόκους. Η πολυσέλιδη έκθεση αφού εγκρίθηκε και από τις τρεις εγγυήτριες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) κοινοποιήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση, που υποχρεώθηκε να πληρώσει την πρώτη δόση των 900.000 φράγκων τον Οκτώβρη του 1860».

«Οι τραπεζίται επληρώνοντο μέχρις οβολού»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι»

«Η Ελλάς, μεταξύ άλλων δανείων, οφείλει και εξήκοντα εκατομμύρια προς τινας τραπεζίτας. Των εξήκοντα αυτών εκατομμυρίων οι τόκοι είναι εγγυημένοι από τας τρεις προστάτιδας Δυνάμεις, ώστε οι τραπεζίται, αναφορικώς προς αυτό το δάνειον κοιμώνται ήσυχοι. Επί πολλά έτη η Ελλάς δεν επλήρωνε τους τόκους αυτούς, προφασιζομένη ότι δεν είχε με τι, και όμως οι τραπεζίται επληρώνοντο μέχρις οβολού. Από ποίον; Από τους εγγυητάς• από την Ρωσίαν, την Γαλλίαν και την Αγγλίαν. Οι εγγυηταί αυτοί μιαν ημέραν εσκέφθησαν (...) μήπως οι πονηροί αυτοί Ελληνες, έχουν χρήματα διά να πληρώσουν τους τόκους, και λέγουν ότι δεν έχουν διά να τα φάγουν μεταξύ των• ή μήπως σπαταλούν τα χρήματά των όπου δεν πρέπει, και έπειτα, όταν πρόκειται περί της τιμής και του πουγγίου των, δεικνύουν το ταμείον των κενόν (...) Ετσι μίαν άλλην ημέρα επαρουσιάσθηκαν εις τας Αθήνας τρεις απεστελμένοι: Αγγλος, Γάλλος και Ρώσος. Εζήτησαν ακρόασιν παρά τω υπουργώ των Εξωτερικών, τω είπον ότι ήλθον διά να εξετάσωσι τα έσοδα και τα έξοδα της Ελλάδος εν προς εν, και τω έδειξαν τα συστατικά των γράμματα. Μεγάλη κίνησις εις τα Αθήνας αμέσως• συμβούλια υπουργικά επί συμβουλίων.

Ο τύπος μαίνεται, τα Χαυτεία κατακραυγάζουν• η αστυνομία διπλασιάζει τους κλητήρας• το φρουραρχείον διατάττει και την ημέραν περιπολίας! Πώς! έγραφον αι εφημερίδες• τολμούν ακόμη οι Φράγκοι να χωθούν και εις την μύτην μας! Με τι δικαίωμα! αλλά με τι δικαίωμα! έχουν την αξίωσιν να τους δείξωμεν τι κερδίζομεν και τι εξοδεύομεν! Τι θα έλεγον αυτοί, αν εστέλλομεν το Φωστηρόπουλον (τραπεζίτης της εποχής) εις το Λονδίνον να εξετάση εν προς εν τα έσοδα και τα έξοδα του βρετανικού κράτους;

-Ακούς υπουργοί! εκραύγαζε το πλήθος εις τα Χαυτεία• τους δέχονται ακόμη, και τους στέλλουν να κατοικήσουν εις το ξενοδοχείον της Αγγλίας με δημόσια έξοδα! Και δεν τους ρίπτουν εις τον Μεδρεσέ (πρόκειται για ένα πρώην μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο στην περιοχή της Πλάκας στην Αθήνα, που μετά το 1836 είχε μετατραπεί σε φυλακή), διά να τους μάθουν ότι Κίνα δεν είναι η Ελλάς!

Εν τούτοις μετά ένδεκα υπουργικά συμβούλια, απεφασίσθη να ζητήσει η Κυβέρνησις εξηγήσεις από τους εν Αθήναις πρέσβεις των τριών εκείνων Δυνάμεων, περί της αποστολής των ξένων.

Οι πρέσβεις απήντησαν αμέσως και εις ολίγας λέξεις: - Εστάλησαν από τας αυλάς των διά να εξετάσουν με ακριβεστάτην λεπτομέρειαν τον προϋπολογισμόν της Ελλάδος, και να παρατηρήσουν αν περισσεύουν χρήματα, ή αν είναι δυνατόν να περισσεύσουν. - Συνεβούλευον δε την Κυβέρνησιν να παράσχη πάσαν ευκολίαν εις τους απεσταλμένους (...)

Ητο τότε, μοι φαίνεται, πρωθυπουργός ο τζουμπελής (ήταν το παρατσούκλι του πρωθυπουργού Δημητρίου Βούλγαρη, που οφειλόταν στα ρούχα που προτιμούσε να φοράει, δηλαδή ένα μακρύ επενδύτη, τον τζουμπέ).

-Αμή το λοιπόν, ψηφισμένο και παραδεδεγμένο. Αύριο, λέγει προς τον επί των Εξωτερικών συνάδελφόν του, να τους στείλης τον αριθμόν της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, όπου είναι δημοσιευμένος ο προϋπολογισμός.

Τούτο και έγινε την επαύριον. Την ιδίαν όμως ημέραν η Εφημερίς επεστράφη, συνοδευομένη με έγγραφον διά του οποίου οι τρεις ξένοι εζήτουν επιμόνως:

1. Το Υπουργείον των Οικονομικών να εκθέσει λεπτομερέστατα έκαστον κλάδον, έκαστον κεφάλαιον των εσόδων του κράτους.

2. Εκαστον ιδία των επτά υπουργείων να καταστρώσει ακριβείς και ανελλιπείς καταστάσεις των εξόδων του τόσας, όσας και υποδιαιρέσεις έχει, όσα γραφεία, σώματα, καταστήματα, όσας και υπηρεσίας εν τω κράτει, απ' αυτού εξαρτωμένας και παρ' αυτού μισθοδοτουμένας.

3. Ολα αυτά να μεταφρασθώσιν εις την γαλλική και να τοις δοθώσιν εντός τριών μηνών.

Την επιούσαν το υπουργείον παρητήθη σύσσωμον, και άλλοι υπουργοί αναβάντες εις τα πράγματα, ανέλαβον να εκετελέσωσι κατά γράμμα τας παραγγελίας των απεσταλμένων.

Ο αθηναϊκός τύπος εσιώπησεν, αποκαμών να φωνάζη, και τα Χαυτεία εκόπασαν, ξηραθέντος του λάρυγγος των ρητόρων.

Το υπουργείον των Στρατιωτικών ήρχισε και αυτό εκ μέρους του να γράφη τα έξοδά του όπως υπεχρεώθη. Ολίγον κατ' ολίγον, και εντός εξ μηνών αι καταστάσεις του ητοιμάσθησαν• εις την ελληνικήν όμως, ώστε έμενεν να μεταφρασθώσιν εις την γαλλικήν».

http://greece-salonika.blogspot.com/2011/05/1857.html#ixzz1MVHzIKDx

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γόνος εύπορης αριστερής εβραϊκής οικογένειας, ο Ντομινίκ Στρος-Καν μεγάλωσε μεταξύ Παρισιού, Μονακό και Μαρόκου.

Το 1999 παραιτήθηκε για να υπερασπισθεί δικαστικά τον εαυτό του από κατηγορίες για σκάνδαλα σχετιζόμενα με την Elf Aquitaine και το φοιτητικό ταμείο MNEF.
Το 2005 υποστήριξε θερμά το «Ναι» στο Ευρωσύνταγμα.

Διεκδίκησε (με τη στήριξη κυρίως της τάσης του Μισέλ Ροκάρ) το χρίσμα Γάλλων Σοσιαλιστών στις προεδρικές εκλογές του 2007 λαμβάνοντας 20,83% των ψήφων της κομματικής βάσης, έναντι 60,60% της Σεγκολέν Ρουαγιάλ.
Τον Ιούλιο του 2007, ενώ βρισκόταν σε συνέδριο υπέρ της Ουκρανικής «Πορτοκαλί Επανάστασης» στη Γιάλτα, ονομάσθηκε (κατόπιν επιμονής του Νικολά Σαρκοζί) υποψήφιος της Ε.Ε. για την ηγεσία του ΔΝΤ.
Εξελέγη στις 29 Σεπτεμβρίου 2007 με ανθυποψήφιο τον Τσέχο Γιόζεφ Τοσόφκσι, που πρότεινε η Ρωσία.
Από τη θέση αυτή χειρίσθηκε την κρίση της ευρωζώνης, η οποία έδωσε στο ΔΝΤ μια βαρύτητα την οποία έμοιαζε να είχε χάσει στην διεθνή σκηνή.

Το 2009 ονομάσθηκε για πρώτη φορά, μαζί με τον Ζακ Σιράκ, «πιο αγαπημένος πολιτικός των Γάλλων» στο βαρόμετρο του περιοδικού Paris-Match. Θεωρούνταν βέβαιο ότι στα τέλη Ιουνίου θα κατέθετε (με τις καλύτερες των προοπτικών) την υποψηφιότητά του για το χρίσμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012.
Από το 1993 προσκαλείται στο Φόρουμ του Νταβός και από το 2000 στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.

Είναι παντρεμένος σε τρίτο γάμο από το 1995 με τη δημοσιογράφο Αν Σεκνκλέρ, την πιο αγαπημένη τηλεοπτική φιγούρα των Γάλλων, η οποία εγκατέλειψε την εκπομπή της «Sept sur Sept» όταν ο άντρας της έγινε υπουργός.

Πηγή: polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

ΜΑΘΕΤΕ
ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ
ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ
ΟΣΑΜΑ ΜΠΙΝ ΛΑΝΤΕΝ

Οι κυριότερες τρομοκρατικές επιθέσεις που έχουν αποδοθεί στην Αλ Κάιντα από το 1993 μέχρι σήμερα.

1993

-26 Φεβρουαρίου: ΗΠΑ- Βομβιστική επίθεση εναντίον του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου προκάλεσε τον θάνατο έξι ανθρώπων και τον τραυματισμό εκατοντάδων. Η έκρηξη συγκλόνισε τα έξι επίπεδα του υπογείου των διδύμων πύργων όπου 55.000 άνθρωποι βρίσκονταν τη στιγμή της επίθεσης.

1995

- 13 Νοεμβρίου: Σαουδική Αραβία -Παγιδευμένο αυτοκίνητο εξερράγη στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας μπροστά από κτίριο της Εθνικής Φρουράς, όπου εργάζονταν αμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι. Πέντε Αμερικανοί στρατιώτες και δύο Ινδοί σκοτώθηκαν. Περισσότεροι από 60 τραυματίσθηκαν.

1996

-25 Ιουνίου: Σαουδική Αραβία- Φορτηγό γεμάτο εκρηκτικά ανατινάσσεται στην πύλη της αμερικανικής βάσης στο Χόμπαρ, σκοτώνοντας 19 Αμερικανούς και τραυματίζοντας 386 άτομα.

1998

-7 Αυγούστου: Κένυα- Τανζανία - Δύο παγιδευμένα αυτοκίνητα ανατινάσσονται σχεδόν ταυτόχρονα κοντά τις αμερικανικές πρεσβείες του Ναϊρόμπι (Κένυα) και του Νταρ ες Σαλάμ (Τανζανία). Απολογισμός: 224 νεκροί, ανάμεσά τους 12 Αμερικανοί, και χιλιάδες τραυματίες.

2000

-12 Οκτωβρίου: Υεμένη- 17 Αμερικανοί πεζοναύτες σκοτώθηκαν στο λιμάνι του Αντεν στην επίθεση κατά του αμερικανικού πολεμικού σκάφους USS Cole.

2001

- 11 Σεπτεμβρίου: ΗΠΑ- Τέσσερα επιβατικά αεροσκάφη που μεταφέρουν συνολικά 266 άτομα καταλαμβάνονται από αεροπειρατές και χρησιμοποιούνται ως όπλα στις επιθέσεις εναντίον των δίδυμων πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη και εναντίον του Πενταγώνου στην Ουάσινγκτον. Το τέταρτο συνετρίβη στην Πενσιλβάνια. Πρόκειται για τη φονικότερη τρομοκρατική επίθεση στην ιστορία με 3.000 νεκρούς ή αγνοούμενους.

2002

- 11 Απριλίου: Τυνησία- 21 νεκροί ανάμεσά τους 14 Γερμανοί στην Τυνησία σε επίθεση αυτοκτονίας εναντίον της συναγωγής Γρίμπα της Τζέρμπα.

- 12 Οκτωβρίου: Ινδονησία- 202 νεκροί, ανάμεσά τους πολλοί ξένοι τουρίστες, σε επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο εναντίον ντιστοτέκ στο Μπαλί, που αποδόθηκε στη Τζεμάα Ισλαμίγια, οργάνωση που επιδιώκει την δημιουργία ισλαμικού κράτους στη Νοτιο-ανατολική Ασία και επηρεάζεται από την αλ Κάιντα.

2003

-12 Μαΐου: Σαουδική Αραβία - 35 νεκροί, ανάμεσά τους 9 Αμερικανοί, σε τριπλή επίθεση αυτοκτονίας εναντίον συγκροτήματος κατοικιών στο Ριάντ.

- 16 Μαΐου: Μαρόκο- 45 νεκροί (ανάμεσά τους 12 καμικάζι) κατά τη διάρκεια επιθέσεων αυτοκτονίας εναντίον εστιατορίων, ξενοδοχείων και εβραϊκών στόχων στη Καζαμπλάνκα.

-15 και 20 Νοεμβρίου: Τουρκία- 63 νεκροί σε τέσσερις επιθέσεις αυτοκτονίας με παγιδευμένα αυτοκίνητα εναντίον δύο συναγωγών, του βρετανικού προξενείου και της βρετανικής τράπεζας HSBC στην Κωνσταντινούπολη.

2004

-2 Μαρτίου: Ιράκ- Περί τους 180 νεκρούς σε σειρά επιθέσεων εναντίον σιιτικών ιερών τόπων στη Βαγδάτη και την Κερμπάλα

-11 Μαρτίου: Ισπανία- 191 νεκροί και περί τους 2.000 τραυματίες σε σειρά επιθέσεων εναντίον τρένων σε τρεις σταθμούς της Μαδρίτης και των προαστίων.

2005

-7 Ιουλίου: Βρετανία- 56 νεκροί (ανάμεσά τους 4 καμικάζι) κατά τη διάρκεια τεσσάρων επιθέσεων αυτοκτονίας στο μετρό και σε ένα λεωφορείο του Λονδίνου.

-23 Ιουλίου: Αίγυπτος - 68 νεκροί σε σειρά επιθέσεων αυτοκτονίας στο αιγυπτιακό θέρετρο Σαρμ ελ Σέιχ.

-9 Νοεμβρίου: Ιορδανία- 60 νεκροί σε τριπλή επίθεση αυτοκτονίας εναντίον ξενοδοχείων στο Αμάν.

2006

- 24 Απριλίου: Αίγυπτος- 20 νεκροί και 90 τραυματίες σε τριπλή επίθεση αυτοκτονίας στο θέρετρο Νταχάμπ στην Ερυθρά Θάλασσα.

2007

-14 Αυγούστου: Ιράκ - Περισσότεροι από 400 νεκροί σε τέσσερις επιθέσεις με παγιδευμένα φορτηγά εναντίον κουρδικής θρησκευτικής αίρεσης στην επαρχία της Νινευί.

-11 Δεκεμβρίου: Αλγερία- 41 νεκροί, ανάμεσά τους 17 υπάλληλοι του ΟΗΕ, σε δύο επιθέσεις αυτοκτονίας στο Αλγέρι.

2008

-17 Σεπτεμβρίου: Υεμένη- Επίθεση με παγιδευμένα αυτοκίνητα κατά της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Σαναά, με 16 νεκρούς, ανάμεσά τους και 6 δράστες.

-20 Σεπτεμβρίου: Πακιστάν- 60 νεκροί σε επίθεση αυτοκτονίας με παγιδευμένο φορτηγό εναντίον του ξενοδοχείου Marriott του Ισλαμαμπάντ.

2009

-25 Δεκεμβρίου: Ολλανδία/ΗΠΑ- Κατά τη διάρκεια πτήσης ανάμεσα στο Αμστερνταμ και το Ντιτρόιτ, ένα Νιγηριανός, ο Ουμάρ Φαρούκ Αμπντουλμουταλάμπ, προσπάθησε να ανατινάξει το αεροσκάφος με εκρηκτική ύλη που είχε κρύψει στα ρούχα του. Εξουδετερώθηκε και τραυματίσθηκε από τα εκρηκτικά.

2010

-24 Νοεμβρίου: Υεμένη- 23 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε επίθεση αυτοκτονίας εναντίον θρησκευτικής πομπής σε προπύργιο της σιιτκής εξέγερσης στη βόρεια Υεμένη. Η επίθεση αποδόθηκε από αρχηγό φυλής στην Αλ Κάιντα.
 
.

Πηγή: http://thrakilive.blogspot.com/

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Είχε σχεδιάσει τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους

Κανείς δεν ήξερε που κρυβότανε και εμφανιζότανε μόνο όταν ήθελε να στείλει τα περιβόητα πλέον μηνύματα του κατά της Δύσης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ

O Οσάμα Μοχάμεντ Αουάντ μπιν Λάντεν, γνωστότερος ως Οσάμα μπιν Λάντεν, γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1957 στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και πολύ νωρίς δημιούργησε μεγάλη τεχνική εταιρεία η οποία και ανέλαβε σχεδόν τα περισσότερα έργα ανασυγκρότησης της χώρας, όπως δρόμους, λιμένες, εγκαταστάσεις, αναμορφώσεις οάσεων σε πόλεις κ.λπ. Από τις δραστηριότητες αυτές αποκόμησε τεράστιο πλούτο.

Στη συνέχεια επέκτεινε τις επιχειρήσεις του και σ΄ άλλες όμορες αραβικές Χώρες με τεράστια οικονομικά οφέλη με συνέπεια ν΄ αυτοανακηρυχθεί εμίρης (=αρχηγός) και να δημιουργήσει μια μουσουλμανική εθνικιστική οργάνωση που τα μέλη της προέρχονται απ΄ όλο τον αραβικό χώρο και κυρίως της άλλοτε Μεσοποταμίας εκτεινόμενη μέχρι και το Πακιστάν.

Σήμερα θεωρείται ο ηγέτης της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Κάιντα, και ο υπ' αριθμόν 1 καταζητούμενος από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών των ΗΠΑ (FBI) ανά τον κόσμο. Πιστεύεται ότι κρυβόταν στα βουνά του Αφγανιστάν ή, σύμφωνα με εκτιμήσεις των αμερικανικών υπήρεσιών ασφαλείας, του Πακιστάν. Κάτι που φαίνεται πως επιβεβαιώθηκε αφού σκοτώθηκε στο Πακιστάν σε μια έπαυλη στο Ισλαμαμπάντ που σύμφωνα με πληροφορίες ο ίδιος είχε κατέβει από τα βουνά και έμενε εκεί.

Τρομοκρατική δράση

Το 1998 εξέδωσε διάταγμα για τους Μουσουλμάνους, ζητώντας τους να σκοτώσουν όλους τους πολίτες και στρατιώτες των ΗΠΑ και των Συμμάχων τους, μέχρι να αποσύρουν την υποστήριξή τους από το Ισραήλ. Κατηγορείται για τις βομβιστικές επιθέσεις του 1998 στις αμερικανικές πρεσβείες στην Τανζανία και στην Κένυα και εκκρεμεί εναντίον του διεθνές ένταλμα σύλληψης. Φέρεται να έχει χρηματοδοτήσει τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, που είχαν αποτέλεσμα το θάνατο 2.988 ανθρώπων. Είναι πατέρας περισσότερων από 24 παιδιών, 11 από τα οποία απέκτησε από την συζυγό του Νατζούα.

Φήμες για θάνατο

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, η γαλλική εφημερίδα L'Est Républicain έγραψε ότι σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών (DGSE) ο Μπιν Λάντεν είχε πεθάνει στο Πακιστάν στις 23 Αυγούστου του ίδιου έτους. Στο έγγραφο αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι ο θάνατος του Σαουδάραβα κροίσου προήλθε πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό. Οι γαλλικές και οι αμερικανικές αρχές δεν επιβεβαίωσαν τα δημοσιεύματα.

Σήμερα όμως οι φήμες έπαψαν να υπάρχουν. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν είναι πλέον νεκρός!

Πηγή:  http://www.newsit.gr/

Πηγή: http://thrakilive.blogspot.com/

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση
εδώ:

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μόνο σε τέσσερις από τις 13 Περιφέρειες και σε 20 από τους 180 Δήμους καλύφθηκε η θέση

ΤΙ ΔΗΛΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Ο ΕΒΡΙΤΗΣ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ Γ. ΝΤΟΛΙΟΣ;

ΠΟΙΟΙ ΔΗΜΟΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΕΚΛΕΞΟΥΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΧΙ;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Παρουσιάστηκε ως εργαλείο προστασίας του δημότη και των επιχειρήσεων από την κακοδιοίκηση και τη διαφθορά. Ναυάγησε όμως όταν τα κόμματα επιχείρησαν να τον ελέγξουν.

Σύμφωνα με τον «Καλλικράτη», ο θεσμός του «Συμπαραστάτη» θα αποτελούνταν από πρόσωπα «εγνωσμένου κύρους», τα οποία θα δέχονταν καταγγελίες. Κάτι σαν τοπικός Συνήγορος του Πολίτη.

Πού κόλλησε η ιστορία; Η διαδικασία ανάδειξης προσώπου «εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας» -όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η σχετική νομοθεσία- απαιτεί οι υποψήφιοι να συγκεντρώσουν την ισχυρή πλειοψηφία των 2/3 στα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια. Ηταν όμως ποτέ δυνατόν να συμφωνήσουν οι περισσότερες παρατάξεις μεταξύ τους;

Ετσι μόνο οι τέσσερις από τις δεκατρείς αιρετές περιφέρειες βρήκαν πρόσωπο κοινής αποδοχής για τη συγκεκριμένη θέση. Ακόμη χειρότερη η αναλογία στην περίπτωση των δήμων. Από τους εκατόν ογδόντα δήμους, που υποχρεώνονταν βάσει του νόμου να εκλέξουν, τα κατόρθωσαν μόνο οι είκοσι!

Κατά κύριο λόγο λοιπόν τόσο στους δήμους όσο και στις περιφέρειες πρυτάνευσαν παραταξιακές λογικές και θριάμβευσε η μικροπολιτική. Υπήρξαν έντονες διεργασίες και πλούσιο παρασκήνιο σχεδόν σ' όλα τα δημοτικά ή περιφερειακά συμβούλια.

Οι περισσότερες υποψηφιότητες ήταν κομματικές, φίλοι και γνωστοί των τοπικών αρχόντων, ακόμη και στενοί συνεργάτες τους. Σχεδόν σ' όλη την Ελλάδα η κάθε παράταξη στα συμβούλια πρότεινε έναν δικό της υποψήφιο. Οι τοπικοί και περιφερειακοί άρχοντες ήξεραν ότι αποκλείεται να συγκεντρώσει ο «εκλεκτός» τους τα 2/3 των ψήφων που χρειάζονταν ώστε να εκλεγεί. Ετσι ενώ ο νόμος προέβλεπε ότι μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου έπρεπε να είχε ψηφιστεί ο καταλληλότερος για τη θέση, εκείνοι φρόντισαν να αφήσουν το θεσμό... ορφανό.

Ετσι η εικόνα που παρουσιάζεται σ' ολόκληρη τη χώρα είναι η εξής:

*Στην Κρήτη, μόνο ο Δήμος Χερσονήσου έχει σήμερα «Συμπαραστάτη».

*Σ' ολόκληρο το Αιγαίο μόνο ο Δήμος της Κω!

*Ιδια εικόνα και στη διοικητική περιφέρεια Θεσσαλίας - Στερεάς Ελλάδας, αφού κατάφερε να εκλέξει μόνο ο Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων στην Εύβοια.

*Στη διοικητική περιφέρεια Πελοποννήσου, Δυτ. Ελλάδας και Επτάνησα μόνο στους Δήμους Κεφαλονιάς και Κέρκυρας υπάρχει «Συμπαραστάτης».

*Στη Μακεδονία και τη Θράκη κατάφεραν να εκλέξουν μόνο οι δήμοι Καλαμαριάς, Λαγκαδά, Αλμωπίας, Αλεξανδρούπολης και Κομοτηνής.

*Στην Αττική μόλις δέκα δήμοι έχουν σήμερα «Συμπαραστάτη». Πρόκειται για το Δήμο Ζωγράφου, Ηρακλείου, Αχαρνών, Μεγάρων, Π. Φαλήρου, Κρωπίας, Παλλήνης, Σαρωνικού, Βύρωνα και Ασπροπύργου.

*Ούτε λόγος φυσικά για Ηπειρο και δυτική Ελλάδα. Εκεί σε κανέναν δήμο δεν υπάρχει «Συμπαραστάτης» ούτε για... δείγμα!

*Σ' επίπεδο περιφερειακών συμβουλίων έχουν εκλέξει μόνο η Αττική, η Ηπειρος, η Στερεά Ελλάδα και η Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης.

Τι ακριβώς κάνει ο «Συμπαραστάτης» σε δήμους και περιφέρειες; Σύμφωνα με τον «Καλλικράτη», δέχεται καταγγελίες άμεσα θιγόμενων πολιτών και επιχειρήσεων για κακοδιοίκηση των υπηρεσιών και διαμεσολαβεί προκειμένου να επιλυθεί το πρόβλημα. Είναι υποχρεωμένος να απαντά εγγράφως ή ηλεκτρονικά εντός 30 ημερών στους ενδιαφερομένους. Επίσης συντάσσει ετήσια έκθεση, που παρουσιάζεται από τον ίδιο και συζητείται στην ειδική δημόσια συνεδρίαση του δημοτικού ή περιφερειακού συμβουλίου για τον απολογισμό της δημοτικής ή περιφερειακής αρχής. Μπορεί, επίσης, να κάνει προτάσεις βελτίωσης της διοίκησης και των σχέσεών της με το κοινό, τόσο στο πλαίσιο της ετήσιας έκθεσής του όσο και για σημαντικά προβλήματα κακοδιοίκησης που ο ίδιος εντοπίζει. Αμείβεται όπως ο πρόεδρος του δημοτικού ή περιφερειακού συμβουλίου και η θητεία του διαρκεί 5 χρόνια.

«Σε μια χώρα που τα φαινόμενα κακοδιοίκησης ενδημούν σε διάφορες περιοχές του Δημοσίου, επιλογές σαν αυτές του περιφερειακού και δημοτικού συμπαραστάτη είναι υψηλής πολιτικής αξίας και χωρίς αμφιβολία προστατεύουν τους πολίτες από την αυθαιρεσία της διοίκησης και πλήττουν πελατειακές σχέσεις» δήλωσε στην «Κ.Ε.» ο Γ. Ντόλιος, υφυπουργός Εσωτερικών. «Φυσικά δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο να αλλάξουμε τον τρόπο επιλογής του, γιατί αν πάμε σε απλές ψηφοφορίες ουσιαστικά καταργούμε την έννοια του «Συμπαραστάτη» και τον μετατρέπουμε σ' έναν απλό σύμβουλο του δημάρχου».

Σύμφωνα με πληροφορίες από στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών, όλη η «ζημιά» έγινε διότι «παρεισέφρησε» στο αρχικό κείμενο του «Καλλικράτη» η φράση που προέβλεπε ότι η διαδικασία επιλογής «συμπαραστάτη» πρέπει να έχει ολοκληρωθεί «σε αποκλειστική προθεσμία δύο μηνών από την εγκατάσταση των δημοτικών ή περιφερειακών αρχών». Τώρα εξετάζουν το ενδεχόμενο να τροποποιήσουν τη σχετική παράγραφο με νομοθετική ρύθμιση ή με εγκύκλιο, που θα αφήνει τη διαδικασία χρονικά ανοικτή, έως ότου η ψηφοφορία καρποφορήσει. Απομένει να δούμε λοιπόν αν θα συνεχίσουν όλες οι παρατάξεις να επιμένουν σε προτάσεις για γνωστούς και φίλους, μέχρι τη λήξη της θητείας τους, ώστε ποτέ να μην καταφέρουν να εκλέξουν πρόσωπο κοινής αποδοχής!

Πηγή:  http://www.enet.gr/

Πηγή: http://thrakilive.blogspot.com/
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ: Συμπαραστάτες χωρίς συμπαράσταση

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

"Θρύλος και όχι μύθος", ανέφερε ο ομότιμος καθηγητής σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων οργάνωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με ομιλητή τον ομότιμο καθηγητή Φάνη Κακριδή, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Από-απομυθοποιώντας το Κρυφό Σχολειό». Την εκδήλωση χαιρέτισε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Τριαντάφυλλος Αλμπάνης, ενώ ο αντιπρύτανης Γεώργιος Καψάλης μίλησε για το έργο του Καθηγητή Φάνη Κακριδή. Το Κρυφό Σχολείο υπήρχε και δεν είναι μύθος, αλλά θρύλος, όπως επεσήμανε ο διακεκριμένος καθηγητής, με την έννοια ότι πέρα από τα επίσημα μαθήματα, γίνονταν και κάποιες περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένες, άτυπες και κρυφές, «συμπληρωματικές παραδόσεις» περί πατριωτισμού και Ορθοδοξίας.
Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά από τα κατατοπιστικά λεγόμενο του κ. Κακριδή:"Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στην Ήπειρο, δυσκολευόμουν πάντα να πιστέψω αυτό που τον τελευταίο καιρό με έμφαση υποστηρίζουν οι ιστορικοί: ότι το «Κρυφό Σχολειό» είναι καθαρός μύθος, με τη σημερινή έννοια της λέξης. Προτιμούσα να το θεωρώ θρύλο, πιστεύοντας ότι πρέπει να κρύβεται κάποια αλήθεια πίσω από τις λαϊκές διηγήσεις που ακούει κανείς συχνά από τους καλογέρους ή την εκκλησάρισσα, όταν επισκεφτεί, για παράδειγμα, τη Μονή των Φιλανθρωπηνών, στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, κι άλλους πολλούς παρόμοιους τόπους.¬ μια αλήθεια που βέβαια δεν τη φανταζόμουν να ταυτίζεται με το Φεγγαράκι μου λαμπρό, ούτε με Το κρυφό σχολειό του Ν. Γύζη (1886) και το ομώνυμο ποίημα του Ι. Πολέμη (1900). Ότι δεν υπάρχουν ρητές μαρτυρίες σύγχρονες με τη λειτουργία του Κρυφού Σχολειού, το θεωρούσα πολύ φυσικό: Ποιος και γιατί θα κατέγραφε στα χρόνια της δουλείας μια πατριωτική πράξη, που γινόταν άτυπα κι εθελοντικά, πίσω από την πλάτη της τουρκικής εξουσίας; Η τύχη το ’φερε να διαβάσω ένα παλιό γαλλικό βιβλίο του R. Puaux, με τον τίτλο 'Δυστυχισμένη Ήπειρος 1". Ο συγγραφέας ήταν το 1913 ανταποκριτής της παρισινής εφημερίδας "Καιροί", και το 1914 δημοσίευσε τις ανταποκρίσεις του από την απελευθερωμένη Ήπειρο. Στις 11 του Μάη επισκέφτεται το Αργυρόκαστρο, και στις 13 καταγράφει τα βιώματα και τις εντυπώσεις του. Μεταφράζουμε: "... Λίγο αργότερα, την ώρα που έγραφα, ο Μ. Ζωτίδης, που με φιλοξενούσε, ένα αξιαγάπητο ηλικιωμένο γεροντοπαλίκαρο, που είχε κληροδοτήσει, όπως μου διηγήθηκαν, με τη διαθήκη του ολόκληρη την περιουσία του στα ελληνικά σχολεία του Αργυροκάστρου, και που είχε ακόμα φροντίσει το σπίτι του να χτιστεί έτσι ώστε να μπορεί, αμέσως μετά το θάνατό του, να μετασχηματιστεί σε διδακτήριο, μου ανήγγειλε την επίσκεψη μιας αντιπροσωπείας. Φόρεσα γρήγορα το φοκόλ μου, γραβάτα και σακάκι, και συνάντησα τους επισκέπτες στο σαλόνι. Ήταν ο δάσκαλος, η δασκάλα, και μερικοί μαθητές. Πρέπει να είχαν διαλέξει τα αγοράκια και τα κοριτσάκια που είχαν τα πιο καινούργια ρούχα. Όταν ρώτησα να μου πουν το επάγγελμα των γονιών τους, πληροφορήθηκα ότι δύο από τα τέσσερα αγόρια είχαν πατέρα ράφτη! Την ώρα που γυρόφερνε, σύμφωνα με το έθιμο, ο δίσκος με τα γλυκά, κουβεντιάζω με τους εκπαιδευτικούς. Η περιγραφή των προσπαθειών τους να συντηρήσουν την ελληνική ιδέα κάτω από τουρκική εξουσία, προσπάθειες που τις περιγράφαν απλά, σαν να ήταν για κάτι τελείως φυσικό, αποκάλυπταν χαρακτηριστικά αξιοθαύμαστα. Θα μπορούσε κανείς να αφιερώσει ένα ωραίο κεφάλαιο στο σώμα των ελλήνων δασκάλων της Ηπείρου που, αντιμετωπίζοντας τόσες αντιξοότητες και ταπεινώσεις, δεν έπαυαν γι’ αυτό να προχωρούν το πατριωτικό τους έργο. Κανένα ελληνικό βιβλίο δεν γινόταν δεκτό αν είχε τυπωθεί στην Αθήνα. Έπρεπε όλα να έρθουν από την Κωνσταντινούπολη. Η ελληνική ιστορία ήταν απαγορευμένη. Έτσι, έκαναν συμπληρωματικές μυστικές παραδόσεις, όπου χωρίς βιβλίο, χωρίς τετράδιο, ο μικρός Ηπειρώτης μάθαινε να γνωρίζει την πατρίδα μητέρα του, τον εθνικό του ύμνο, τα ποιήματα και τους ήρωές του. Οι μαθητές κρατούσαν στα χέρια τους τη ζωή των δασκάλων τους. Ένας λόγος αστόχαστος ή μια καταγγελία θα ήταν μοιραία. Δεν μας συγκινούν αυτά τα διακόσια αγοράκια και τα διακόσια πενήντα κοριτσάκια, που αποδέχονταν τις ώρες της συμπληρωματικής διδασκαλίας _σε ηλικία όπου τα παιδιά τόσο αγαπούν τα διαλείμματα_ για να μιλήσουν για την Ελλάδα, κι ύστερα γύριζαν σπίτι τους με σφραγισμένα χείλη και με το μυστικό ενθουσιασμό στην καρδιά τους;". Δεν είμαι ειδικός• δεν ξέρω καν αν οι ιστορικοί μας τις έχουν ήδη εκμεταλλευτεί τις άμεσες και σημαντικές πληροφορίες που δίνουν οι ανταποκρίσεις του Puaux και οι πολύτιμες φωτογραφίες που ο ίδιος τράβηξε και αναδημοσίεψε στα βιβλία του3. υποθέτω ναι. Όμως η συγκεκριμένη μαρτυρία βλέπω να αντιστοιχεί απόλυτα στην ιστορική αλήθεια για το Κρυφό Σχολειό, όπως τη φανταζόμουν. Σίγουρα, οι τουρκικές αρχές επιτρέπαν τη λειτουργία ελληνικών σχολείων στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ναι, και μόνο στα Γιάννινα, από το 1647 ώς το 1805 ιδρύθηκαν και λειτούργησαν πέντε τουλάχιστον ονομαστές σχολές! Σημαίνει αυτό ότι οι δάσκαλοί τους είχαν την ελευθερία να διδάξουν ελληνικό πατριωτισμό και μαχόμενη Ορθοδοξία από την έδρα; Ή μήπως θα το θεωρούσαν περιττό; Δεν είναι φυσικό, πέρα από τα επίσημα μαθήματα, να γίνονταν και κάποιες περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένες, άτυπες και κρυφές, «συμπληρωματικές παραδόσεις», σαν αυτές που ο Puaux διαπίστωσε ότι γίνονταν στο Αργυρόκαστρο στις αρχές του αιώνα; Ή μήπως ο δάσκαλος κι η δασκάλα του Αργυροκάστρου βρήκαν, με την προσωρινή απελευθέρωση του τόπου τους, την ευκαιρία να πουν ψέματα στον ξένο δημοσιογράφο, διεκδικώντας για τον εαυτό τους τις τιμές που ο σχηματισμένος ήδη «μύθος» του Κρυφού Σχολειού είχε αποδώσει στους πατριώτες δασκάλους και ιερωμένους της Τουρκοκρατίας; Δεν είναι πιο λογικό να πιστέψουμε ότι οι εκπαιδευτικοί του Αργυροκάστρου θέλησαν τότε, πιστεύοντας πως ο τόπος τους είχε οριστικά απελευθερωθεί, να αποκαλύψουν στον Γάλλο ανταποκριτή τα βάσανα και τους κινδύνους που είχαν περάσει, όσο με τη σειρά τους συνέχιζαν την πατριωτική παράδοση των προκατόχων τους; Δεν ήταν άλλωστε αυτή ακριβώς η «άγραφη» διδακτική παράδοση που κράτησε στους σκοτεινούς αιώνες αναμμένη, απ’ άκρη σ’ άκρη της υπόδουλης Ελλάδας, τη σπίθα του Ελληνισμού και το κεράκι της Ορθοδοξίας; Πολύ θα θέλαμε να ακούσουμε τη γνώμη των ιστορικών.

http://katoci.blogspot.com/2011/03/blog-post_6546.html

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση
εδώ:

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

«Μόνο ως εφιάλτη, σαν κάτι που δεν θα ήθελα με τίποτα να μου συμβεί». Με αυτή τη φράση οριοθετεί ο Κ. Τ. την άποψη που είχε για τη ζωή στην επαρχία κάποτε. Παιδί της πόλης, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, έβλεπε τον εαυτό του περισσότερο σε μια έκθεση ζωγραφικής να συζητάει το μέλλον των εικαστικών τεχνών, παρά στην ταβέρνα του χωριού να υπολογίζει τις τιμές των λιπασμάτων. Και όμως, εδώ και δύο χρόνια, έχοντας κλείσει τα 45, έχει αποφασίσει να αλλάξει τα πάντα. Δουλειά και τόπο κατοικίας. «Τα οικονομικά στον τομέα (σ. σ. διαφήμιση) έχουν σφίξει πολύ. Δεν είναι πως τώρα δεν έχω δουλειά, αλλά το βλέπω να έρχεται. Η οικονομική κρίση κατάργησε το μοναδικό κίνητρο που είχε κάποιος για να συνεχίσει να ζει σε αυτή την πόλη, ότι τα πράγματα στο μέλλον θα πάνε καλύτερα». Ξεκίνησε λοιπόν να «κτίζει» τη δική του αγροτική μονάδα με αρωματικά φυτά στη Φθιώτιδα. Παρακολούθησε σεμινάρια, έμαθε να σκάβει, να ξεβοτανίζει και να παρακολουθεί τον καιρό στις βραδινές ειδήσεις. Και όπως φαίνεται δεν είναι ο μόνος...
Αγρότες με e- mail
Αύξηση της απασχόλησης στον αγροτικό τομέα της τάξης του 7% στην Ελλάδα τη διετία 2008 - 2009 καταγράφεται σε έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ που επεξεργάστηκε τα υπάρχοντα στατιστικά στοιχεία (ευρωπαϊκά και ελληνικά) για την εξέλιξη του εργατικού δυναμικού στη χώρα. To ποσοστό αυτό αντιστοιχεί σε 38.000 άτομα που αποφάσισαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να ασχοληθούν με την αγροτική παραγωγή και να αλλάξουν τρόπο ζωής ή και κατοικίας. Στα γραφεία ή μάλλον στα κομπιούτερ της οργάνωσης φτάνουν καθημερινά δεκάδες e- mail που ζητούν οδηγίες προς... νέους αγρότες. «Τι να κάνουμε, πώς και τιι να καλλιεργήσουμε» ρωτούν. Και αυτό ενώ μόλις πριν από λίγα χρόνια όλο και περισσότεροι εγκατέλειπαν την αγροτική παραγωγή, σύμφωνα με τα στοιχεία.
Η ενασχόληση με τη γεωργία πάντως είναι μάλλον μια «ώριμη» απόφαση. Οπως δείχνουν τα στοιχεία, σημαντικότερη αύξηση της απασχόλησης στον αγροτικό τομέα καταγράφεται στη μεσαία ηλικιακά κατηγορία (45 - 64 ετών), κυρίως στη Δυτική Μακεδονία, στη Δυτική Ελλάδα και στη Θεσσαλία. Οπως εκτιμούν οι ερευνητές, οι όψιμοι αγρότες είναι άνθρωποι που είτε δεν βλέπουν μέλλον στην έως σήμερα επαγγελματική τους δραστηριότητα, είτε συνταξιοδοτήθηκαν και αναζητούν συμπληρωματικό εισόδημα. Ο Μ. Φ. που κατοικεί κοντά στη Σπάρτη συνταξιοδοτήθηκε από το Δημόσιο το 2009. Ομως η σύνταξή του μειώθηκε και ο ίδιος στα 54, δεν έχει αποφασίσει να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στον καναπέ και την τηλεόραση. Ετσι, τα τελευταία χρόνια άρχισε να ασχολείται πιο εντατικά με τις ελιές και τις πορτοκαλιές της οικογένειας. «Χρειαζόμασταν κάποιο εισόδημα παραπάνω. Οχι ότι οι ελιές και οι πορτοκαλιές δίνουν πολλά, ξέρεις, έχουν πέσει πολύ οι τιμές, αλλά βοηθούν να πληρώνουμε τα φροντιστήρια της μικρής» λέει.
Η ενασχόληση με την αγροτική παραγωγή παραδοσιακά αποτελούσε και αποτελεί μια επισφαλή επαγγελματική δραστηριότητα. Σε εποχές οικονομικής κρίσης όμως τα δεδομένα αλλάζουν. Ο κ. Ξενοφώντας Κτενάς για χρόνια ασχολούνταν με το εμπόριο. Ομως, στις νέες συνθήκες η αγροτική παραγωγή και μάλιστα σε συγκεκριμένο πλαίσιο φαντάζει περισσότερο ελκυστική. «Τον τελευταίο χρόνο αποφάσισα να ασχοληθώ με τα αγροτικά. Νοίκιασα 10 στρέμματα για να καλλιεργώ δεντρολίβανο και θα το δίνω σε μια εταιρεία που έχει φτιαχτεί εδώ στο Αγρίνιο». Οπως εξηγεί, υπάρχει μεγάλο εξαγωγικό ενδιαφέρον για τα αρωματικά φυτά.
Αύξηση έως 55%
Σύμφωνα με τα στοιχεία, ωστόσο, καταγράφεται και αύξηση της αγροτικής απασχόλησης στις μικρότερες ηλικίες από 15 - 44 ετών στις Περιφέρειες του Νοτίου Αιγαίου (+55,1%), στην Κρήτη (+31%) και στα Ιόνια Νησιά (+20%), σε περιοχές δηλαδή βασικά τουριστικές. Ο κ. Ι. Τσιφόρος, γενικός διευθυντής της ΠΑΣΕΓΕΣ (εκπόνησε την έρευνα με την κ. Χ. Σταυροπούλου, οικονομολόγο, στέλεχος της υπηρεσίας εκπαίδευσης της οργάνωσης) εξηγεί το γεγονός ως απόρροια της μείωσης της τουριστικής και κυρίως κατασκευαστικής δραστηριότητας σε αυτές τις περιοχές. «Οι νέοι λοιπόν βρίσκουν μια διέξοδο στην αγροτική παραγωγή» λέει ο κ. Τσιφόρος.
Η οικονομική κρίση ασφαλώς έχει παίξει μεγάλο ρόλο στον επαγγελματικό επαναπροσανατολισμό πολλών. Ωστόσο, η επιλογή της αγροτικής παραγωγής φαίνεται ότι έχει και ένα ακόμα χαρακτηριστικό. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα «ο αγρότης» δεν ταυτίζεται με έναν άξεστο, αμόρφωτο και πάντως περιορισμένων δυνατοτήτων άνθρωπο που ξέμεινε στο χωριό. Είναι ένας σοβαρός επαγγελματίας που ξέρει τι κάνει και τι θέλει. «Μέσα από τη δουλειά μου γνώρισα πολλούς μορφωμένους αγρότες, ανθρώπους που μιλάνε ξένες γλώσσες και ταξιδεύουν στο εξωτερικό για ενημέρωση. Διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι στην πλατεία του χωριού ή έστω στην επαρχιακή πόλη έχουν τις ίδιες πληροφορίες ή και περισσότερες από αυτές στην Αθήνα» λέει ο Κ. Τ. «Τώρα όχι μόνο δεν με πειράζει, αλλά θέλω να ανήκω στην ομάδα τους».
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_15/03/2011_435801

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση
εδώ:

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κηδεύεται αυτήν την ώρα ο μεγάλος καλλιτέχνης, που είχε έρθει ουκ ολίγες φορές στα μέρη μας

ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΛΛΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ

Το άγγελμα του θανάτου του μας έκανε να αισθανθούμε την απώλεια του φιλοσόφου τραγουδοποιού που είχαμε γνωρίσει πολύ κοντά που πάντα μας καθήλωνε με το λόγο του. Στην Κομοτηνή το 2004, δυο μέρες ολάκαιρες μαζί, όπως και με όλο το δυναμικό του Χρόνου, με ένα Ρασούλη που πάντα παρακολουθούσαμε με δέος και αγάπη για όσα έκανε και επί σκηνής. Το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να θυμηθούμε αποσπάσματα από δυο συνεντεύξεις του, να θυμίσουμε τον επαναστάτη Μανώλη Ρασούλη που κηδεύεται σήμερα, καθώς έφυγε τόσο αθόρυβα από τη ζωή που εννιά μέρες δεν το κατάλαβε κανείς. Και στο θάνατο διαφοροποιήθηκε. Αντίο φίλε, καλό ταξίδι. «Προσπαθούμε να συνεχίσουμε αυτό που λέμε διαχρονικό τραγούδι», έλεγε τον Απρίλιο του 2004, μια σχέση που κράτησε και με άλλες του εμφανίσεις το 2007 στον Ίασμο, στην Ξάνθη κι εμείς να τον ακολουθούμε πιστά

 

Έχει στο ενεργητικό του απίθανη δισκογραφία, συγγραφές βιβλίων, άρθρα, ένας άνθρωπος αστείρευτα δημιουργικός, που ξέρει με το δικό του μοναδικό κώδικα να επικοινωνεί με το κοινό του. Άρτι αφιχθείς από την Παλαιστίνη ο Μανώλης Ρασούλης, μίλησε στο «Χρόνο» για όλα όσα συμβαίνουν στο τραγούδι, για αρπαχτές, ταλέντα του δρόμου, των ριάλιτι, για τη δική του στάση, πορεία και διαδρομή.

30 χρόνια στη δισκογραφία

Ήταν το ’74 σαν καταπιάστηκε για πρώτη φορά με τη στιχουργική, όταν στα χνάρια του Βαμβακάρη έγραψε το πρώτο του τραγούδι, το «Μες τη μικρή αγκάλη σου» σε μουσική Μάριου Στεφανόπουλου. Σε μια παράξενη συγκυρία, το πλέον πρόσφατο αλλά όχι και τελευταίο του γράφτηκε σε μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη («Να μη με λεν Τσιτσάνη»). Στο μεταξύ, ο κύκλος αυτός των 30 ετών ξετυλίχθηκε σε πολλές στροφές: «Η εκδίκηση της γυφτιάς», «Τα Δήθεν», «Τα τραγούδια της Χαρούλας», «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Πότε Βούδας πότε Κούδας», δίσκοι από βινίλιο, CD, δεκάδες τραγούδια που αγαπήθηκαν και ακόμη κι αν πέρασαν δεκαετίες από τότε που στήθηκαν, ακόμη τραγουδιούνται.

Αν θέλαμε να τον γνωρίσουμε όσο πιο συνοπτικά γίνεται, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν περιχαρακώνονται μέσα σ΄αυτό που λέμε «βιογραφικό», μέσα σε ημερομηνίες και τυπικά κλισέ, θα άξιζε να διαβάσει κανείς το κείμενο που ακολουθεί, για να αισθανθεί αυτό το δέος για τον ανένταχτο χαρακτήρα του, την αγάπη του για την ειρήνη, τα ταξίδια του, το διάβα της ζωής του που αναλίσκεται σε ποίηση, στίχους, γραφή, φιλοσοφία, τραγούδι, αποκάλυψη του μυστικισμού στη δημιουργία μιας ολόκληρης θρησκείας και στάσης ζωής.

Είχαμε τη χαρά να πιούμε ένα κρασί μαζί στο γραφικό ταβερνάκι, το “Βιετνάμ”, στην πάροδο της οδού Μαραθώνος, να περπατήσουμε βράδυ στην Ερμού και τα στενοσόκκακα. Να δούμε μια Κομοτηνή που εξελίσσεται και να μιλήσουμε μαζί του για όλα. Ανεξάντλητος, ιδιαίτερα φιλοσοφημένος, καταλύτης της δύναμης και της στάσης που ακτινοβολεί το ελληνικό τραγούδι ο Μανώλης Ρασούλης επιμένει ότι το ελληνικό τραγούδι δεν μπορεί να παράγεται στην Ταϊβάν, όσο κι αν κάποιοι το βλέπουν παγκοσμιοποιημένα.

Τιμά συνεργασίες ζωής, δε σταματά να παράγει καινούρια τραγούδια και το παράπονό του που δεν το αφήνει να εξωτερικευθεί πομπωδώς είναι ότι μεγάλες επιτυχίες που έχει γράψει κι έχουν τραγουδηθεί απ΄όλο τον ελληνικό λαό δε γνωρίζουν ότι είναι δικά του τραγούδια. Ο Μανώλης Ρασούλης ήταν προσκεκλημένος της εκπομπής «Με το αερόστατο του ράδιο Χρόνος 87,5FM» και μας ταξίδεψε σ’ ένα κόσμο αέναης δημιουργίας που σέβεται τις αρχές του πολιτισμού και αρνείται να ενταχθεί στην “ιλλουστρασιόν μηδενική κουλτούρα” που προσπαθούν να περάσουν οι τηλεοράσεις, προωθώντας καλλιτέχνες που δεν έχουν να πουν τίποτα.

Κριτικός, σφαγιαστικός πολλές φορές μ΄αυτά που λέει, τιμά τους φίλους, συνοδοιπόρους, συνεργάτες του, τιμά μορφές του ελληνικού τραγουδιού κι επιμένει ότι πρέπει να έχουν δεσμούς με το παρελθόν και φυσικά ξέρει να γοητεύει τον ακροατή και τον συνομιλητή του που αναγνωρίζει στο πρόσωπό του ότι έχει απέναντί του ένα γνώριμο από τα παλιά έναν σοφό δάσκαλο και μέντορα μιας περήφανης στάσης ζωής.

Έχεις περάσει πάρα πολύ μεγάλες καταστάσεις και γεγονότα της εποχής. Ήσουν στους αγώνες του 1-1-4, έζησες τη δικτατορία, γνώρισες τα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, τον Μάη του 68 στο Παρίσι, τη φιλοσοφία του Οsho στις Ινδίες. Αυτά πιστεύεις ότι ήταν πράγματα που σμίλεψαν τον ψυχισμό σου;

-Σίγουρα. Είναι κορυφαίες στιγμές της ζωής μου. Δεν μπορώ να πω ότι βασανίστηκα, δεν έχω τον τίτλο του αντιστασιακού, κρατήθηκα για κάποιες ώρες εκεί...

Γνώρισες την Βανέσα Ρεντγκρέιβ που συμμετείχε στο τροτσκιστικό κίνημα.

-Και παίξαμε μαζί, όχι σε ταινία, αλλά στα θέατρα, κάποιες επιθεωρήσεις για να βοηθούμε εργάτες απολυμένους από τα εργοστάσια και τον λαό του Μπαγκλαντές που τους σφαγίαζαν οι Πακιστάνοι και κάναμε τρεις παραστάσεις με πάρα πολύ γνωστούς ηθοποιούς. Είχε πάρει μέρος και ο Σάδερλαντ. Ήταν μεγάλη εμπειρία για μένα στα 40 χρόνια διαδρομής από την Κρήτη στην Αθήνα. Πηγαίναμε με τον Μάνο Λοΐζο και τραγουδούσαμε στις μπουάτ της Πλάκας, κάναμε ψιλοηχογραφήσεις για ταινίες που έπαιζε ο Φωτόπουλος. Εγώ βέβαια ήθελα να γίνω φιλόσοφος και είχαμε κόντρα με τον Μάνο Χατζηδάκη, που προσπαθούσε να με πείσει για άλλα. Όταν γύρισα από το Λονδίνο δεν είχα πού την κεφαλή κλείναι και δούλευα τότε στα ναυπηγεία. Με καλούσε ο Μαμαγκάκης, ο Μαρκόπουλος και κάναμε δίσκους, επέμενα ότι ήθελα να γίνω τραγουδιστής και ποδοσφαιριστής γιατί είχα ξεκινήσει με τέτοια «φόρα κατηφόρα».

Όλη αυτή η πορεία των 40 ετών με έφερε σε μια ωρίμανση και σφαιρικότητα. Το περισκόπιο μου και το αισθητήριο βλέπει κάπως σφαιρικά τα πράγματα και αυτό μου έχει δώσει το βάθρο και το υπόβαθρο για να βλέπω τις δύσκολες μέρες που ζούμε τώρα και τα γεγονότα κλιμακώνονται τα οποία είναι σε παγκόσμιο επίπεδο πρωτοφανή, οριακά, τα οποία θα αποφασίσουνε για το μέλλον του πλανήτη τελικά. Κι επειδή εγώ είμαι παιδί της εποχής, δεν είμαι ρετρό, δε ζω με τις νοσταλγίες, θέλω να συνεργώ, να συμμετέχω για το καλύτερο, παλεύω για την ειρήνη την οποία δεν την βλέπω σαν το αντίθετο του πολέμου, αφού η ειρήνη είναι μια πεμπτουσία της ίδιας της ζωής. Είναι μια άλλη φιλοσοφία. Έχω γράψει ένα τραγούδι που είναι σίνγκλ, για την ειρήνη.

Το 1973 τον Ιούνιο στο Λονδίνο γεννιέται η κόρη σου που της δίνεις τ’ όνομα Ναταλί, τιμής ένεκεν του ονόματος της γυναίκας του Τρότσκι;

-Αυτό είναι αλήθεια. Πολύ τον αγάπησα αυτόν τον άνθρωπο και πιστεύω ότι είναι το κλειδί για να ερμηνεύσουμε τι ήταν η Σοβιετική Ένωση, γιατί κατέρρευσε, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σήμερα. Ήταν ένας μεγαλοφυής επαναστάτης και ιδιαιτέρως μορφωμένος, ο οποίος δολοφονήθηκε αργότερα από τις μυστικές υπηρεσίες του Στάλιν.

Να σταθούμε στην κόρη σου, έχει σπουδάσει μουσική...

-Σπούδασε, έχει πάρει κάποια πτυχία, παίζει βιολί. Είναι ταλέντο, πράγματι. Τραγουδάει μ’ ένα χέβι μέταλ συγκρότημα, έχουν κάνει επιτυχίες στο εξωτερικό, ταυτόχρονα τραγουδάει και με μένα, αλλά τραγουδάει και άριες του Μότσαρτ με τη συμφωνική ορχήστρα νέων στην Αθήνα, είναι πολυσύνθετη. Το στίγμα της βέβαια κινείται, γιατί είναι μεταβατική και μικρή χώρα. Τις έχω κάνει κάποια τραγούδια για να κάνει ένα cd ολοκληρωμένο που δεν το έχουμε κάνει ακόμα, τα οποία έχουν γενικό τίτλο “it’s all Greek to me” που σημαίνει στα αγγλικά «μιλάς κινέζικα», αλλά κατά γράμμα σημαίνει “όλα είναι ελληνικά”. Ένα πολυσύνθετο έργο, το οποίο της δίνει τη δυνατότητα να κινηθεί από το δημοτικό μέχρι την άρια. Ελπίζω ότι κάποτε θα συγκινηθούν όλοι αυτοί του κυκλώματος για να το βγάλω, γιατί μ’ αυτό ολοκληρώνω την προσφορά μου στο ελληνικό τραγούδι και η Ναταλία είναι η τραγουδίστρια που μπορεί να τα πει όλα αυτά. Την έχω παρακολουθήσει στις δραστηριότητές της και πιστεύω ότι έχει στίγμα λειτουργικό.

Έχουμε βέβαια πολλούς καλούς τραγουδιστές, νέα παιδιά που έχουν όρεξη, ταλέντο, η Ναταλία έχει μια ιδιαιτερότητα ότι μπορεί να κλείσει αυτό τον κύκλο και ν’ ανοίξει ένας άλλος κύκλος, δεν ξέρω ποιος θα είναι και πώς θα εκφραστούν οι επόμενες γενιές στα επόμενα 50 χρόνια, πάντως αυτό που αναλάβαμε εμείς το ολοκληρώνουμε. Είμαι αυστηρός μαζί της και το έχει παράπονο, αλλά και ορισμένες φορές έχω πέσει έξω, γιατί το ένστικτό της είναι πιο φρέσκο από το δικό μου”.

Ο Μανώλης Ρασούλης φιλοξενήθηκε πολλές φορές στο δημοσιογραφικό συγκρότημα του «Χρόνου» στην εφημερίδα το ράδιο Χρόνος, σε εποχές που δεν έδιναν βήμα σε τέτοιες φωνές που ενοχλούσαν

ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΩΗΣ

Στη διάρκεια της συνέντευξης ο Μανώλης Ρασούλης μίλησε για τις σχέσεις ζωής με τον Μάνο Λοΐζο, τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Άκη Πάνου. Για την ιστορία του μπαγλαμά, δίνοντας άγνωστες λεπτομέρειες. “Γιατί δημιουργήθηκε ο μπαγλαμάς; Επειδή ήταν απαγορευμένο το μπουζούκι, έκαναν μικρά μπουζουκάκια τα μπαγλαμαδάκια τα οποία έπαιρναν μαζί στις φυλακές για να έχουν να παίζουν. Τους έψαχναν και ο μπαγλαμάς έμπαινε μέσα στα μπαγκάζια και γι’ αυτό ήταν σε μικρογραφία το μπουζούκι. Και έτσι λόγω καταδιώξεως του μπουζουκιού, βγήκε ο μπαγλαμάς. Δηλαδή ουδέν κακόν αμιγές καλού” θα πει για να προσθέσει:

“Ο Μάνος Λοΐζος ήταν ένας κρίκος ανάμεσα στους λαϊκούς και στους λεγόμενους έντεχνους. Τα δύο τραγούδια που έχει κάνει με τον Καζαντζίδη είναι καταπληκτικά. Εγώ τον είχα «πρήξει» για τον Καζαντζίδη, γιατί αυτοί που κινούνταν στον χώρο του ΚΚΕ ήταν πολύ διστακτοί να κάνουν πράγματα αισθησιακά και έκανα έξι μήνες να τον πείσω να κάνουμε “τα τραγούδια της Χαρούλας”. Αναρωτιώταν - πώς θα γράψουμε τσιφτετέλι - κι εγώ το απομυθοποιούσα και το έκανα 4/4, για να μην έχει ενοχές. Στο τέλος το έκανε με τέτοιο τρόπο, έβαλε τζουράδες αντί μπουζούκια, μείωσε τον αισθησιασμό, το έκανε λίγο πιο ελληνοκεντρικό και μετέτρεψε το τσιφτετέλι σε συρτομπάλο.

Εγώ είχα υιοθετήσει το οριεντάλ μετά τη δικτατορία για να κάνουμε πιο φεμίν την ατμόσφαιρα, διότι υπήρχε πολύ μιλιταρισμός και ανδροκρατοσφάξτε τους και πνίχτε τους”.

“Η πίστα είναι ένα στρογγυλό πράγμα και πάντα ο κύκλος είναι κάτι πολύ γλυκό, ενώνει, χαλαρώνει και είναι στο τέλος. Τέλος, η συνείδηση, έχεις μια πληρότητα, πλήρη άποψη των εμπειριών του κόσμου και η γη μας είναι στρογγυλή και η μπάλα είναι στρογγυλή και ελκύει τα πλήθη. Από κάποια στιγμή και μετά αυτή η μορφή τραγουδιού άρχισε να εκφυλίζεται. Το παραλάβανε τα μάρκετινγκ και το ξεστρατίσανε.

Έγινε ένα ζικ – ζακ και το πήγανε στο άλλο άκρο και εκεί έχω πολλές ενστάσεις για τα «Αρίων». Πολλές φορές γίνομαι κουραστικός και άχαρος γιατί ο κόσμος έχει ενδώσει, δηλαδή κάθεται, βλέπει τα “fame story” κλπ, και βγαίνει ο κάθε παράφωνος και ατάλαντος. Την τηλεόραση δεν την ενδιαφέρει. Η εικόνα πρωτοστατεί, είναι το δυναμικό της στοιχείο και βγάζει διάφορους, ο κόσμος θέλει να βλέπει κάτι που κινείται. Να βλέπει κάποιους που τσακώνονται, πράγματα που δεν οδηγούν πουθενά και είναι ένας φαύλος κύκλος. Είναι “ιλουστρασιόν τίποτα” και η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αφού παράγει αυτά τα πράγματα που καταστρέφουν την εικόνα της.

Εγώ σαν δραματουργός πρέπει να εντοπίσω τι συμβαίνει για ποιό λόγο συμβαίνει, να το αποτυπώσω σ’ ένα τραγούδι, σε θεατρικό λόγο, σε λογοτεχνικό κείμενο και το αποδώσω, γιατί μέσα απ’ αυτό θα βγει νέα εθνογνωσία. Αν δεν υπάρχει εθνογνωσία και κουλτούρα δεν υπάρχει ο ίδιος ο λαός. Όπως με τους Κύπριους. Είναι καλοί, αγαθοί, αλλά δεν έχουν σύγχρονη κουλτούρα, που αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ αδύναμοι σαν λαός για να αποφασίζουν γι’ αυτούς, για μας, για την περιοχή ολόκληρη. Έχω αυτή την εντύπωση”.

Δηλαδή, αυτοεξεφτελιζόμαστε και μας αρέσει.

-Αυτό είναι το θέμα. Εντάξει, να αυτοεξεφτελιζόμαστε γιατί μπορεί να μην ξέρουμε, αλλά να μας αρέσει κιόλας, γιατί; Αυτό είναι διαστροφή! Την ώρα που λέμε ότι έχουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες, εμείς που δώσαμε το φως στην ανθρωπότητα, που λέμε ότι η Κύπρος είναι ελληνική, έρχεται αυτό το τραγούδι “Shake it” να πει τι;

Πάσχουμε από το ότι δε βγαίνουν κάποιοι να εκφράσουν τέτοιες απόψεις, κριτικές αιρετικές, είτε μέσα από τις τηλεοράσεις, είτε μέσα από το ραδιόφωνο.

-Μα σε κόβουν, αυτό δεν είναι δημοκρατία. Είναι “δικτατορία των τηλεοράσεων”. Η τηλεόραση έχει το “υγρό πυρ”, που είναι η δύναμη της εικόνας. Αυτοί αποφασίζουνε αν θα βγάλουνε, αν θα ρίξουνε στο κρεματόριο της λήθης τον τάδε, τον δείνα κι έχουμε συνεχώς κόντρες γι’ αυτό. Οι τηλεοράσεις τα τελευταία 12 χρόνια επειδή δεν ήμασταν πεπειραμένοι, μας έχουν βάλει από κάτω, ενώ δεν πρέπει ν’ αφήνουμε τους μηχανισμούς να μας βάζουν από κάτω. Το ανθρώπινο είδος είναι εκείνο που πρέπει να ελέγχει και να διαχειρίζεται τους μηχανισμούς. Αυτό το πράγμα δεν είναι ούτε ελληνικό – οι αρχαίοι Έλληνες γι’ αυτό που μείνανε στην ιστορία είναι ότι είχανε τους μηχανισμούς από κάτω, είχαν ένα σκληρό πυρήνα φιλοσόφων και ανθρώπων που φτάνανε μέχρι τον Περικλή, ανθρώπους χαρισματικούς και φωτισμένους που είχαν υπό έλεγχο το μηχανιστικό μέρος. Σήμερα μας έχει βάλει η τεχνολογία από κάτω.

Την αγαπάμε, δεν αντιλέγω κι εγώ μπαίνω στα αεροπλάνα, μιλάω στα ραδιόφωνα, έχω ιστοσελίδα, αλλά αυτό δεν πάει να πει αφήνεσαι. Πρέπει να δούμε τη σχέση του ανθρώπινου στοιχείου με την τεχνική και την τεχνολογία, ποια είναι ξανά, να την προσδιορίσουμε και να την ελέγχουμε, κάτι που δεν το θέλουνε, αφήνονται σε μια κεκτημένη ταχύτητα και εγώ σαν ένας άνθρωπος που βασανίζομαι να βγάλω κάποια συμπεράσματα διαφωνώ μαζί τους. Και μια κοινωνία η οποία καταδικάζει τους διαφωνούντες δεν είναι “ώριμη” κοινωνία. Πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν είναι ώριμη χώρα. Δυστυχώς πάλεψα να βγάλω την χώρα από την θέση του ουραγού. Έκανα π.χ. ένα δίσκο «τα ποδοσφαιρικά», που ήταν καινοτομία σ’ όλη την Ευρώπη. Δεν ξαναϋπήρξε τέτοιος δίσκος. Ήταν σαν μικρή όπερα για το ποδόσφαιρο. Περιείχε το τραγούδι της ήττας, το εκτός έδρας, τη μπαλάντα του επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Ήρθαν δημοσιογράφοι από την Δανία, πήραν συνεντεύξεις κατάπληκτοι οι άνθρωποι κι εδώ πέρα οι αθλητικογράφοι από την Θεσσαλονίκη όπου ζω, δεν ξέρουνε τον δίσκο που ήταν πολύ σπουδαίο γεγονός. Γι’ αυτό το λόγο έχουμε χουλιγκανισμό μέσα στα γήπεδα, εγώ προσπάθησα να κατευνάσω αυτή την ένταση και να δημιουργηθεί η κουλτούρα των γηπέδων, όπως και την κυκλοφορία στην άσφαλτο χρειαζόμαστε κουλτούρα, γι’ αυτό έχουμε τόσους χιλιάδες νεκρούς κάθε χρόνο”...

Ο Μανώλης Ρασούλης επανατοποθετεί τον πήχη. “Δεν πρέπει να ακολουθούμε μόνο τα γούστα του κοινού, αλλά να τον καθοδηγούμε κιόλας, να μπαίνουμε μπροστά. Είναι ρίσκο, αλλά αυτή είναι η φύση της δουλειάς μας” θα πει επιμένοντας με πείσμα και δυναμισμό στον δρόμο της διαρκούς προσπάθειας»…

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ Μανώλη Ρασούλη!

Πηγή:  http://www.xronos.gr/

Πηγή: http://thrakilive.blogspot.com/
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ: Ο αιώνιος Μανώλης Ρασούλης και η σχέση του με την Θράκη!

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ετοιμαζόμαστε για την Εθνική Γιορτή και καλό είναι να φρεσκάρουμε στη μνήμη μας ορισμένες λέξεις των ημερών που έχουν συνδυαστεί με τον πολιτισμό των Ελλήνων, αλλά δεν είναι ελληνικές.
Μια απ αυτές είναι και η τούρκικη λέξη Τσολιάς. Προέρχεται από το τουρκικό çul (< αραβικό cull) και σημαίνει το “κουρέλι”, “το παλιόρουχο”. Κατά το λεξικό του Μπαμπινιώτη: “φαίνεται ότι η λέξη είχε αποδοθεί μειωτικά στους κλέφτες και τους αρματολούς (από τους Τούρκους) επειδή η φουστανέλα ήταν ραμμένη από πολλά μικρά κομμάτια υφάσματος). Η λέξη τσολιάς είναι ομόρριζη με τη λέξη τσόλι και τσούλι.
Ο κουρελής, αλλά τιμημένος τσολιάς, έπρεπε να αποκτήσει μία “καθώς πρέπει” ονομασία για αυτό κατά το 1868 ανασύρθηκε η ομηρική λέξη “Εύζωνος”. Στην αρχαιότητα η λέξη αυτή προσδιόριζε είτε την κομψή γυναικά (με λεπτή μέση), είτε τον ελαφριά οπλισμένο στρατιώτη.Το 1868 ιδρύθηκε για πρώτη φορά η προεδρική φρουρά και τότε πρωτοπαρουσιαστηκαν τα τάγματα των ευζώνων με την παραδοσιακή στολή. Την τιμημένη αυτή στολή φορούσαν και τα ένδοξα Τάγματα των Ευζώνων μας σε όλους του πολέμους του σύγχρονου Ελληνικού κράτους (δυστυχώς τη φορούσαν και οι προδότες γερμανοτσολιάδες, κατά την Γερμανική κατοχή). Σήμερα μόνον οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς, φέρουν υπερήφανα την ίδια στολή.
Η λέξη τσαρούχια είναι και αυτή τουρκικής προέλευσης < çaruk και προσδιόριζε το σανδάλι με την πέτσινη σόλα.
Αντίθετα με ότι πιστεύουν οι περισσότεροι το Φέσι δεν είναι Τουρκικής προέλευσης. Η πρέλευση του είναι από την πόλη Φες (εξ ου και το όνομα) ή Φεζ (αραβ. فاس Fās, γαλλ. Fès) του Μαρόκου. Μέχρι το 19ο αιώνα, η πόλη Φες ήταν η μοναδική πηγή για τα παραδοσιακά καπέλα με το ιδιαίτερο κόκκινο χρώμα. Στην Τουρκία η χρήση του φεσιού απαγορεύτηκε το 1925. Ο ίδιος, ο Ατατούρκ, χαρακτήρισε το φέσι ως “παρακμιακό” και το κατήγγειλε ως “κάλυμμα της κεφαλής των Ελλήνων”.
Η λέξη καριοφίλι, αντίθετα, είναι Ιταλική. Στις αρχές του 1800 τα καλασνικοφ της εποχής ήταν τα φημισμένα όπλα της Ιταλικής εταιρείας “Carlo e Figli” (: Κάρλο και υιοί). Αυτό το “Κάρλο ε φίλιοι”, οι Έλληνες το πρόφεραν ως καριοφίλι και έτσι και έμεινε στο ελληνικό λεξιλόγιο και υμνήθηκε από τη Δημοτική και Λόγια ποίηση. Πάντως, ο Βαλαωρίτης δίνει μια διαφορευική εξήγηση «Ωνομάσθησαν ούτω, διότι έφερον κεχαραγμένον εν κυκλοειδή ζώνη το ομώνυμον εύοσμον φυτόν όπερ καλούμεν καρυοφίλλι». Ο Λεβίδης, από την άλλη, το συσχετίζει με τη λέξη “φυλλοκάρδι” Γιώργος Δαμιανός

http://www.24grammata.com/?p=11093

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση
εδώ:

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μια σελίδα από την "Καθημερινή" για τις ιστορίες αποβιομηχάνισης στην πάλαι ποτέ ραγδαίως αναπτυσσόμενη περιοχή μας, η οποία μετατράπηκε σε μια μεγάλη ΒΙΠΕ - φάντασμα
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ

«Εξαρτάται από τη διαδρομή που θα επιλέξετε. Αν ακολουθήσετε την ένδειξη για Κεχρόκαμπο, μέσα από τα βουνά θα το βρείτε στα δεξιά, στην είσοδο του χωριού. Αν πάλι πάρετε τον δρόμο μέσα από την Ξάνθη, θα το συναντήσετε κοντά στον σταθμό στο τέλος του «χωριού». Χωριό;

H Σταυρούπολη είναι το μεγαλύτερο Νεστοχώρι και στο εργοστάσιο John Phill Hellas A. E., που μοιάζει σαν προστατευτικό τείχος στην είσοδό του, δούλεψε το μισό χωριό κάποτε. Στο καφενείο θυμούνται ότι «υπήρξε χρονιά που παρήγαγε έως και 500.000 μοκέτες. Τώρα το «Τζων Φιλ» -που πήρε την επωνυμία του από το όνομα (Ιωάννης Φιλιππίδης) του ιδιοκτήτη-, εντυπωσιακό μέσα στην ερήμωσή του, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα από τα πολλά βιομηχανικά κουφάρια της Θράκης. Σύμβολο μιας εποχής που πρόβαλλε τη Θράκη σαν Ελντοράντο κερδών από γενναιόδωρες επιδοτήσεις του Δημοσίου.

Σήμερα, το μόνο που θυμίζει κάτι από τα περασμένα μεγαλεία είναι η πράσινη δερματόδετη διευθυντική πολυθρόνα μπροστά από τη μεγάλη φωτογραφία του ιδιοκτήτη με υπουργούς της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή. Το ταπητουργείο της Σταυρούπουλης ήταν από τα πρώτα που εγκατέλειψαν την περιοχή και την παραγωγική διαδικασία, όταν τα ακριτικά κίνητρα που αφειδώς παρείχαν οι κυβερνήσεις δεν κρίθηκαν επαρκή για να το διασώσουν από τον διεθνή ανταγωνισμό. Αλλωστε, τα περισσότερα από τα βιομηχανικά κουφάρια της Ξανθης οικοδομήθηκαν μέχρι το 1980.
Τώρα η βιομηχανική Ζώνη της Ξάνθης θυμίζει έντονα περιοχές του Θριάσιου στην Αττική, καθώς βρίθει από φαντάσματα του παρελθόντος. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στην Κομοτηνή και στην Αλεξανδρούπολη. Μόνο που στην Ξάνθη το τέλος της μεταποίησης είναι ορατό περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, γιατί συμπίπτει με την κρίση μεγάλων συνεταιριστικών μονάδων. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χαθούν 2.000 θέσεις εργασίας τα τελευταία χρόνια, όπως εκτιμά ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών και Βιοτεχνιών Ξάνθης, κ. Β. Σκαρλάτος.

Η ξενάγηση στα κουφάρια της πόλης δύσκολη και κανείς -πλην του προέδρου του Εργατικού Κέντρου της πόλης κ. Αγ. Μπεμπεκίδη- δεν προσφέρεται. Το φασονάδικο ιματισμού του «Πασχαλίδη», στα δεξιά της Βιομηχανικής Περιοχής (ΒΙΠΕ) το καπνεργοστάσιο του «Μιχαηλίδη», που έκλεισε... μεταφερόμενο σε γειτονική χώρα, οι εγκαταστάσεις της «Κομοτέξ» που στεγάζει σήμερα την Αστυνομική Σχολή, η «Groupal» που σήμερα φυλάσσεται από ιδιωτική εταιρεία. Ερειπωμένα κτίρια παραγωγής ξηρών καρπών και συνεταιρισμοί μαμούθ που στήριζαν την εποχική απασχόληση και την εκλογική πελατεία των πολιτικών της περιοχής (όπως η ΣΕΒΑΘ). Βιοτεχνίες με κατεστραμμένες ακόμη και τις ταμπέλες της επωνυμίας και εργοστασιακοί χώροι με κουβέρτες και χράμια στο εσωτερικό τους να υποδηλώνουν την αλλαγή της χρήσης τους σε προσωρινό κατάλυμα μεταναστών.

Εικόνες της βιομηχανικής παρακμής στην Ξάνθη. Ο αντίκτυπος μεγάλος, αν αναλογιστεί κανείς ότι το 2005, πολύ πριν από την εκδήλωση της κρίσης, ο δευτερογενής τομέας απασχολούσε το 26,7% του ενεργού πληθυσμού και η μεταποίηση συμμετείχε στο συνολικό προϊόν του νομού κατά 44,7%. Και όσο προχωρούμε προς τα πάνω η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή.

Οι χρηματικές επιχορηγήσεις που αναλώθηκαν σε τυχοδιωκτικά σχέδια άφησαν ανεξίτηλα τα αποτυπώματά τους στα εγκαταλελειμμένα κτίρια, που ιδιαίτερα στην περιοχή της Ροδόπης, όπου το ποσοστό ανεργίας ανήλθε στο 27%, θυμίζουν πόλεις σε ερήμωση.

Kάποτε η ΒΙΠΕ Κομοτηνής ήταν η δεύτερη καλύτερα οργανωμένη βιομηχανική ζώνη μετά τη ΒΙΠΕ Σίνδου - Θεσσαλονίκης. Σήμερα, αν εξαιρέσεις ελάχιστες πρωτοπόρες επιχειρήσεις (Μπίρα Βεργίνα, Ποτοποιία Θράκης, Χατζηκοσμάς και άλλες που επιβίωσαν), μόνο το φουγάρο της ΔΕΗ υποδηλώνει από μακριά την ύπαρξη της Βιομηχανικής Ζώνης. Ενα στα τρία εργοστάσια έκλεισε...

Δημόσιο χρήμα στα χέρια καιροσκόπων

Από το 1982 μέχρι και το 1994 η Θράκη ενισχύθηκε με 7 αναπτυξιακούς νόμους, που προέβλεπαν ειδικές επιδοτήσεις και προνόμια για τις επιχειρήσεις. Η υψηλή ζώνη κινήτρων στην οποία εντάχθηκε η περιοχή, με δημόσιους πόρους που έφτασαν έως και το 65% - 80% της επένδυσης, άλλαξε την εικόνα της Θράκης, δημιούργησε χρήμα και εισόδημα στην περιοχή. Ομως, αυτή η μεταφορά πόρων από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων έτσι ασυλλόγιστα όπως έγινε, επί δεκαετίες, σε επενδύσεις χαμηλής παραγωγικότητας και σε κλάδους παρωχημένης τεχνολογίας, δεν δημιούργησε τα ανταγωνιστικά αναχώματα για την οχύρωση των προϊόντων που με το 1/3 του κόστους, παράγονται πλέον στις βαλκανικές και στις ασιατικές αγορές. Και στη Ροδόπη, οι καιροσκόποι ήταν σε αφθονία, ο δε μηχανισμός των επιδοτήσεων προκλητικά γενναιόδωρος. Τα κίνητρα για τις ακριτικές περιοχές ήταν γενναιόδωρα. Δεν ετίθετο θέμα εντοπιότητας. Ο έλεγχος, ελλειμματικός. Το μειονοτικό έδιδε τη δυνατότητα σε τοπικούς παράγοντες να πιέζουν την κεντρική εξουσία για ελαστικά κριτήρια. Το «παραθυράκι», δηλαδή μια πρόσθετη επιδότηση για ένα επιπλέον 20% (πέραν της επιδότησης του 65%), από την περιφέρεια προβλεπόταν. Τι έμενε; Να αναλάβει κάποιος τον μηχανισμό των υπερτιμολογήσεων, που προσέθετε ακόμη ένα 7% - 10%, χωρίς τον συνυπολογισμό της τραπεζικής συμμετοχής. Στη συνέχεια έπρεπε να αναζητηθούν κεφάλαια για την ίδια συμμετοχή, να διασφαλιστούν οι δίαυλοι προς τους τραπεζικούς μηχανισμούς και τους αξιολογητές. Εκεί θα καθάριζαν οι πολιτικές διασυνδέσεις. Ομως, κομβικό σημείο παρέμενε ο έλεγχος της ίδιας συμμετοχής. Και γι’ αυτό υπήρχε λύση: η έγκριση ήταν εξασφαλισμένη εάν ο επενδυτής απεδείκνυε ότι είχε καταθέσει το ποσό τουλάχιστον για έξι μήνες σε τραπεζικό λογαριασμό. Σε πολλές περιπτώσεις αρκούσε η κατάθεση να έχει γίνει ένα μήνα πριν από την τελική έγκριση. Αλλοτε έπαιρναν την πρώτη δόση της επιδότησης, έκαναν τις παραγγελίες υλικών και εξαφανίζονταν... αφήνοντας ερείπια.

Επενδύσεις και ανεργία στην Ανατ. Μακεδονία

Από το 1983 και μετά, η περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας υπήρξε η πιο ευνοημένη περιφέρεια αναπτυξιακών κινήτρων. Σύμφωνα με μελέτη αξιολόγησης, που έγινε πρόσφατα από το υπουργείο Ανάπτυξης, από τη συνολική επιχορήγηση του προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ύψους άνω των 4,39 δισ. ευρώ, η επιχορήγηση προς την Ανατολική Μακεδονία - Θράκη προσέγγισε το 1 δισ. ευρώ.

Επομένως, στην περιοχή διοχετεύθηκε το 20% των δημοσίων πόρων που κατευθύνονταν για την ανάπτυξη όλων των περιφερειών της χώρας. Αλλά με δεδομένο ότι «στην τριακονταετή περίοδο 1982 - 2010, το ΑΕΠ της χώρας υπερδιπλασιάστηκε και το βιοτικό επίπεδο αυξήθηκε σημαντικά, το ερώτημα για το πόσο συνέβαλαν σ’ αυτό τα κίνητρα των αναπτυξιακών νόμων παραμένει ένα ανοιχτό ζήτημα», υπογραμμίζει ο γενικός γραμματέας Eπενδύσεων και Aνάπτυξης κ. Γ. Πετράκος στη μελέτη για την αξιολόγηση των αναπτυξιακών νόμων.

Ωστόσο, από τα στοιχεία που παραθέτει είναι σαφές ότι παρά τον πακτωλό των κονδυλίων την περίοδο 1981 - 2007, το ΑΕΠ στην Αν. Μακεδονία και Θράκη μειώθηκε από 6,78% το 1981 στο 4,55%, το 2007, ενώ και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μειώθηκε από το 88,66 στο 66,47.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στο παρελθόν οι πόροι κατανεμήθηκαν «με άλλα κριτήρια και όχι με το κριτήριο της περιφερειακής σύγκλισης, το οποίο υπήρξε και το βασικότερο κριτήριο των αναπτυξιακών νόμων και των κοινοτικών κανονισμών», καταλήγει η μελέτη.

Δεν είναι τυχαίο και ούτε εξηγείται μόνο με πληθυσμιακά κριτήρια ότι ένας στους τρεις ανέργους στο σύνολο της χώρας κατοικεί στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης.

Η συμπληρωματικότητα του αγροτικού εισοδήματος, καθώς και τα αποθέματα της όποιας αποταμίευσης, αποτρέπουν επί του παρόντος τις κοινωνικές εντάσεις.

Απέμειναν οι καλές

«Η ερώτηση εάν το αποτέλεσμα των αναπτυξιακών κινήτρων στην Ξάνθη είναι αντάξιο του κόστους «δηλητηριάζεται» από την αίσθηση που υπάρχει ότι εδώ σπαταλήθηκαν περισσότερα χρήματα από την απόδοση που είχαν οι επενδύσεις ή από όσα επέστρεψαν ως αποτέλεσμα για την ανάπτυξη της περιοχής», επισημαίνει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών και Βιοτεχνιών της Ξάνθης, κ. Β. Σκαρλάτος.

«Ούτε και η περιοχή της Θράκης απέφυγε την παθογένεια της ελληνικής πραγματικότητας την οποία βιώνουμε σήμερα σε όλο της το μεγαλείο. Ισως και να μη μπορούσε να γίνει αλλιώς σε μια περιοχή που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήταν αγροτική. Πάντως, οι περισσότερες αδυναμίες δεν ξεκίνησαν από δόλο. Απλώς υπήρχαν τόσο πολλά αντικίνητρα και εμπόδια για να προχωρήσουν οι ιδιωτικές επενδύσεις, όπως θα έπρεπε, ώστε πολλές βάλτωσαν. Ομως, από την ίδια εκείνη περίοδο παραμένουν ακόμη πολύ καλές επιχειρήσεις. Η SunLight, ο όμιλος Γερμανού, ο όμιλος Πλαστικών Θράκης, η Χαρτοποιία Θράκης, ο όμιλος Χατζηιωάννου είναι ορισμένα από τα καλά παραδείγματα», αναφέρει ο κ. Σκαρλάτος.
Πηγή: http://www.kathimerini.gr/

Πηγή: http://thrakilive.blogspot.com/
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ: Ο John Phill και τα άλλα... κουφάρια στην Θράκη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

- «Οι κατοχικές δυνάμεις της τρόικας και η κυβέρνηση οδηγούν το λαό

σε σύγχρονη φτώχεια».

- Ο Παλλαϊκός αγώνας ανδρών και γυναικών πρέπει είναι η απάντηση

στο 4^ο Ράιχ.

«Ω, δεν είναι κρίμα ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα να πρέπει να το στέλνουν στο εργοστάσιο με μισθούς της πείνας και στο τέλος να πεθάνει;»

τραγούδι βαμβακοεργατριών σε γυναικεία απεργία του 1836

Σήμερα, που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ: 

- ξεπουλά στα πολυεθνικά συμφέροντα τη γη, το νερό, το υπέδαφος, τον αέρα και τις δημόσιες επιχειρήσεις

- καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, μειώνει τους μισθούς, διαλύει ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά δικαιώματα

- μετατρέπει την ΥΓΕΙΑ, την ΠΑΙΔΕΙΑ και τις συγκοινωνίες από κοινωνικά αγαθά σε αντιλαϊκές κερδοφόρες για το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο επιχειρήσεις

- βρίζει το λαό αποκαλώντας τον «κοπρίτη», χαραμοφάη και τζαμπατζή.

Σήμερα, που η ανεργία αυξάνεται με ρυθμούς ρεκόρ (το επίσημο ποσοστό της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας αγγίζει το 15,5%, το πραγματικό φτάνει το 20% και προβλέπεται να το ξεπεράσει), οι γυναίκες και οι νέοι αποτελούν το μεγάλο ποσοστό των ανέργων αλλά και των ελαστικά απασχολούμενων.

Σήμερα, που-παρά τη στήριξη των μεγαλοεργολάβων της ενημέρωσης όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται το ψέμα και η απάτη της κυβέρνησης Παπανδρέου: Το ξεπούλημα των εργαζόμενων, η χρεωκοπία των εργαζομένων, οι «θυσίες» που επιβλήθηκαν και επιβάλλονται, είναι για να σωθούν και να μεγαλώσουν τα κέρδη τους οι τραπεζίτες, είναι για να σωθεί και να μεγαλώσει τα κέρδη του το κεφάλαιο, οι εργοδότες και οι βιομήχανοι που, με απίστευτο θράσος, απαιτούν συνεχώς περισσότερα.

Σήμερα-παρά τη στήριξη των χρυσοπληρωμένων μεγαλοδημοσιογράφων-δε μπορούν πια να κρυφτούν, όταν απροκάλυπτα δηλώνουν: «Υλοποιήσαμε εντός λίγων μηνών μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες άλλες χώρες χρειάστηκαν δεκαετίες. Οι γυναίκες π.χ. δεν μπορούν πλέον, όπως συνέβαινε σε μεμονωμένες περιπτώσεις, να συνταξιοδοτούνται στην ηλικία των 45 ετών, αλλά συνταξιοδοτούνται όλες στα 65. Πρόκειται για ένα γιγαντιαίο άλμα»

(Γ. Παπανδρέου, συνέντευξη στην εφημερίδα Bild, 24-2-11 in.gr).

Σήμερα, έχει έρθει η ώρα να φύγουν....

ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ…

Η καθιέρωση της 8^ης Μάρτη ως παγκόσμια ημέρα των γυναικών, δεν ξεκίνησε ως φιλανθρωπική παραχώρηση των αστικών πολιτευμάτων, αλλά έχει τις ρίζες της βαθιά στην ιστορία του εργατικού κινήματος και του αγώνα των εργατριών… Θεωρούμε την ημέρα αυτή επίκαιρη και αναγκαία, όχι ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, αλλά ως ημέρα.................

διεκδίκησης και χειραφέτησης των ίδιων των γυναικών.

ΧΡΟΝΙΚΟ:

Το 1820 στη Νέα Αγγλία: η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία στις βιοτεχνίες ενδυμάτων για μείωση του ωραρίου (από 14 σε 10 ώρες), καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Το 1834 και το 1836: δύο μεγάλες απεργίες των εργατριών στη βαμβακοβιομηχανία της Lowell στη Μασαχουσέτη, με ίδια αιτήματα, αποτέλεσμα των οποίων ήταν μετά από κάποια χρόνια (1844) η ίδρυση του πρώτου γυναικείου σωματείου.

Στις 8 Μάρτη 1857 εργάτριες της βιομηχανίας υφασμάτων απεργούν και η αστυνομία δίνει ένα αιματηρό τέλος σε μια μαζικότατη διαδήλωση, όχι μόνο με συλλήψεις, αλλά και με δολοφονίες.

Το 1910 στη Νέα Υόρκη μια συγκλονιστική απεργία 13 εβδομάδων που ξεκίνησε από εργάτριες της βιομηχανίας πουκαμίσων «Τρίγωνο» και κορυφώθηκε με τη συμμετοχή 20.000 εργατριών σε διαδήλωση, έμεινε στην ιστορία ως «η εξέγερση των 20.000 γυναικών».

Στις 8 Μάρτη 1910, στην Κοπεγχάγη στα πλαίσια του συνεδρίου της 2^ης Διεθνούς, λαμβάνει χώρα η παγκόσμια διάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών και η Κλάρα Τσέτκιν προτείνει την καθιέρωση της 8^ης Μάρτη ως παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, ως φόρο τιμής στις γυναικείες διαδηλώσεις στις ΗΠΑ, στις εργάτριες όλου του κόσμου και στον αγώνα για δικαίωμα ψήφου.

Ένα χρόνο μετά, το 1911, το «Τρίγωνο» παίρνει φωτιά και οι εργάτριες πηδούν φλεγόμενες από τον 9^ο όροφο ή στο φρεάτιο του ασανσέρ, αφού οι εργοδότες έχουν κλειδώσει τις πόρτες. Απολογισμός ήταν 146 νεκρές εργάτριες, η πλειοψηφία κάτω των 18 ετών.

Στις 8 Μάρτη 1912, 23.000 εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης απεργούν και ζητούν 10ωρο, καλύτερες συνθήκες, ίσο μισθό με τους άντρες, κατάργηση της παιδικής εργασίας και δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημα «ψωμί και τριαντάφυλλα» κατακλύζει τους δρόμους της Νέας Υόρκης και η αστυνομία γράφει –ξανά- ένα άσχημο τέλος.

Στις 8 Μάρτη 1914 στη Γερμανία διαδηλώνουν χιλιάδες γυναίκες, διεκδικώντας δικαίωμα ψήφου, το οποίο κατακτούν ύστερα από 4 χρόνια.

Στις 8 Μάρτη 1917 (23 Φλεβάρη με το παλιό ημερολόγιο) η απεργία γυναικών στον τομέα κλωστοϋφαντουργίας στη Ρωσία συνοδεύεται με μια τεράστια διαδήλωση στην Πετρούπολη μια από τις πρώτες της ρώσικης επανάστασης.

Στις 8 Μάρτη 1945 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης γυναικών στο Ράβενσμπρουκ οι κρατούμενες γιορτάζουν τη μέρα της γυναίκας.

Το 1977 ο ΟΗΕ αναγνωρίζει την 8^η Μάρτη και ξεκινάει έτσι η ενσωμάτωση του χαρακτήρα της ημέρας.

---------------------------------------------------------------------------------

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός στην ομορφιά της μέρας
Χιλιάδες σκοτεινές κουζίνες, χιλιάδες μαύρες φάμπρικες
Γεμίζουν ξάφνου με του ήλιου τη λαμπράδα
Γιατί ο κόσμος μας ακούει να τραγουδάμε "ψωμί και τριαντάφυλλα, ψωμί και τριαντάφυλλα".  

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός είναι και για τους άνδρες ο αγώνας μας
Γιατί είναι των γυναικών παιδιά και τους γεννάμε πάλι,
Φτάνει πια ο παιδεμός σ'όλη μας τη ζωή,
Πεινάνε οι ψυχές και όχι το σώμα μόνο "Δώστε μας Ψωμί και Δώστε μας Τριαντάφυλλα"

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός αμέτρητες γυναίκες πεθαμένες
Σμίγουν το θρήνο τους και λένε το παλιό τραγούδι του ψωμιού`
Οι σκλαβωμένες ψυχές τους γνώρισαν λίγη μόνον ομορφιά, τέχνη κι αγάπη-
Ναι, για το Ψωμί παλεύουμε και για τα Τριαντάφυλλα

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
Το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας
Όχι πια σκλάβοι και τεμπέληδες, δέκα που μοχθούν για έναν που ξαπλώνει
Αλλά ένα δίκαιο μοίρασμα στα αγαθά της ζωής, Ψωμί και Τριαντάφυλλα, Ψωμί και Τριαντάφύλλα.

 

 

Απόσπασμα από ποίημα του Τζέημς Οπενχάιμ, αφιερωμένο στην απεργία των εργατριών, το οποίο έκτοτε αγαπήθηκε πολύ και έγινε ύμνος της Αμερικανικής εργατικής τάξης

Οι σχολιαστές του ΑΝΤΙΧΤΥΠΟΥ

Πηγή: http://antixtypos.blogspot.com
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση :
εδώ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Έχτισαν κάστρα και πολιτείες, εκκλησίες με τρούλους και εξάγωνα κωδωνοστάσια σε ένα παιγνίδισμα της δαιμόνιας τέχνης τους. Τζαμιά και υψηλούς μιναρέδες, παλάτια για τους μπέηδες και τους αγάδες. Αρχοντικά, βρύσες και δεξαμενές στεγανές.

Μύλους, φούρνους, πέτρινα πηγάδια, πύργους και υδραγωγεία, γεφύρια μονότοξα και πολύτοξα που ο θεατής μένει έκθαμβος μπροστά στο κάλλος και τη μεγαλοπρέπεια των κτισμάτων ή έντρομος από την τόλμη των Μετεώρων όπου η λαϊκή αρχιτεκτονική μετεωρίστηκε σε δυσθεώρητα ύψη. Κατασκεύασαν έργα ιδιωτικά, έργα δημόσια, ταπεινά και δοξασμένα στο χρόνο με μια γηγενή αρχιτεκτονική αισθητική και αξιώθηκαν να γίνουν μύθος και δημοτικό τραγούδι.

Όλα αυτά με λιθανάγλυφα κάθε είδους απόληξης, όπου εκφραζόταν ένας ολόκληρος κόσμος γούστου, καημού και τρυφερότητας των μαστόρων της Ηπείρου. Τα έργα τους, σκορπισμένα επί αιώνες σε τόπους κοντινούς, αλλά και σε χώρες μακρινές, μιλούν από μόνα τους για τις αρχιτεκτονικές τους αρετές και την καλλιτεχνική τους αξία.

Η τέχνη της πέτρας
Οπως σημειώνει ο λαογράφος Βασίλης Μάργαρης, στην Ήπειρο για ποικίλους λόγους, που συναρτώνται κυρίως με τις γεωγραφικές παραμέτρους της - την ορεινή και δασώδη της σύνθεση, το πέτρινο και άγονό της έδαφος -, "ο πληθυσμός στράφηκε κατά τους τελευταίους αιώνες σε συγκεκριμένη επαγγελματική τροχιά, διέπρεψε και συχνά πρώτευσε στη χώρα μας σε πολλούς τομείς των δημιουργικών εκείνων τεχνών που βρίσκονται στα κράσπεδα της καλλιτεχνικότητας και συγχρόνως ανήκουν στην παράδοση του τόπου μας".

Η χέρσα και άγονη γη τους ψηλά στον Γράμμο και τον Σμόλικα σε συνάρτηση με μια ποικιλία γεωγραφικών και κοινωνικών παραγόντων - συνεχείς πληθυσμιακές μετακινήσεις, επιδρομές, κλπ- στάθηκε η βασική αιτία να εγκαταλείψουν οι κάτοικοι των χωριών κατά τον 16ο αιώνα την κτηνοτροφία και τη γεωργική καλλιέργεια και να στραφούν σε άλλες, περισσότερο προσοδοφόρες απασχολήσεις, σε τεχνικές δραστηριότητες όπως η επεξεργασία της πέτρας, η ξυλογλυπτική και η αγιογραφία που μπορούσαν να εξασκήσουν μακριά από τα σπίτια τους και τα χωριά τους.

Οργανώνονταν, έτσι, σε συνεκτικές ομάδες με συγγενικό τις περισσότερες φορές βάθρο, (μπουλούκια, συνάφια, τσούρμο, ή νταϊφάδες) και με μια, συγχρόνως εξειδικευμένη βάση (χτίστες, ξυλουργοί, σιδεράδες, νταμαρτζήδες, κλπ) και ταξίδευαν στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία και μετά έφταναν ως τα Βαλκάνια, την Περσία, την Ινδία και ως την Αφρική, ακόμη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μάστορες
"Όλη τους η τέχνη ήταν μία λέξη: αργά. Όσο πιο αργά δούλευαν, τόσο πιο καλοί μάστοροι ήταν. Τραγουδούσαν και σφύριζαν στο πελέκημα για να ξεχνιούνται και να μη βιάζονται. Γλεντούσαν την αργάδα τους. Θυμάμαι τον πατέρα μου που 'λεγε: ``μια ζουρλοτσουκανιά, μια μέρα δουλειά``, μια άσχημη καλεμιά ήθελε παραπάνω ώρες δουλειά", διηγείται ο μάστορας Δήμος Φλίνδρης.

Αυτός ο ντόπιος λαϊκός τεχνίτης, ο κούδαρης, ο Ηπειρώτης τεχνίτης ταξιδευτής, υπήρξε ο σιωπηρός, αφανής δημιουργός του εθνικού οικοδομήματος και ακολούθησε, θαρρείς από ένστικτο, μια μέθοδο σοφή. Αντί να αγνοήσει τη φύση, να την κοντράρει, προτίμησε να συνδιαλέγεται μαζί της.

Οι τεχνίτες, οι "Φίλοι του Θεού" όπως τους αποκαλούσαν οι Τούρκοι, απολάμβαναν της υπόληψης και του σεβασμού και από τον λαό και από τον Τούρκο κυρίαρχο. Κινιόντουσαν ελεύθερα και την ευθύνη της ζωής τους την είχαν οι τοπικοί άρχοντες, μπέηδες και αγάδες, εξαιτίας της ιδιαίτερης ειδίκευσής τους. Το ωράριο εργασίας τους ήταν εξαντλητικό για αυτό και όλοι τους ήταν ξερακιανοί, αδύνατοι, ηλιοκαμένοι…σπαθάτοι.

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σκληραγωγημένοι ορεινοί πληθυσμοί με τροχισμένο το μυαλό τους από την έλλειψη αγαθών που με φειδώ τους παρείχε η άγονη πατρίδα τους Τους διάκρινε το οξύ πνεύμα, αλλά και η παρατηρητικότητα και η φιλεργία και υπομονή για να αντιμετωπίσουν τις ποικίλες αντιξοότητες της ζωής. Ήταν οικονόμοι, τίμιοι στις συναλλαγές τους, φιλήσυχοι και νομοταγείς. Ήταν φιλοσκώμμονες, φιλοπαίγμονες, ευφυολόγοι, που από την έλλειψη οποιασδήποτε μορφώσεως έφταναν στη χοντρή σάτιρα. Ασκούσαν σαν τεχνίτες την "τέχνη των τεχνών" την αρχιτεκτονική, που πλαισιώνεται στο φυσικό περιβάλλον, από όπου εμπνέεται ο λαϊκός τεχνίτης. Έκαναν, όπως είπαμε, την καταλληλότερη επεξεργασία και χρήση των υλικών, που συναντούσαν στους τόπους της εργασίας τους και σύμφωνα με τις τοπικές συνθήκες και τις ανάγκες φύτευαν εκεί τα αυθόρμητα αρχιτεκτονικά σχέδια, που γεννούσε η ιδιοφυία τους, βοηθούμενοι από τη μακρινή και ένδοξη παράδοση.

Τα μπουλούκια
Οι μάστορες της πέτρας, οι Κουδαραίοι κιοπρουλήδες όπως τους αποκαλούσαν από τη συνθηματική τους γλώσσα (κούδα=πέτρα) που "…χτούσανε τον κόσμο όλο, χτούσανε και τα γιοφύρια του", "βαστούσαν" από τις πράες, μυριοδασωμένες και πολύβρυσες πλαγιές του Γράμμου από τα χωριά των "Κουδαρέων", τα χωριά των κτιστών, τα ξακουστά Μαστοροχώρια της Πυρσόγιαννης, της Βούρμπιανης.

Οργανωμένοι σε παρέες δουλειάς, τα περίφημα μπουλούκια, "όργωναν" την Ελλάδα, αλλά και κάθε γωνιά της Βαλκανικής και έχτιζαν εκκλησιές, σπίτια, τζαμιά, καμπαναριά, αρχοντικά, κάστρα, μύλους, χάνια και γεφύρια.

Τα μπουλούκια των μαστόρων - οι συντεχνίες - στηρίζονταν λειτουργικά στο εθιμικό δίκαιο, σε άγραφους, αυστηρούς κανόνες και σε μια απαράβατη ιεραρχία: μαθητούδια, τσιράκια, καλφάδες, αρχικαλφάδες, μάστοροι. Στην κορυφή επικεφαλής του μπουλουκιού βρισκόταν ο πρωτομάστορας (αρχιμάστορας) ο οποίος έπρεπε να συγκεντρώνει συγκεκριμένες ικανότητες και δεξιότητες. Να είναι ευρηματικός, οργανωτικός, σχεδιαστής με καλλιτεχνικό ένστικτο και δημιουργική εικαστική εκφραστικότητα, να έχει τολμηρή φαντασία, να είναι καπάτσος στην εκτέλεση δύσκολων εργασιών, αλλά και στο παζάρεμα της δουλειάς.

Τα έργα του χαράζονταν επί τόπου με μόνο μέτρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Το χρήσιμο, το απαραίτητο. Ο ίδιος φρόντιζε για την εξεύρεση εργασίας, την πληρωμή των μαστόρων και επιστατούσε γενικά στο μπουλούκι. Εργαζόταν και αυτός συχνά στα θεμέλια της οικοδομής, στις προσόψεις και στις γωνιές που "κλείδωναν" τα αγκωνάρια. Τα θεμέλια της οικοδομής, ο "μπινάς" στα τούρκικα, ήταν πολύ υψηλή υπόθεση για να την αφήσει στους άλλους μάστορες. Αν τα θεμέλια ήταν η βάση της ζωής του έργου του λαϊκού τεχνίτη, οι προσόψεις, οι γωνίες, ήταν η βιτρίνα, η δόξα της δουλειάς του.

Οι ανειδίκευτοι εργάτες, τα τσιράκια του μπουλουκιού, έφτιαχναν τη λάσπη και κουβαλούσαν με το πηλοφόρι την ειδική ξύλινη σκάφη που λεγόταν γκοβάτ, γι' αυτό και λέγονταν γκοβατζήδες.

Άλλη εργασία των μαθητευόμενων ήταν να σπάνε και να κουβαλούν με τα ζώα τις πέτρες, ασβέστη και άμμο, αγκωνάρια ή πρέκια (ανώφλια) και κατώφλια για πόρτες και παράθυρα, και να μαθαίνουν κοντά στους μαστόρους την τέχνη, το ζανάτι (ζανατζής=τεχνίτης).

Δούλευαν στους διατεταγμένους χώρους της εργασίας από την ανατολή του ήλιου μέχρι τη δύση, πότε χωρίς φαΐ, που ήταν πάντα υπολογισμένο στο μεροκάματό τους. Δούλευαν με τα υλικά που είχε κάθε τόπος και το αυτοσχέδιο λατομείο. Δούλευαν περιοδικά από τις αποκριές μέχρι το Νοέμβρη, οπότε και γύριζαν στο "μεμλεκέτι", την ιδιαίτερη πατρίδα τους.

Οι περισσότεροι ήταν τελείως αγράμματοι, χωρίς την παραμικρή μηχανική γνώση. Και όμως ο πρωτομάστορας ήταν ο αρχιτέκτονας του έργου.

Κατά τις απανωτές εξορμήσεις τους για δουλειά χρησιμοποιούσαν τη συνθηματική γλώσσα, τα κουδαρίτικα, για να μην τους καταλαβαίνουν οι εκάστοτε εργοδότες και γενικά οι τρίτοι. Έτσι "Κούφιο" ήταν η οικοδομή, "Κριτσέλης" το αποχωρητήριο, "Θοδώρα" το τσίπουρο, "Μαυρομάτες" οι ελιές και "Απαλό" το λάδι.

Οι μαστόροι εκτός από τα εργαλεία τους έριχναν στο δερμάτινο σάκο τους το τσόκι, το σφυρί, που στα διαλείμματα της δουλειάς το περνούσαν στο ζωνάρι. Το τσόκι ήταν το πρώτο εργαλείο που κληροδοτείται από πατέρα σε παιδί, συμβολίζοντας τη μετάβαση της τέχνης από τη μια γενιά στην άλλη.

Χρησιμοποιούσαν το τούβλο και το κεραμίδι στα βαλτώδη και τους κάμπους, τις πέτρες και τις πλάκες από μαρμαρυγιακό σχιστόλιθο στα ορεινά και τα πετρώδη, και τα άφθονα ξύλα των δασών, για τις ξυλοδεσιές, όπου έχτιζαν ξερολιθιά δίχως λάσπη. Και είναι να απορεί κανείς πως στέριωσαν τριώροφα αρχοντικά με ξερολιθιά. Η στερεότητα των τοίχων εξηγείται με τη σωστή κατασκευή τους, τη δυνατότερη έδραση και το καλύτερο συναρμολόγημα των λίθων.

Ο αποχωρισμός
Η αναχώρηση των μπουλουκιών γινόταν συνήθως την άνοιξη και συγκεκριμένα Καθαροδευτέρα και η επιστροφή το φθινόπωρο. Την Τρίτη δεν ξεκινούσε κανένας γιατί το είχαν για γρουσουζιά. Ο τόπος του αποχωρισμού όπου γινόταν το ξεπροβόδισμα θύμιζε ατμόσφαιρα αρχαίας τραγωδίας. "Ντέρτι" και "μαντήλα" λεγόταν το σημείο του μισεμού. Γυναίκες που μοιρολογούσαν, άντρες που δάκρυζαν στη γωνία, μανάδες και πατεράδες - γέροι - με βαριά καρδιά, σχολιαρόπαιδα, συγγενείς και χωριανοί και ο παπάς που ευλογούσε το τελευταίο κολατσιό των ξενιτεμένων και το πολύμηνο ταξίδι, προσδοκούσαν όλοι και προσεύχονταν γοργά να διαβεί ο καιρός, να γυρίσουν οι άντρες καλά και "καζαντισμένοι" (ματσωμένοι). Μαντήλια που ανέμιζαν και έπειτα οι γυναίκες γύριζαν στο σπίτι τοποθετώντας πάνω στις εξώπορτες μικρά κλαριά από κρανιές και κέρδους και σταυροκοπούμενες με ευχές για τους ταξιδεμένους.

Τα Μαστοροχώρια
Η από πατέρα σε παιδί διαδοχή της τέχνης έκανε να μεταδοθεί αυτή σε χωριά και ευρύτερες περιφέρειες χωριών που φημίστηκαν ως Μαστοροχώρια. Αυτά είναι τα μαστοροχώρια στην περιφέρεια Δεβόλη - Κορυτσάς - Όπαρι, που μάστορες από εκεί έχτισαν μαζί με ντόπιους από το Πεντάλοφο της Κοζάνης και το Μπελκαμένι της Φλώρινας, κυρίως τη Δυτική Μακεδονία. Μαστοροχώρια της Κολιώνιας, πέρα από τον Αώο, την Μπόροβα, Ρεχόβα, Στίκα, Σκοροβότι, Γκοστιβίτσι, ορθόδοξοι αλβανόφωνοι που έχτισαν τα ψηλοκρεμαστά Μοναστήρια του Αγίου Όρους και των Μετεώρων. Μετά τα Μαστοροχώρια των Τζουμέρκων και τα Μαστοροχώρια των Χουλιαράδων.

Τέλος, τα ξακουστά Μαστοροχώρια της Κόνιτσας με τη Βούρμπιανη, την Πυρσόγιαννη, τη Στράτσανη, την Καστάνιανη, το Κεράσοβο, το Κάντσικο, τα Ζέρμα, τη Μόλιστα και τα τόσα άλλα χωριά με τους φημισμένους μαστόρους του που ξεσυνερίζονταν πως χτίσανε τον κόσμο όλο.

Δρόμοι και περάσματα στα Μαστοροχώρια
Μέχρι και τον εμφύλιο που έγιναν οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι, η συγκοινωνία στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας παρέμενε πρωτόγονη. Οι περισσότεροι δρόμοι ήταν μονοπάτια που είχαν δημιουργηθεί με το συχνό πέρασμα των ζώων. Τα μόνα μέσα συγκοινωνίας ήταν τα ζώα, γαϊδούρια και μουλάρια. Τα γεφύρια ήταν ελάχιστα και όταν οι χείμαρροι κατέβαζαν νερό, συνέβαιναν συχνά μοιραία δυστυχήματα. Η κατάσταση αυτή επέβαλε σχεδόν πλήρη απομόνωση στα χωριά και οικονομία αυτάρκειας με χαμηλό βιοτικό επίπεδο.

Τρόπος εργασίας - "μπαξίσια"
Όλες οι εργασίες οποιουδήποτε οικοδομήματος γίνονταν εξ ολοκλήρου από το μπουλούκι ή την παρέα: από την εξόρυξη της πέτρας μέχρι την αποπεράτωση του έργου. Ένα ολόκληρο μελισσολόι πηγαινοερχόταν ακατάπαυστα όλη μέρα. Βασικά υλικά τους ήταν η πέτρα, η λάσπη από νερό, άμμος και ασβέστης. Και για να "δένει" περισσότερο το υλικό, κυρίως στην κατασκευή γεφυριών, πρόσθεταν ασπράδι αυγού ή τρίχες ζώων. Τα απαραίτητα και χρήσιμα εργαλεία πολλά και ποικίλα: το καλέμι, το σφυρί, το αλφάδι, το τρίγωνο, η αρίδα, το μακόνι, η γωνιά, το τσοκαντήρι, το σκεπάρνι, ο κολαούζος, το ματσακόνι, η τσάπα, το πριόνι και το πηλοφόρι.

Σε κάθε έργο και ιδιαίτερα στην οικοδομή, δύο ήταν οι πιο σημαντικές στιγμές: τα θεμέλια και η στέγη. Στα θεμέλια διαβαζόταν από τον παπά αγιασμός. Στο πρώτο αγκωνάρι χάραζαν έναν σταυρό και κάτω από την πέτρα έβαζαν μεταλλικό νόμισμα. Ακουλουθούσαν κεράσματα από το νοικοκύρη και τους συγγενείς του, τα οποία ήταν "τυχερά" των μαστόρων. Επίσης, έκοβαν σφάγια και με το αίμα ράντιζαν τα θεμέλια. Το αφεντικό ετοίμαζε και το πρώτο "ζιαφέτι" (τραπέζι - γλέντι). Το δεύτερο "ζιαφέτι" προσφερόταν όταν το χτίσιμο έφτανε στο πάτωμα και το τρίτο στο τέλος της δουλειάς.

Η πιο συγκινητική στιγμή και για το νοικοκύρη και για τους μαστόρους ήταν όταν το σπίτι έφτανε στη σκεπή. Εδώ υπήρχε μια ολόκληρη τελετή που ονομαζόταν "μπαξίσια" ή "μαντιλώματα": Οι μαστόροι έστηναν δύο μεγάλους ξύλινους σταυρούς αντικριστά πάνω στη στέγη και έδεναν σκοινί τεντωμένο για να κρεμούν τα "μπαξίσια" (δώρα) του αφεντικού, των συγγενών και των φίλων. Αυτά ήταν συνήθως υφάσματα, πουκάμισα, πετσέτες, μαντίλια, όλα για τους μαστόρους που τα μοιράζονταν μεταξύ τους.

Ο πρωτομάστορας ή ένας άλλος βροντόφωνος τεχνίτης, παίρνοντας καθένα δώρο του, προσφωνούσε με τόνο μελωδικό, ενώ οι άλλοι μαστόροι χτυπούσαν με σκεπάρνια ή σφυριά πάνω στα ξύλα για να σιγοντάρουν αυτόν που έλεγε: "Εεεε, καλώς όρισε το μπαξίσι του ….(το όνομα του δωρητή) που έφερε για την αγάπη του προς το αφεντικό και την εκτίμηση στους μαστόρους. Να ζήσει, να χαίρεται τα παιδιά του και ό,τι επιθυμεί.

Όσα λουλούδια του Μαγιού
Και φύλλα έχουν τα δέντρα,
Χόρταρα της γης, άμμος της θάλασσας,
Ψάρια του γιαλιού και ποταμοί μεγάλοι,
Τόσα καλά και αγαθά να του δώκει ο Θεός.
Ευχαριστούμε για το δώρο του…."

Έργα και ημέρες
Οι κατασκευές και τα έργα των μαστόρων της Κόνιτσας είναι τόσα πολλά και ποικίλα, ώστε δίκαια έμεινε η φράση ότι αυτοί "έχτισαν τον κόσμο".

Ύψωσαν λαμπρά μοναστήρια όπως: η μονή της Ζέρμας, η μονή Στομίου, η μονή της Παναγιάς Μολυβδοσκέπαστης, περίτεχνες εκκλησίες όπως: του Αγίου Νικολάου Πυρσόγιαννης και πλήθος άλλες, καμπαναριά όπως στη Φιλιππιάδα και στη Δημητσάνα, σεράγια πασάδων στο χώρο της Ηπείρου και της Αλβανίας, σπίτια αρχοντικά και απλά. Γεφύρια καταπληκτικά, αιωρούμενα πάνω από ορμητικά ποτάμια: μονότοξα όπως της Κόνιτσας, δίτοξα όπως του Κάντσικου και τρίτοξα όπως του Ζαγορίου. Πέτρινες βρύσες, συνήθως στο κέντρο του χωριού, τόπο συνάντησης των γυναικών για άντληση νερού ή για πλύσιμο των ρούχων.

Έφτιαξαν μύλους, φούρνους και πέτρινα πηγάδια, αναγκαία στην καθημερινή τους ζωή. Ακόμα και φάρους έκτισαν όπως αυτός στο Λουτράκι στο Ηραίο ακρωτήριο, και από τις αρχές του 20ού αιώνα έβαλαν τη σφραγίδα τους σε πολλά έργα της Αθήνας, όπως η αποπεράτωση του ναού της Παναγιάς Χρυσοσπηλιώτισσης, η πρόσοψη της Εθνικής Τράπεζας, το νοσοκομείο "Ευαγγελισμός". Έργο Κονιτσιωτών μαστόρων είναι και το ρολόι της πλατείας των Ιωαννίνων, η Παρηγορήτισσα της Άρτας και άλλα. Στις ΗΠΑ (Ντιτρόιτ) και στην Περσία ηπειρώτες μαστόροι έκαναν εργασίες διάνοιξης σιδηροδρομικών γραμμών ή έκτισαν γέφυρες.

Γεφύρια
Δύο φόβους είχε πάντα ο Ηπειρώτης. Από τη μια τους ληστές και από την άλλη το κακό συναπάντημα με αδιάβατα ποτάμια. Και αν για τους πρώτους δεν μπορούσε να κάνει τίποτε, για τα δεύτερα, ονειρευότανε γεφύρια πέτρινα που έπρεπε βέβαια να στήσει μόνος τους.

Για τους Κουδαραίους μάστορες το χτίσιμο του γεφυριού αποτελούσε ξεχωριστή περίπτωση. Τα έργα τους δεν προέρχονταν από κανένα σχεδιαστήριο, αλλά χαράζονταν επί τόπου με μόνο μέτρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Τα έργα των λαϊκών αρχιτεκτόνων μαρτυρούν επιμέλεια, γνώση και πείρα στοχαστικού καλλιτέχνη. Και οι αρετές αυτές τους έδιναν το αίσθημα του μέτρου σε σημείο που η προσωπικότητά τους δεν επηρέασε αυτάρεσκα το δημιούργημά τους. Αν η αυταπάρνηση αυτή της προσωπικότητάς τους σβήνει τη μνήμη των λαϊκών αρχιτεκτόνων, δίνει ωστόσο στα έργα τους αξία ιστορική που ριζώνει και ταυτίζεται με την εθνική κληρονομιά.

Μονότοξα, δίτοξα, πολύτοξα, γεφύρια ηπειρώτικα, δημιουργήματα που βρίσκονται στην παράδοση του τόπου μας. Πέτρινα όλα τους και θολωτά, "καδραρισμένα στην αιωνιότητα του πλατάνου", λαϊκές κατασκευές από τους περίφημους μαστόρους, τους άρχοντες της πέτρας που βρήκαν το σωστό μέτρο, με αποτέλεσμα να μετουσιωθούν σε έργα τέχνης.

Αυτά τα γεφύρια απλωμένα στην Ελλάδα και ειδικά στην Ήπειρο με το τόσο άγριο και άγονο τόπο, εμπλούτισαν και προέκτειναν το ηπειρώτικο τοπίο. Επειδή ακριβώς δεν υπήρξαν ξένα πρότυπα και πειρασμός για μίμηση, αλλά και ούτε τα τεχνικά εκείνα μέσα, κρατήθηκε η σχέση χώρου και δημιουργημάτων του ανθρώπου, τοπίου και γεφυριού. Τα πετρογέφυρα τα χαρακτηρίζουν η ποικιλία μορφών και η ένδειξη φαντασίας του λαϊκού τεχνίτη.

"Τα έργα των λαϊκών αρχιτεκτόνων μαρτυρούν επιμέλεια, γνώση και πείρα στοχαστικού καλλιτέχνη. Φανερώνουν την πίστη, την αγάπη και το σεβασμό που έτρεφαν προς την τέχνη τους. Και οι αρετές αυτές τους έδιναν το αίσθημα του μέτρου σε σημείο που η προσωπικότητά τους δεν επηρέασε αυτάρεσκα το δημιούργημα τους, ούτε δέσποζε σε βάρος της ουσιαστικής αξίας του έργου", όπως σημειώνεται στη "Λαϊκή Ελληνική Αρχιτεκτονική" του Πάνου Νικολή Τζελέπη.

Σύμφωνα με το Αρχείο Ηπειρώτικων Γεφυριών, ο αριθμός γεφυριών που έχουν καταγραφεί και μελετηθεί στον ευρύτερο χώρο της Ηπείρου είναι 431, εκ των οποίων στον νομό Ιωαννίνων φτάνουν τα 295.

"Όσα έμαθα να μάθεις και όσα έπαθα να πάθεις"
Οι έγγραφες μαρτυρίες για την καταγωγή των αείμνηστων κτητόρων - μαστόρων είναι ελάχιστες. Δεν κυνήγησαν την υστεροφημία και έτσι δεν διασώθηκε το "εποίει", εκτός κάποιας χρονολογίας που συνήθιζαν να σκαλίζουν στα υπέρθυρα των σπιτιών.

Αν όμως τα γραπτά τεκμήρια είναι ελάχιστα, άφθονες είναι οι παραδόσεις.

Τα παλαιότερα πέτρινα σπίτια της Στερεάς Ελλάδας, της Εύβοιας, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Θράκης, της Μικράς Ασίας κτίσθηκαν κατά το πλείστον από Ηπειρώτες, τόνιζε ο ιστορικός Κώστας Φαλτάιτς. Οι Κουδαραίοι τεχνίτες από την Κόνιτσα καυχιόντουσαν ότι τα παλιότερα και τα καλύτερα σπίτια και τα δημόσια μέγαρα της Αθήνας και του Πειραιά τα έκτισαν αυτοί. Ο τύπος του στρερφογάλαρου σπιτιού, με τοξωτές αψίδες στις πόρτες και τα παράθυρα, είναι ασφαλώς Ηπειρώτικος.

"Τα μπουλούκια των μαστόρων κοντά στα 1935, είχαν λιγοστέψει. Είχε σπάσει το παλιό, δεν έβγαζαν λεφτά. Λιγόστεψαν και οι καλοί πελεκάνοι. Σα να πούμε στέρεψε η πηγή. Από εκεί και ύστερα κανένας δεν έμαθε πελέκημα. Μόνο μπετά και καλούπια ξέρουν οι καινούργιοι μάστοροι. Στα χαμένα, δεν είναι τέχνη τα τσιμέντα. Τότε που λες και με το Μεταξά ύστερα, χάλασαν τα μπουλούκια, χάλασε και η τέχνη και άρχισε ο καθένας να δουλεύει για πάρτη του…." ( διήγηση του μάστορα Τάκη Γκουντή, 1974).

"Ο μέλλων για να δημιουργήσει νεοελληνική αρχιτεκτονική ας ρωτήσει τους καλφάδες (Κάλφας= ο πρακτικός αρχιτέκτονας στα τουρκικά), ας συμβουλευτεί πρώτα αυτούς που στα χωριά και το σχέδιο δίνουν και χτίζουν σπίτια, ας τους ρωτήσει με ποιο τρόπο χτίζουν και έπειτα ας προσπαθήσει να τελειοποιήσει την τέχνη τους" (Ι. Δραγούμης, Νεοελληνικός πολιτισμός.

Το Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων
Σκαρφαλωμένα πάνω από την πόλη της Κόνιτσας με κατεύθυνση προς βορρά απλώνονται τα ξακουστά Μαστοροχώρια, Με θέα την κορυφή του Σμόλικα ο δρόμος οδηγεί στα αριστερά για το μεγαλύτερο χωριό των Μαστοροχωρίων την Πυρσόγιαννης.

Λίγο πιο πάνω από την κεντρική πλατεία, το δίπατο πέτρινο κτίριο του παλαιού σχολείου της Πυρσόγιαννης, που χτίστηκε το 1927 και ανακαινίστηκε πρόσφατα, στεγάζει το Εθνολογικό Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων, το οποίο αποτελεί μια σημαντική συνεισφορά στην άγνωστη ιστορία των Ηπειρωτών μαστόρων της πέτρας.

Το Μουσείο περιλαμβάνει σπάνιο υλικό από την τεχνική, τη μυστική γλώσσα (τα κουδαρίτικα), τα δρομολόγια, τα εργαλεία, τα συμφωνητικά και τις κατασκευές των μαστόρων της πέτρας. Το υλικό που εκτίθεται στο Μουσείο Μαστόρων της Πέτρας της Πυρσόγιαννης αποτελεί μια συστηματική καταγραφή της τοπικής αρχιτεκτονικής, των υλικών κάθε περιοχής και των αισθητικών ρευμάτων των τριών τελευταίων αιώνων στα Βαλκάνια.

Στο Μουσείο σήμερα γίνονται έργα συντήρησης και αναμένεται σύντομα να ανοίξει για το κοινό. Για περισσότερες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στο Δημαρχείο Μαστοροχωρίων με έδρα την Πυρσόγιαννη. Τηλ. (26550) 31269, 31112 Μουσείο (26550) 31297

Πηγή: www.ipiros.gr Αναδημοσίευση από το ΑΠΕ (Κείμενο: Σεφεριάδης Γ. )

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Οι Aποκριές είναι από καταβολής τους εύθυμες γιορτές. Έτσι και στην Ήπειρο γιορτάζονται πάντα με πολύ κέφι. Όταν παλαιότερα τα χωριά της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου πλημμύριζαν από νεολαία και έσφυζαν ζωή στήνονταν γλέντια σχεδόν σε κάθε σπίτι.

Καιρό πριν ετοιμάζονταν οι παρέες (κομπανίες) οι οποίες αφού κατασκεύαζαν τις, συνήθως, αυτοσχέδιες μάσκες (προσωπίδες) και αποκριάτικες φορεσιές, γύρναγαν από γειτονιά σε γειτονιά κι από σπίτι σε σπίτι. Οι μασκαράδες πειράζονταν μεταξύ τους και πείραζαν και τους άλλους κατοίκους. Οι ιδιοκτήτες των σπιτιών είχαν την υποχρέωση να "αποκαλύψουν" ποιοι κρύβονται πίσω από τις μάσκες που λίγο έως πολλοί ήταν συγχωριανοί τους και άρα γνωστοί και συγγενείς και στη συνέχεια τους έδιναν γλυκά, ποτά ή λίγα χρήματα για το καλό της Αποκριάς.

Ένα από τα παιχνίδια της Αποκριάς που συναντούσε παλαιότερα κάποιος στην Ήπειρο και σε μερικά μέρη γίνεται αναπαράσταση ακόμη και σήμερα ήταν ο «Βαλμάς». Έθιμο κατά το οποίο δέκα - δεκαπέντε άτομα έκαναν κύκλο γύρω από μία φωτιά και προσπαθούσαν να ρίξουν κάποιο χορευτή μέσα.

Η γιορτή άρχιζε από το Σάββατο της πρώτης αποκριάς και τελείωνε την Καθαρά Δευτέρα. Το βράδυ της δεύτερης Αποκριάς άναβαν μεγάλες φωτιές (τζαμάλες) και αποκρεύανε συνήθως με κρεατόπιτες και τυρόπιτες.

Το μεγάλο πανηγύρι βέβαια γινόταν τη δεύτερη αποκριά την Κυριακή της Τυροφάγου, που κορυφώνονταν οι εκδηλώσεις. Μετά τη θεία λειτουργία της Κυριακής, συνήθως στα κατώγια των σπιτιών γινόταν το μασκάρεμα με απόλυτη μυστικότητα και σιγή. Κατόπιν έβγαιναν στους δρόμους πήγαιναν στα μαγαζιά του χωριού και από σπίτι σε σπίτι. Αστειευόμενοι, χαρούμενοι και τραγουδώντας.

Το ντύσιμο τους όπως προαναφέραμε αποτελούνταν από μάσκες (προσωπίδες), ρούχα γερόντων, σιγκούνια, βράκες, ρόκες, κουδούνια, άμφια τουφέκια, τσαρούχια, προβιές, κέρατα, και τόσα άλλα που προξενούσαν το γέλιο. Στις γειτονιές και στα σπίτια τραγουδούσαν.

Οι νοικοκυραίοι τους έδιναν αυγά πρόσφεραν γλυκό και ποτό. Εκείνοι αστειεύονταν, πείραζαν τα κορίτσια και τα μικρά παιδιά που έτρεχαν να κρυφτούν.

Το απόγευμα οι γυναίκες του χωριού, οι πιο νέες κυρίως και τα κορίτσια, κουβαλούσαν από τους λόγγους ξύλα, χλωρά και στεγνά. Γύριζαν από τα δάση και τα λόγγα ζαλικωμένες με ξύλα τα οποία χρησιμοποιούνταν για τη μεγάλη φωτιά που άναβε το βράδυ σε κεντρικό σημείο του χωριού.

Τα τραγούδια αντηχούσαν σε όλο το χωριό και όλα ήταν πολύ όμορφα. Με τα πρώτα σκοτάδια οι κάτοικοι συγκεντρώνονταν στην πλατεία του χωριού ή σε κάποιο άλλο σημείο κι άναβαν τη μεγάλη φωτιά που την λένε "αλαγούζια" ή "τζαμάλα". Γύρω από τη φωτιά στήνονταν ομαδικοί χοροί από άνδρες και γυναίκες. Οι χοροί γίνονταν συνήθως χωρίς όργανα (βιολιά και κλαρίνα). Οι χορευτές τραγουδούσαν διάφορα τραγούδια, εθνικά, ερωτικά και αποκριάτικα.

Συχνά σταματούσαν το χορό για να χαιρετίσουν κάποια παρέα μασκαρεμένη που έφτανε στο σημείο του γλεντιού, ή να παίξουν κάποιο παιχνίδι.

Μεταξύ των γυναικών παιζόταν το «χάψα», όπου μια γυναίκα έδενε ένα βρασμένο αυγό και το κουνούσε με το σχοινί στον αέρα μπροστά από το στόμα κάθε γυναίκας. Οι άλλες προσπαθούσαν να το πιάσουν με το στόμα τους. Όποια το έπιανε το δικαιούταν και το έτρωγε. Αυτό το παιχνίδι παιζόταν συχνά και από άνδρες.

Η τζαμάλα και το γλέντι κρατούσε ως το πρωί της Καθαράς Δευτέρας. Η θρακιά τής φωτιάς καιγόταν όλη νύχτα και πολλές φορές συνεχίζονταν και την Τρίτη. Την Καθαρά Δευτέρα δεν έτρωγαν καθόλου, ενώ κάποιοι –σύμφωνα με την παράδοση- πήγαιναν στα βουνά για να βρουν το αυγό της πέρδικας, που ήταν το μόνο που μπορούσαν να φάνε την Καθαρά Δευτέρα.

Το γλέντι έκλεινε με το χορό του τραγουδιού «Πώς στουμπίζουν το πιπέρι». Με το "στούμπισμα του πιπεριού" διαλύονταν και το γλέντι με ευχές για "καλή Σαρακοστή".

Σήμερα διοργανώνονται καρναβαλικές εκδηλώσεις σε όλα σχεδόν τα μέρη της Ηπείρου με πρωτοβουλίες των τοπικών Δήμων και διάφορων συλλόγων. Συνήθως γίνεται αναπαράσταση των εθίμων και προσφέρονται φασολάδα, λαγάνα, χαλβάς, τουρσί κ.ά. αποκριάτικα φαγητά κι εδέσματα.

ΤΟ ΜΑΡΤΙΤΣΙ

Ένα άλλο έθιμο που υπήρχε γι’ αυτές τις ημέρες (κάποιοι το τηρούν και σήμερα) ήταν το μαρτίτσι ή Μάρτης. Παλαιότερα μικροί και μεγάλοι το φορούσαν την παραμονή της 1ης Μαρτίου για να μην τους "πιάσει" ο Μάρτης και τους μαυρίσει!

Το μαρτίτσι γίνεται με δύο ή τρία, συνήθως μάλλινα νήματα σαν πλεξούδα, χρώματος λευκού και κόκκινου. Το φορούν στον καρπό ενός χεριού (συνήθως του αριστερού) σαν κομποσκοίνι και το κρατούν μέχρι το Πάσχα. Κατά το έθιμο το μαρτίτσι το καίνε με τη λαμπάδα, τη νύχτα της Αναστάσεως στην εκκλησία.

Επίσης, σύμφωνα με άλλο έθιμο, μόλις ο Μάρτιος τελειώσει βγάζουμε το ωραιότατο βραχιολάκι μας και το τοποθετούμε σε μια τριανταφυλλιά κάνοντας μια ευχή. Από κει το παίρνουν τα χελιδονάκια και φτιάχνουν τις φωλίτσες τους! Και για να μας ευχαριστήσουν πραγματοποιούν τις ευχές μας!

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΒΡΟΥ

Μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά θρησκευτικά μνημεία, που βρίσκονται στο κεντρικό και βόρειο τμήμα του νομού Έβρου και τοποθετούνται χρονικά στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, παρουσιάζονται σε έκδοση του διδάκτορα Αρχαιολογίας, Αθανάσιου Γουρίδη, με τίτλο «Τα θρησκευτικά μνημεία της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου».

Στην έκδοση παρουσιάζονται περίπου60 βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί ναοί και μοναστικά συγκροτήματα του Διδυμοτείχου, του Σουφλίου και της Ορεστιάδας και των ευρύτερων περιοχών, όπως και τα κινητά έργα τέχνης, που βρίσκονται στο εσωτερικό τους. Επίσης, καταγράφονται σημαντικά μουσουλμανικά μνημεία, καθώς και η εβραϊκή Συναγωγή του Διδυμοτείχου. Η έκδοση ολοκληρώνεται με ιστορικό της Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, που εμφανίζεται ήδη κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο ως Επισκοπή Πλωτινουπόλεως, καθώς και με κατάλογο των αρχιερέων του Διδυμοτείχου.

«Μέσα από την περιγραφή των μνημείων αναδεικνύεται η σημασία του Διδυμοτείχου και της ευρύτερης περιοχής κατά τη βυζαντινή περίοδο και τα Οθωμανικά χρόνια», εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο συγγραφέας.

Το βιβλίο δημιουργήθηκε με την υποστήριξη της Ιεράς Μητρόπολης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας και Σουφλίου και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Έβρου, ενώ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πέλτη.

Όπως σημειώνει ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας και Σουφλίου Δαμασκηνός, για τη στρατηγική σημασία της περιοχής, «κατά την περίοδο του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας ήταν το προτείχισμα της πρωτεύουσας στις απανωτές εχθρικές επιδρομές, αλλά και η άμεση περιοχή ακτινοβολίας της Πόλης σε όλους τους τομείς του πολιτισμού και της τέχνης. Η παρουσία της Κωνσταντινούπολης είχε τεράστια πολιτιστική ακτινοβολία στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης με επιρροές και καλλιτεχνικές επιδράσεις στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση και σε όλες τις τέχνες. Το διαχρονικό πολιτισμικό κέντρο του Βοσπόρου και το Ιερό Κέντρο του Φαναρίου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ήταν το κέντρο του βυζαντινού και μεταβυζαντινού πολιτισμού. Κάστρα και πόλεις του Έβρου, όπως το Διδυμότειχο και η Αδριανούπολη έγιναν προς καιρό πρωτεύουσες της Βυζαντινής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Το βιβλίο «Τα θρησκευτικά μνημεία της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου» θα παρουσιαστεί την Τρίτη 18 Ιανουαρίου, στις 7 το απόγευμα, στο Δημοτικό Αμφιθέατρο Διδυμοτείχου.

Τα ορθόδοξα μνημεία

Μεταξύ των σωζόμενων θρησκευτικών μνημείων στην περιοχή του κεντρικού και βόρειου Έβρου επικρατούν τα ορθόδοξα χριστιανικά λατρευτικά κτίσματα. Συναντώνται ακόμη μπεκτασικά καθιδρύματα και σουνιτικά τεμένη, ενώ στο Διδυμότειχο υπήρχε και η εβραϊκή Συναγωγή.

Τα ορθόδοξα χριστιανικά μνημεία διακρίνονται σε βυζαντινά και μεταβυζαντινά. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, η σημασία της περιοχής είναι υψηλή για την αυτοκρατορία. Όπως επισημαίνει ο κ. Γουρίδης, «το σημαντικότερο μεσαιωνικό μνημείο στην περιοχή είναι δίχως αμφιβολία η πόλη-κάστρο-πρωτεύουσα, το Διδυμότειχο».

Το παλαιότερο από τα μνημεία που αναφέρονται στην έκδοση είναι τα σπαράγματα παλαιοχριστιανικού ναού, της εποχής του αυτοκράτορα Αναστασίου (αρχές 6ου αιώνα μ.Χ.), που εντοπίστηκαν σε ανασκαφική έρευνα το 1980. Από την ανασκαφή ήρθαν στο φως δάπεδο, μαρμάρινες επενδύσεις τοίχων, τμήμα μαρμάρινου θωρακίου με ανάγλυφο σταυρό, κατασκευές λαξευμένες σε βράχο και νόμισμα της εποχής του Αναστασίου, που οδηγεί και στη χρονολόγησή του.

Από τα βυζαντινά θρησκευτικά μνημεία σώζονται σήμερα λίγα, σχεδόν όλα τους μάλιστα βρίσκονται στο Διδυμότειχο. «Η γενικότερη απουσία πρώιμων μνημείων οφείλεται στη συστηματική χειραγώγηση και καταδίωξη κάθε είδους έκφανσης της χριστιανικής πίστης, ιδίως κατά τους πρώτους αιώνες της Οθωμανοκρατίας, αλλά και στο περιορισμένο του χώρου και τη γενικότερη αντίληψη περί ιερότητας αυτού που οδηγούσε τους πιστούς να καθαιρούν κάθε φορά τους παλαιότερους, ανεγείροντας στη θέση τους νέους ναούς», εξηγεί ο συγγραφέας.

Κατά την Οθωμανοκρατία, οι ναοί εξακολουθούν εν μέρει να υφίστανται, να λειτουργούν και κατά περιόδους να επισκευάζονται, να διακοσμούνται ή ακόμη και να ανεγείρονται ως νέα κτίσματα, προβάλλοντας τη διατήρηση και την ενεργό αφύπνιση του θρησκευτικού και εθνικού αισθήματος των Χριστιανών.

Οι ναοί που ανεγείρονται στην ευρύτερη περιοχή Διδυμοτείχου μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα αποτελούν ταπεινά ισόγεια κτίρια, συνήθως μονόχωρα, το εξωτερικό των οποίων δεν υποδηλώνει την ιερή τους χρήση (δίχως κωδωνοστάσιο και μεγάλα ανοίγματα και συνήθως χωρίς παράθυρα). Η κατασκευή τους γινόταν με ευτελή υλικά, ενώ απουσιάζουν τα εξωτερικά διακοσμητικά στοιχεία (εκτός από κάποια λιθανάγλυφα διακοσμητικά στοιχεία). Τα κτίσματα είναι το ίδιο λιτά και στο εσωτερικό τους, εκτός από τα τοιχογραφημένα σύνολα σε κάποιους ναούς. Στα δυτικά, ο ισόγειος νάρθηκας είναι συγχρόνως και ο γυναικωνίτης, που χωρίζεται από τον κυρίως ναό με λεπτό συνήθως τοίχο. Η μορφή και κατασκευή των ναών ανταποκρίνονται στις συνθήκες των καιρών, επειδή έτσι διέταζε ο κατακτητής, αλλά και λόγω της εξαιρετικής οικονομικής στενότητας, της κοινωνικής απομόνωσης και των περιορισμένων μέσων των υπόδουλων Χριστιανών.

Από τους ναούς της περιόδου αυτής ξεχωρίζει ο ναός του Αγίου Αθανασίου στα Λάβαρα, το μεγαλύτερο λατρευτικό συγκρότημα στην ύπαιθρο της συγκεκριμένης περιοχής. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική μεγάλων διαστάσεων, χτισμένη το 1834, με μπαρόκ διακοσμητική διάθεση. Όπως δηλώνει η κτητορική επιγραφή στο υπέρθυρο της εξωτερικής θύρας, οικοδομήθηκε από συνεργείο με επικεφαλής τον κάλφα Πασκάλη. Στο εσωτερικό του εντυπωσιάζουν οι «πομπηιανού» χαρακτήρα τοιχογραφίες στο νάρθηκα και τα πρόσωπα που θυμίζουν πορτρέτα Φαγιούμ, η πληθώρα των παλαιών εικόνων και τα φυλασσόμενα ιερά σκεύη και βιβλία, μεταξύ των οποίων Ιερό Ευαγγέλιο του 1604.

Η εβραϊκή Συναγωγή

Επίσης, γίνονται αναφορές στην εβραϊκή συναγωγή του Διδυμοτείχου, ερείπια της οποίας σώζονται σήμερα. Η εβραϊκή κοινότητα του Διδυμοτείχου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της πόλης μέχρι το Ολοκαύτωμα.

Η Συναγωγή ήταν ένα εντυπωσιακό κτίριο σε ρυθμό σεφαραδικό, σχεδόν τετράγωνο σε κάτοψη, με κεντρικό ψευδοθόλο, που αργότερα καθαιρέθηκε. Στο κέντρο υπήρχε το ιερό βήμα, ενώ η ιερή κιβωτός («hekhal») καταλάμβανε θέση στο μέσο του ανατολικού τοίχου. Στα βόρεια του λατρευτικού χώρου υπήρχε ευρύχωρη αίθουσα για τις εκδηλώσεις της Κοινότητας.

Μεταπολεμικά, η Συναγωγή γνώρισε διάφορες χρήσεις από τη Μητρόπολη ως κατηχητικό, από τις Ελληνίδες Οδηγούς και από τον Ερυθρό Σταυρό, μέχρι το 1985, οπότε γκρεμίστηκε. Σήμερα, σώζονται μόνο ερείπιά της, ενώ στο χώρο ο δήμος Διδυμοτείχου έχει τοποθετήσει γλυπτό μνημείο αφιερωμένο στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων της περιοχής.

Μουσουλμανικά μνημεία

Στην έκδοση περιγράφονται και τα σημαντικότερα μουσουλμανικά μνημεία της περιοχής. Σημειώνεται ότι το Διδυμότειχο διέθετε μεγάλο αριθμό τεμενών (περίπου 12 κατά το 17ο αιώνα), αρχικά δίχως μιναρέ. Στις αρχές του 20ου αιώνα είχαν απομείνει επτά τεμένη. Το σημαντικότερο όλων ήταν το Μεγάλο Τέμενος, που δεσπόζει μέχρι σήμερα στο Διδυμότειχο.

Το Μεγάλο Τέμενος αποδίδουν οι Οθωμανοί συγγραφείς στον Βαγιαζήτ Α’ Γιλντριρίμ (1389-1402), ενώ ολοκληρώθηκε επί του Μεχμέντ του Α’ το 1420-1421, σύμφωνα και με τις επιγραφές επάνω από τις δύο κύριες εισόδους. Αποτελείται από δύο οικοδομικές φάσεις, εξωτερικά και εσωτερικά. Το κτίσμα είναι σχεδόν τετράγωνο σε κάτοψη. Στο εσωτερικό του τεμένους ο κεντρικός χώρος καλύπτεται από διακοσμητικό ξύλινο θόλο. Τις θύρες περιβάλλουν ανάγλυφα αραβουργήματα και δίχρωμα ζιγκ-ζαγκ μοτίβα.

Μνημεία της Βουλγαρίας

Σε παράρτημα παρατίθενται και περίπου 15 θρησκευτικά μνημεία της διασυνοριακής περιοχής, στη Βουλγαρία, η πλειονότητα των οποίων χρονολογούνται το 19ο αιώνα. «Μέσα από την περιγραφή τους υπογραμμίζεται η ενότητα του χώρου», εξηγεί ο κ. Γουρίδης.

Σ' αυτά συγκαταλέγεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου στο Μπελοπόλιανε, (το παλαιό ελληνικό Άκ-Αλαν), που χρονολογείται το 1838. Πρόκειται για τρίκλιτη θολοσκεπή βασιλική, κτισμένη με ορθογωνικούς λαξευτούς λίθους και κομψό διπλό καμπύλο λαξευτό γείσο. Στο υπέρθυρο της νότιας θύρας του αύλειου χώρου ξεχωρίζει το αποτροπαϊκό επτακέφαλο τέρας. Στο εσωτερικό του, ο ναός διατηρεί τα αυθεντικά του στοιχεία, όπως το διώροφο υπερώο, τα ξυλόγλυπτα προσκυνητάρια και το πλακόστρωτο δάπεδο. Στο ιερό εκατέρωθεν της κεντρικής αψίδας αναπτύσσονται από τρεις κόγχες σε κάθε πλευρά, ενώ διατηρείται και το ημικυκλικό σύνθρονο με το δεσποτικό θρόνο.

Πηγή:  http://www.telegramm.gr/

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μαζικός τάφος με λείψανα 220 δολοφονημένων στο "πρόγραμμα ευθανασίας" του Τρίτου Ράιχ, ανακαλύφθηκαν κατά τις εκσκαφές για ανέγερση κτιρίου στον υπαίθριο χώρο ψυχιατρικής κλινικής του περιφερειακού νοσοκομείου στην πόλη Χαλ του αυστριακού κρατιδίου του Τιρόλου.

Όπως ανακοινώθηκε, οι εργασίες εκσκαφής διακόπηκαν προς το παρόν και μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων πρόκειται να ασχοληθεί με την επιστημονική εκσκαφή του νεκροταφείου, τη διερεύνηση των ακριβών αιτίων του θανάτου και την ταυτοποίηση των θυμάτων καθώς και με την αποσαφήνιση νομικών ζητημάτων.

Με αναδρομική ημερομηνία την 1η Σεπτεμβρίου, που έγινε η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χίτλερ είχε υπογράψει τον Οκτώβριο του 1939 το "Διάταγμα ευθανασίας" με τις ολέθριες συνέπειές του, καθώς υπήρξε η θανατική καταδίκη για πάνω από 300.000 ψυχικά ασθενείς και σωματικά ανάπηρους που έπεσαν θύματα της συστηματικής ναζιστικής μηχανής εξόντωσης, αφού, στη βάση των προτύπων των ναζιστών ιδεολόγων, ήταν "ανάξιοι ζωής".

Στο αποκορύφωμα του ναζιστικού κυνισμού, αυτή η μαζική εξόντωση έφερε τον εύηχο ελληνικό όρο "ευθανασία" και πέραν των 300.000 εξοντώσεων περιέλαβε και εξαναγκαστικές στειρώσεις, ενώ για αρκετές δεκαετίες μετά τη συντριβή του Τρίτου Ράιχ το 1945, εξακολουθούσε να αποτελεί θέμα "ταμπού".

Στην Αυστρία, μετά την προσάρτησή της στο γερμανικό ναζιστικό Τρίτο Ράιχ, τον Μάρτιο του 1938, άρχισαν να εφαρμόζονται οι νόμοι των Εθνικοσοσιαλιστών κατά "σωματικά και διανοητικά αναπήρων" και το πλέον διαβόητο κέντρο "ευθανασίας" εγκαταστάθηκε στον Πύργο Χάρτχαιμ, στο μέχρι τότε άσυλο ανιάτων, στην Άνω Αυστρία.

Από το 1940 και μέχρι το τέλος του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου, πάνω από 30.000 άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και κρατούμενοι από το κοντινό ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μαουτχάουζεν, ανάμεσα τους και πολλοί Ελληνες - εκ των οποίων, έπειτα από σχετικές έρευνες, έχουν γίνει γνωστά τα ονόματα 44 - άφησαν την τελευταία τους πνοή στους θαλάμους αερίων και στο κρεματόριο του ναζιστικού κέντρου ευθανασίας στο Χάρτχαιμ.

Αρκετές δεκαετίες μετά το τέλος του πολέμου, έπειτα από πολλές προσπάθειες και με απόφαση των αρχών του ομόσπονδου κρατιδίου της Άνω Αυστρίας, ιδρύθηκε στο Χάρτχαιμ ένα Ινστιτούτο Μνήμης και Μελέτης, και από το 2003 ο Πύργος Χάρτχαιμ λειτουργεί πλέον ως ίδρυμα Μνήμης και Μελέτης, ενώ στεγάζει και τη μόνιμη έκθεση με τίτλο "Η αξία της ζωής" που περιλαμβάνει πέντε θεματικές ενότητες.

Ο επισκέπτης της έκθεσης, μέσα από έγγραφα, τεκμήρια, βιογραφίες θυμάτων, τους θαλάμους των αερίων και το κρεματόριο, έρχεται αντιμέτωπος με τη διαστροφή και τη θηριωδία των ναζιστών, τις ανατριχιαστικές διαστάσεις της μαζικής εξόντωσης και τη βάρβαρη πράξη τέτοιου είδους ευθανασίας.

Τους Ελληνες που έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στο τότε ναζιστικό κέντρο ευθανασίας στο Χάρτχαιμ τίμησε τα τρία προηγούμενα χρόνια ο Ελληνισμός με τελετές μνήμης, έπειτα από πρωτοβουλία της Ελληνοαυστριακής Πολιτιστικής Κοινότητας της πόλης Λιντς.

Πηγή: Nooz.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ένα κομμάτι γης ανάμεσα στην Κρήτη και την Πελοπόννησο περιβαλλόμενο από τρία πελάγη, «κρύβει» μέσα του μεγαλοπρεπή κάστρα, ορεινά χωριά και δαντελωτές ακτές.
Αυτά είναι τα Κύθηρα. Γνωρίστε τα μαζί μας και ανακαλύψτε τους «χαμένους» θησαυρούς τους!

Το ταξίδι μου για τα Κύθηρα, το νησί της Αφροδίτης - σύμφωνα με τη μυθολογία εδώ γεννήθηκε η θεά του έρωτα - ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς. Η μετεωρολογική υπηρεσία είχε προβλέψει καλοκαιρία καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μου, οι τελευταίες εκκρεμότητες στο γραφείο είχαν τακτοποιηθεί και η διάθεσή μου βρισκόταν στο ζενίθ της. Σύμφωνα με μια μικρή έρευνα που είχα κάνει προηγουμένως, όλα έδειχναν πως η επίσκεψή μου στο Τσιρίγο - όπως είναι η ενετική ονομασία των Κυθήρων- θα μου έμενε αξέχαστη. Όπερ και εγένετο!

Η πτήση από το Ελ. Βενιζέλος διήρκεσε μόλις 35΄. Από το αεροδρόμιο με παρέλαβε ο γλυκύτατος κος Σπύρος, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου που θα με φιλοξενούσε,
προκειμένου να με οδηγήσει στο ορμητήριό μου, την Αγία Πελαγία. Στο ΒΑ τμήμα του νησιού, ένας όμορφος κόλπος, φημισμένος για την αμμουδερή παραλία του και
διαρκώς αναπτυσσόμενος με ουζερί, ταβέρνες, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, απλωνόταν μπροστά μου. Μετά από ένα αναζωογονητικό ντους ετοιμάστηκα να
εξερευνήσω σπιθαμή προς σπιθαμή τους δρόμους των Κυθήρων.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΒΟΡΡΑΣ
Η γνωριμία μου με το νησί ξεκίνησε από το βορειότερο σημείο του, το φάρο του Μουδαρίου -από τους ψηλότερους της Ελλάδας, καθώς ορθώνεται στα 25 μ.- που
«επιβλέπει» σιωπηλά την ερημική αμμουδιά του Αγίου Νικολάου. Λίγο πιο κάτω η βοτσαλωτή παραλία της Πλατιάς Άμμου ενδείκνυται για βουτιές μακριά από τα
αδιάκριτα βλέμματα. Έπειτα από 3 χλμ. οδήγησης προσέγγισα τον Καραβά. Ένα από τα πιο «πράσινα» χωριά του νησιού γεμάτο με πηγές και πλατάνια μού
επιφύλασσε την πρώτη έκπληξη· τις ξακουστές πηγές Αμίρ Αλή. Μια βόλτα στο μεγαλείο της φύσης, κατά μήκος της ρεματιάς, ήταν το κατάλληλο τονωτικό για τη
συνέχεια.
Σειρά είχε ο Ποταμός. Στο σημαντικότερο εμπορικό κέντρο των Κυθήρων και κομβικό σημείο του βορρά, με υποδέχτηκε ένα πέτρινο γεφύρι, που χρονολογείται από
την εποχή της Αγγλοκρατίας. Στο χωριό, υπήρχαν αρκετές υπηρεσίες όπως ταχυδρομείο, τράπεζα και εμπορικά καταστήματα, κάτι που δεν συνηθίζεται στα υπόλοιπα.
Στη μεγάλη πλατεία ήπια ουζάκι με τους απαραίτητους συνοδευτικούς μεζέδες, απολαμβάνοντας την ανακουφιστική σκιά που μου πρόσφεραν τα αιωνόβια πλατάνια.
Στη συνέχεια άναψα ένα κεράκι στο ναό της Παναγίας της Ιλαριώτισσας και προσκύνησα την εικόνα της, η οποία λέγεται ότι ήρθε από τα Ιεροσόλυμα. Απ' ό,τι
πληροφορήθηκα από τους ντόπιους, εδώ διοργανώνεται κάθε Κυριακή το φημισμένο παζάρι, στο οποίο οι επισκέπτες μπορούν να βρουν λογής λογής καλούδια.
Επόμενη στάση η Παλαιόχωρα. Η καστροπολιτεία της πρώτης πρωτεύουσας του νησιού δεσπόζει πάνω σε δύο απότομα φαράγγια. Καταστράφηκε από τον Μπαρμπαρόσα το
1537 και έκτοτε δεν ξανακατοικήθηκε. Σήμερα τα ερειπωμένα σπίτια και οι μισοκατεστραμμένες βυζαντινές εκκλησίες θυμίζουν αυτή τη μαύρη σελίδα στην ιστορία
του νησιού.

ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»Τη δεύτερη μέρα μου στο νησί χάραξα νοτιοδυτική πορεία με κατεύθυνση τον Μυλοπόταμο. Είχα ακούσει πως σε εκείνα τα μέρη υπάρχει ένας καταρράκτης ονόματι
Νεράιδα κι έτσι αποφάσισα να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, ανακαλύπτοντας αυτό τον μικρό παράδεισο. Αφού έστριψα δεξιά πριν το καμπαναριό του χωριού και
ακολούθησα ευλαβικά τις πινακίδες με την ένδειξη «Νεράιδα, καταρράκτης», έφτασα στην δεύτερη έκπληξη του νησιού! Δροσερά, τρεχούμενα νερά έπεφταν από ύψος
μεγαλύτερο των 10 μ. χαϊδεύοντας απαλά τα βράχια και συνθέτοντας με τον αχό τους μια γλυκιά μελωδία... της ευτυχίας! Μετά την ανάταση ψυχής που μου χάρισε
η συγκεκριμένη εικόνα επισκέφθηκα τον οικισμό της Κάτω Χώρας και το κάστρο του Μυλοποτάμου. Χτισμένο από τους Ενετούς σε έναν απόκρημνο βράχο ξυπνάει
μνήμες από τα παλιά, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί δέος και ρίγη με τη μυστηριακή ατμόσφαιρα που επικρατεί ανάμεσα στα ερείπια! Αφού έφτασα μέχρι εδώ, είπα να
συνεχίσω και ως το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρων. Με 4 εκατομμύρια έτη ζωής χαρακτηρίζεται από υπέροχους σταλακτίτες και
σταλαγμίτες, ενώ στην είσοδό του βρίσκεται ο μικρός ναός της Αγίας Σοφίας με τοιχογραφίες από τον 13ο αιώνα. Σύμφωνα με το θρύλο, μάλιστα, εδώ είναι
θαμμένοι οι θησαυροί του Μπαρμπαρόσα. Ωστόσο, η τύχη δεν μου χαμογέλασε αυτή τη φορά, καθώς το σπήλαιο ήταν κλειστό! Αρκέστηκα, λοιπόν, στα όσα είχα
διαβάσει γι' αυτό, χωρίς να καταφέρω να τα θαυμάσω ιδίοις όμμασι!
ΦΥΣΗΞΕ ΝΟΤΙΑΣ!
Τη γραφική Χώρα των Κυθήρων την άφησα για το τέλος. Παρεκκλίνοντας λίγο από την πορεία μου, έκανα μια μικρή στάση στα Μητάτα, στην καρδιά της ενδοχώρας. Το
περιβαλλόμενο από πολλές ρεματιές παλαιότερο χωριό του νησιού είναι γεμάτο με αμπέλια και περιβόλια. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί δεκάδες σπηλιές και
απολιθώματα κοχυλιών σε υψόμετρο 300 μέτρων! Ένα διάλειμμα στο καφενείο της κεντρικής πλατείας για κουβεντούλα με τους ντόπιους ήταν απαραίτητο και άκρως
χαλαρωτικό. Στο δρόμο σταμάτησα στο Κατούνι, όπου χάζεψα το ξακουστό πέτρινο γεφύρι με τα 13 τόξα και μήκος 110 μέτρα.
Χτισμένος στο νοτιότερο άκρο του νησιού, ο παραδοσιακός οικισμός της Χώρας, που μετά την καταστροφή της Παλαιόχωρας από τον Μπαρμπαρόσα φέρει τον τίτλο της
πρωτεύουσας, συνδυάζει δείγματα βενετσιάνικης, αιγαιοπελαγίτικης και κρητικής αρχιτεκτονικής. O γεμάτος με καταστήματα τουριστικών ειδών, μοντέρνα cafes και νησιωτικά μπαράκια κεντρικός δρόμος της καταλήγει στο επιβλητικό κάστρο, που χαίρει άπλετης θέας στη θάλασσα, τα Αντικύθηρα και την Κρήτη. Κατεστραμμένα αρχοντικά, παλιά κανόνια και μισογκρεμισμένες εκκλησίες σχηματίζουν τη σημερινή εικόνα του άλλοτε κραταιού διοικητικού κέντρου του νησιού.
Κατηφορίζοντας προς το Καψάλι, το επίνειο της Χώρας όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο πλήθος των επισκεπτών του νησιού, έκανα μια βουτιά στα τιρκουάζ νερά,
δοκίμασα φρέσκο ψάρι σε μια από τις ταβέρνες και «ρούφηξα» έναν δροσιστικό καφέ σε ένα από τα παράκτια cafes!

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΗΣΙΈκανα check out αρκετές ώρες πριν την αναχώρηση του πλοίου, καθώς ήθελα να εξερευνήσω και την ανατολική πλευρά του νησιού, η οποία, σύμφωνα με τις πηγές
μου, έκρυβε πολλές ομορφιές! «Σκαρφάλωσα» μέχρι το αφιερωμένο στην Παναγία μοναστήρι της Αγίας Μόνης. Από εδώ η θέα στο Διακόφτι, το νέο λιμάνι και τον
Αβλέμονα -τον επόμενο προορισμό μου- είναι μαγευτική! Φτάνοντας στο μικρό ψαροχώρι, άσπρα σπίτια με τα χαρακτηριστικά μπλε παραθυρόφυλλα και πολύχρωμες
ανθισμένες μπουκαμβίλιες με καλωσόρισαν, στο πιο γραφικό -κατ' εμέ- μέρος των Κυθήρων. Η κλειστή, βραχώδης παραλία με τα καταγάλανα νερά θα σας κάνει να
νιώσετε πρωταγωνιστές σε κάποια από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '60! Αν, όμως, θέλετε άνεση και χώρο για να κάνετε τις
βουτιές σας, προτιμήστε την αμμουδερή παραλία της Παλαιόπολης σε απόσταση 1 χλμ., η οποία είναι η μεγαλύτερη σε μήκος πλαζ του νησιού. Για πιο... prive
καταστάσεις αφήστε τα σμαραγδένια νερά της βοτσαλωτής ακρογιαλιάς Καλαδί να σας «αγκαλιάσουν».
Η ώρα, ωστόσο, είχε περάσει και έπρεπε να κατευθυνθώ προς το λιμάνι. Από το κατάστρωμα του φέριμποτ άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στο ναυάγιο ενός
μισοβυθισμένου πλοίου στη βραχονησίδα Πρασονήσι, λίγο έξω από το Διακόφτι. Αυτή η τελευταία εικόνα, όπως άλλωστε και όλες οι γλυκές αναμνήσεις μου από τα
Κύθηρα, χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου...

πηγή : travel.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ιστορικός Πύργος Παλατάκι

Στον Ιστορικό χώρο του Πύργου Παλατάκι δόθηκε μία από τις μεγαλύτερες μάχες της Ελληνικής Επανάστασης τον Αύγουστο του 1826, γνωστή ως η «μάχη του Χαϊδαρίου», με τον Στρατάρχη Γεώργιο Καραϊσκάκη και τον Γάλλο φιλέλληνα Κάρολο Φαβιέρο, ηγούμενοι 2500 ατάκτων πολεμιστών να αντιμετωπίζουν την στρατιά του Κιουταχή, ο οποίος πολιορκούσε την Ακρόπολη των Αθηνών.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αγωνιστή και ιστορικού Χρήστου Βυζάντιου, ο οποίος έλαβε μέρος στις μάχες του Χαϊδαρίου τον Αύγουστο του 1826, αναφέρεται για πρώτη φορά κάποιος Πύργος με κήπο, στον οποίο οχυρώθηκε ο Καραϊσκάκης κατά την μάχη.

Η ακριβής όμως χρονολογία ανέγερσης του πύργου είναι ασαφής.

Σε γενικές γραμμές τοποθετείται στις πρώτες μετεπαναστατικές δεκαετίες.

Ερευνητές αποδίδουν τον σχεδιασμό του στον Γάλλο αρχιτέκτονα Γουσταύο Μπουλανζέ, ο οποίος θεωρείται από πολλούς και ο αρχιτέκτονας του Πύργου της Βασιλίσσης στο Ίλιον, με τον οποίο το Παλατάκι έχει αρκετές μορφολογικές ομοιότητες.

Άλλη εκδοχή θέλει ως δημιουργό του πύργου τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Σταμάτιο Κλεάνθη (1802-1862), ιδιαίτερα γνωστό από τα γοτθικίζοντα μέγαρα της Δουκίσσης της Πλακεντίας στην Πεντέλη και το κέντρο της σημερινής Αθήνας.

Με βάση τη σύνδεση του πύργου με τον Κλεάνθη, καθώς και την εξοχική του θέση, έχει υποτεθεί ότι το Παλατάκι χτίστηκε κατά παραγγελία της Δούκισσας της Πλακεντίας και σύμφωνα με τον θρύλο χρησιμοποιούσε το Παλατάκι για τις μυστικές συναντήσεις της με τον λήσταρχο Νταβέλη.

Το οίκημα πέρασε στην ιδιοκτησία του φιλότεχνου Τήνιου τραπεζίτη Νικόλαου Νάζου. Ο Νάζος μετέτρεψε το Παλατάκι σε καλλιτεχνικό κέντρο, όπου σύχναζαν οι μεγάλοι Έλληνες ζωγράφοι Νικηφόρος Λύτρας και Νικόλαος Γύζης.

Στη συνέχεια ιδιοκτήτης του πύργου έγινε ο Γεώργιος Θων, επιμελητής των ανακτόρων επί Γεωργίου Α’.

Ο Θων τοποθέτησε μπροστά στην είσοδο του πύργου μαρμάρινη στήλη με προτομή προς τιμήν του Κάρολου Φαβιέρου για την «μάχη του Χαϊδαρίου», με την αναθηματική στήλη να υπάρχει ακόμα.

Στις αρχές του 20ού αιώνα το Παλατάκι αναφέρεται ότι πέρασε στην ιδιοκτησία του Χιώτη εφοπλιστή Αντώνιου Παλιού.

Κάποιες πηγές όμως παρουσιάζουν ως ιδιοκτήτη του πύργου κατά τα τέλη του 19ου και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα τον μεγαλοκτηματία Γεώργιο Παχύ.

Βασικά χαρακτηριστικά του Πύργου είναι ο φρουριακός χαρακτήρας(επάλξεις, γωνιακοί πύργοι, στενά παράθυρα), οι ραδινές αναλογίες και τα γοτθικίζοντα διακοσμητικά στοιχεία (παράθυρα επιστεφόμενα από οξυκόρυφα τόξα, εξωτερικός κεραμοπλαστικός διάκοσμος, διαμόρφωση επάλξεων και γωνιακών πυργίσκων).

Κατά την περίοδο 1957-1971 το Παλατάκι στέγασε την ψυχιατρική κλινική «Άγιος Ιωάννης», ενώ το 1979 ο ιστορικός χώρος και ο Πύργος ανακηρύχθηκε διατηρητέος ιστορικός τόπος από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Το 1985 περιήλθε στην ιδιοκτησία του Δήμου Χαϊδαρίου και αμέσως ξεκίνησαν οι εργασίες επισκευής και αποκατάστασης του μνημείου.

Σήμερα ο πύργος Παλατάκι στεγάζει το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χαϊδαρίου.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μυστικά και θησαυρούς του θαλάσσιου βυθού, απ’ όλο τον κόσμο, φιλοξενεί στις προθήκες του το Μουσείο Ναυτίλος, στο γραφικό χωριό Αγιόκαμπος, κοντά στην Αιδηψό.
Τα 3.000 εκθέματά του συνέλεξαν με μεράκι οι υπεύθυνοι του μουσείου στη διάρκεια 40 χρόνων.

Στο μουσείο εκτίθενται μεγάλες συλλογές από όστρακα, απολιθώματα θαλάσσιων οργανισμών, μαλάκια, κοράλλια και άλλα ευρήματα.

Ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει, επίσης, υπέροχα μωσαϊκά, που κατασκευάστηκαν από κοχύλια, αχινούς και ημιπολύτιμους λίθους. Επίσης, εκτός από τα εντυπωσιακά μωσαϊκά μπορεί να θαυμάσει και τη μεγάλη συλλογή από χειροποίητα κοσμήματα, φτιαγμένα από κοχύλια και ημιπολύτιμους λίθους και δεμένα μεταξύ τους με ασήμι.

Ο θαυμαστός κόσμος του βυθού
Η «μύηση» στον θαυμαστό κόσμο του βυθού γίνεται με την είσοδο του επισκέπτη στο μουσείο και τη δεκάλεπτη προβολή σύντομου ντοκιμαντέρ, με θέμα τη δημιουργία του σύμπαντος και τις πρώτες μορφές ζωής στον πλανήτη.

Μέσω αυτής της παρουσίασης, ο επισκέπτης ενημερώνεται για το πώς αυτοί οι ζωντανοί οργανισμού ενέπνευσαν τους ανθρώπους να δημιουργήσουν πολιτισμούς και να εκφραστούν μέσα από την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη βαφή υφασμάτων, τη γλυπτική και τη μουσική τέχνη.

Στη συνέχεια, ο επισκέπτης εισέρχεται στην κύρια είσοδο του μουσείου, όπου ο ειδικός φωτισμός δίνει την αίσθηση του περιβάλλοντος του βυθού. Εκεί, μπορεί κάποιος να απολαύσει τα χιλιάδες εκθέματα, απ’ όλο τον κόσμο, που είναι τοποθετημένα σε 28 βιτρίνες και να μάθει πόσα στοιχεία εκμεταλλεύτηκαν οι επιστήμονες, μελετώντας τις ιδιαιτερότητες των μαλακίων, τις οποίες και εφάρμοσαν στην αρχιτεκτονική, την ιατρική, τη ναυπηγική, την επικοινωνία, τη μηχανολογία, την υφαντουργία και αλλού.

Πολλά κοχύλια και μαλάκια χρησιμοποιήθηκαν από την αρχαιότητα για τη βαφή υφασμάτων, ενώ άλλα χρησιμοποιήθηκαν για τη διακόσμηση ανθρώπων και χώρων.

Πολλά είδη ενέπνευσαν, επίσης, αρχαίους αλλά και σύγχρονους επιστήμονες στην τεχνολογία και τη φαρμακευτική, μέσω της κατασκευής τους, των χρωμάτων και της σύστασης τους.

Το κοχύλι «bradaris», της οικογένειας murex, στα χέρια του Ιπποκράτη έγινε το πρώτο ιατρικό εργαλείο (σταγονόμετρο ), ενώ το ίδιο κοχύλι, με τη χρωστική ουσία του αδένα του, μας έδωσε την πορφύρα. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνέβαλε στην ένδυση βασιλέων και αυτοκρατόρων (Ελλήνων, Ρωμαίων, Αιγυπτίων), με την ερυθρά χλαμύδα.

Επίσης, ο «ναυτίλος», το κοχύλι που ταξιδεύει με σύστημα υδροτουρμπίνας -και όχι μόνο- είναι το μοναδικό που αναδύεται και καταδύεται, γεμίζοντας τους θαλαμίσκους του πότε με αζωτούχο αέριο που παίρνει από το νερό και πότε με νερό για να λειτουργήσει σαν… υποβρύχιο.

Με τις υδατοστεγείς αίθουσές του, που του παρέχουν την ικανότητα πλεύσης, ο «ναυτίλος» χρησιμοποιεί μια χοάνη, για την αεριωθούμενη προώθηση του νερού, που έχει μέσα του, προς την κατεύθυνση που επιθυμεί να κινηθεί.

Ο «ναυτίλος» μπορεί να αναδυθεί από τα 900 πόδια κάτω από τη στάθμη της θάλασσας στην επιφάνεια, χωρίς τα προβλήματα που προκύπτουν από τη διαφορά της πίεσης.

Επίσης, τα κοχύλια «τούνα» και «ισοκάδιο» (clossus humanus) ενέπνευσαν αρχιτέκτονες με το καραβολοειδές σχήμα τους και στόλισαν, κατά τον 5ο αιώνα, κιονόκρανα, δημιουργώντας τον ιωνικό ρυθμό, που ήταν περισσότερο διακοσμημένος από το δωρικό. Έτσι, λοιπόν, ταυτίστηκε ο ιωνικός ρυθμός με το θηλυκό γένος εν αντιθέσει με το δωρικό, που συμβόλιζε, με την αυστηρή γραμμή του, το ανδρικό γένος.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Η Δήλος ένα μικρό νησί των Κυκλάδων, μια κουκίδα στο χάρτη, δίπλα στην κοσμοπολίτικη Μύκονο, η οποία όμως έχει αφήσει το στίγμα της στην Παγκόσμια Ιστορία ως το σημαντικότερο θρησκευτικό κέντρο της αρχαιότητας.  

Η Δήλος έχει μέγιστο μήκος 5 χλμ., το πλάτος της δεν ξεπερνά τα 1.300 μ. και το ψηλότερο σημείο, η κορυφή του Κύνθου, είναι 112μ.

Το έδαφός της είναι βραχώδες και άγονο, εκτός από μια μικρή κοιλάδα στα βορειοδυτικά, που καταλαμβάνεται από το Ιερό του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος.

Μυθολογία

 Στη αρχαία Ορτυγία (Δήλος) σύμφωνα με την μυθολογία κατέφυγε η Λητώ για να γεννήσει τον Απόλλωνα και την Άρτεμη και να γλυτώσει από την οργή της θεάς Ήρας. 
Λέγεται ότι η Λητώ γέννησε πρώτα την Άρτεμη, ώστε να την βοηθήσει μετά για να γεννήσει τον Απόλλωνα.
Από το ψηλότερο σημείο, την κορυφή του Κύνθου, ο Δίας παρακολουθούσε την γέννηση του Απόλλωνα.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή το νησί ήταν μια άγνωστη ξέρα (άδηλος), η οποία έγινε φανερή και φωτεινή (Δήλος), από όπου πήρε και την ονομασία της.
Η Δήλος ήταν το μεγαλύτερο λατρευτικό κέντρο όπου ερχόντουσαν πιστοί από όλο τον Ελλαδικό χώρο για να προσφέρουν θυσίες στον Απόλλωνα και την Άρτεμη.
Στη Δήλο σταμάτησε και ο Θησέας  για να τιμήσει τον θεό Απόλλωνα, επιστρέφοντας από την Κρήτη, αφού εξουδετέρωσε το μινώταυρο. 

Ιστορία

 Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Κάρες το 3000 π.Χ., σύμφωνα με τον ιστορικό Θουκιδίδη, ενώ από τα αρχαιολογικά ευρήματα βρέθηκαν κατάλοιπα Μινωικής και Μυκηναϊκής Περιόδου.

Μετέπειτα γύρω στο 1000 π.Χ. εγκαταστάθηκαν Ιωνικά φύλλα και το νησί αποτέλεσε πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο, σε μία κοινότητα νησιών του Αιγαίου υπό την προστασία της Νάξου.
Στη Δήλο κάθε τέσσερα χρόνια τελούνταν  τα «Δήλεια», θρησκευτική γιορτή προς τιμή του Απόλλωνα, της Άρτεμης και της Λητώς, όπου οι πιστοί προσέφεραν θυσίες, νέες και νέοι χόρευαν προς τιμή των θεών, ενώ διεξάγονταν και μουσικοί αγώνες προς τιμή του Απόλλωνα.
Στην κοινότητα κατάφεραν να εισχώρησαν οι Αθηναίοι –  με επιχείρημα την ιωνική καταγωγή τους – και στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. επέβαλαν την κυριαρχία τους.

Το 540 π.Χ. στην εποχή του Πεισίστρατου απομάκρυναν όλους τους τάφους από την περιοχή του ιερού επιβάλλοντας τον πρώτο εξαγνισμό στο νησί.
H Δήλος καθώς και τα άλλα νησιά των Κυκλάδων δεν γνώρισαν καταστροφές κατά την διάρκεια των Περσικών Πολέμων.

Το 478 π.Χ. αποτέλεσε έδρα της πρώτης Αθηναϊκής Συμμαχίας, όπου όλες οι παραθαλάσσιες πόλεις και τα νησιά του Αιγαίου ενώθηκαν κάτω από την ηγεμονία της Αθήνας.
Η συμμαχία πραγματοποιήθηκε την περίοδο των Μηδικών πολέμων, ως συνένωση των Ελληνικών πόλεων στον αγώνα κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.
Η συνελεύσεις της συμμαχίας συγκαλούνταν στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα, όπου υπήρχε το συμμαχικό ταμείο υπό την προστασία 10 θησαυροφυλάκων, το οποίο παρέμεινε μέχρι το 454 π.Χ. όπου και με μεταφέρθηκε στην Αθήνα.

Το 426 π.Χ. οι Αθηναίοι επέβαλαν και δεύτερο εξαγνισμό απομακρύνοντας όλα τα οστά των νεκρών που είχαν ταφεί στη Δήλο, μεταφέροντας τα στη γειτονική Ρήνεια.
Από τότε οι Αθηναίοι απαγόρευσαν τους θανάτους και τις γεννήσεις στο νησί.
Στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. και μέχρι το 168 π.Χ. η Δήλος γνώρισε μεγάλη άνθηση κάτι που της χάρισε την «ανεξαρτησία» της. Την περίοδο αυτή φτιάχτηκαν μεγαλοπρεπή οικοδομήματα.

Το 166 π.Χ. με απόφαση της ρωμαϊκής συγκλήτου, η Δήλος πέρασε στην κυριαρχία των Αθηναίων, οι οποίοι εξόρισαν τους κατοίκους και εγκατέστησαν δικούς τους κληρούχους.
Με την εξέλιξη αυτή το νησί γίνεται ξανά ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα του Αιγαίου.
Η Δήλος εκείνη την περίοδο ήταν το κέντρο του δουλεμπορίου, ενώ εικάζεται από τους ιστορικούς ότι μέσα σε μία μέρα πουλιούνταν και αγοράζονταν έως και 10.000 δούλοι.

Το  90 π.Χ. υπολογίζεται ότι στη Δήλο κατοικούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι.
Οι περισσότεροι ήταν Αθηναίοι και Ρωμαίοι, αλλά σύμφωνα με τους ιστορικούς  στη Δήλο κατοικούσαν άνθρωποι από την Πελοπόννησο, την κεντρική και δυτική Ελλάδα, τη Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θράκη και τον Εύξεινο Πόντο, την Ταυρική Χερσόνησο, την Τρωάδα, τη Μυσία, την Αιολίδα, την Ιωνία, τη Λυδία, την Καρία, τη Λυκία, τη Βιθυνία, την Παφλαγονία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, την Πισιδία, την Παμφυλία, την Κιλικία, τη Συρία, τη Μηδία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Κυρήνη, την Αραβία κ.ά.

Το 88 π.Χ. ο Μιθριδάτης Στ’ Βασιλιάς του Πόντου επιτίθεται και καταστρέφει το νησί εξοντώνοντας  20.000 κατοίκους, γιατί κατά τον πόλεμό του με τους Ρωμαίους η Δήλος τάχθηκε στο πλευρό της Ρώμης.

Το 69 π.Χ. το νησί χτυπήθηκε από τους πειρατές του Αθηνόδωρου, συμμάχου του Μιθριδάτη, ενώ στην συνέχεια δέχτηκε πολλές επιθέσεις, κυρίως από πειρατές, με αποτέλεσμα να πληγεί η ειρηνική ζωή του νησιού και να ανακοπεί η εμπορική ακμή του.

Το 1877 πραγματοποιήθηκαν  οι πρώτες επίσημες ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής.

 Τα αρχαία της Δήλου

Ολόκληρη η Δήλος είναι ένας αρχαιολογικός χώρος με σπάνια οικοδομήματα  και πολλά γλυπτά.
Κατά την περίοδο που η Δήλος βρισκόταν υπό ξένη κατοχή πολλά από τα γλυπτά της μεταφέρθηκαν στη Βενετία, στη Ρώμη και στην Αγγλία ενώ άλλα  μεταφέρθηκαν σε μουσεία της Ελλάδας για να προφυλαχθούν. 

Εξορμήσεις

Η Δήλος σήμερα είναι ένα ακατοίκητο νησί, με σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους που μπορεί κανείς να το επισκεφθεί στα πλαίσια μιας εκδρομής με τα καΐκια που κάνουν καθημερινά αυτό το δρομολόγιο από το γειτονικό λιμάνι της Μυκόνου.
Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να «ταξιδέψει» στις ένδοξες περιόδους του νησιού μέσα από τις αρχαιότητες.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν:

• Τα ερείπια των τριών ναών αφιερωμένοι στο θεό Απόλλωνα. 
• Τα Προπύλαια, και η αγορά των Κομπεταλιατών 
• Το Άνδηρο των Λεόντων, τα περίφημα λιοντάρια, από μάρμαρο Νάξου, που είναι τοποθετημένα σε μια σειρά για να φυλάνε την Ιερή λίμνη.  
• Η Ιερή Λίμνη, στην οποία κολυμπούσαν οι ιεροί κύκνοι του Απόλλωνα, σήμερα δεν υπάρχει, αφού σκεπάστηκε, μετά από επιδημία ελονοσίας, το 1926.  
• Τα ερείπια της παλαίστρας, του σταδίου και του γυμνασίου. 
• Η συνοικία του θεάτρου, που αποτελούσε και το περισσότερο πυκνοκατοικημένο τμήμα της πόλης. 
• Η Οικία του Διονύσου, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αρχαίας κατοικίας στη Δήλο. 
• Ο κεράτινος βωμός στον οποίο χόρευαν κατά τις γιορτές προς τιμή του Απόλλωνα. 
• Το Αρτεμίσιο, το ιερό της Άρτεμης, 
• Η συνοικία της λίμνης, στην οποία βρίσκεται ο ναός της Λητώς. 

Τέλος, στο μουσείο του νησιού εκτίθενται γλυπτά Κλασικών Χρόνων, συλλογή πήλινων αγγείων από την Προϊστορική ως την Ελληνιστική Εποχή καθώς επίσης φιδωτά και μωσαϊκά,

Φύση

Στη Δήλο η βλάστηση είναι πολύ υποβαθμισμένη και το μόνο που συναντάμε είναι κάποια ενδημικά είδη.
Φτωχή είναι και η πανίδα στην περιοχή, η οποία  βασίζεται κυρίως σε ορισμένα είδη ασπόνδυλων, λόγω της υποβαθμισμένης βλάστησης.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Τα εκατοστά του γενέθλια γιορτάζει ο Προσκοπισμός στη χώρα μας, με τις Τοπικές Εφορείες να πραγματοποιούν εκδηλώσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ο Προσκοπισμός αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη Εθελοντική Κίνηση στην χώρα μας, με πλούσια δράση στα ιστορικά γεγονότα της Πατρίδας μας από τους Βαλκανικούς Πολέμους μέχρι σήμερα.

Το σύνθημα των Προσκόπων είναι «ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ» κάτι που έχουν αποδείξει και εμπράκτως, υπηρετώντας όλα αυτά τα χρόνια τα τρία μέρη της προσκοπικής τους υπόσχεσης… το καθήκον προς τον Θεό και την Πατρίδα, την βοήθεια προς κάθε άνθρωπο και την τήρηση του Νόμου των Προσκόπων.

Ο Προσκοπισμός στην Ελλάδα

Η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες που ίδρυσε Προσκοπισμό.

Αθανάσιος Λευκαδίτης

Μια μέρα στο Λονδίνο ο καθηγητής της γυμναστικής Αθανάσιος Λευκαδίτης  συνάντησε σε ένα κατάστημα ένα μικρό παιδί που φορούσε την προσκοπική στολή.

Φανερά έκπληκτος τον ρώτησε τι είναι και ο μικρός του απάντησε «Πρόσκοπος», χωρίς όμως να έχει αντιληφθεί τι είναι ο Πρόσκοπός ξανά ρώτησε τον μικρό παιδί.

Εκείνο πρόθυμο του εξήγησε ότι «ο Πρόσκοπος είναι ένα παιδί που είναι πάντα έτοιμο να βοηθάει τους άλλους και να κάνει μια καλή πράξη κάθε μέρα».

Η απάντηση αυτή  του μικρού Άγγλου Προσκόπου έδωσε την αφορμή στον Αθανάσιο Λευκαδίτη να μελετήσει τον Προσκοπισμό και να τον μεταφέρει στην Ελλάδα.

Τον Νοέμβριο του 1910 ίδρυσε με μαθητές του Λυκείου Μακρή, όπου ήταν καθηγητής, την πρώτη ομάδα Ελλήνων Προσκόπων.

Έπειτα από λίγους μήνες ανέλαβαν μαζί του το έργο της οργάνωσης του Ελληνικού Προσκοπισμού οι Κ. Μελάς, Ν. Πασπάτης, Φ. Χρυσοβελόνης, Γ. Πανάς.

Αυτοί οι πέντε θεωρούνται ιδρυτές της κίνησης του Προσκοπισμού στην Ελλάδα.

Από 1910 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόπουλα διαπαιδαγωγήθηκαν με την προσκοπική μέθοδο, κατέλαβαν επίζηλες θέσεις στην Ελληνική Κοινωνία, διακρίθηκαν σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και ανταποκρίθηκαν, με ολόψυχη αφιέρωση δυνάμεων, με αυταπάρνηση και αυτοθυσία σε κάθε εθνικό προσκλητήριο, σε όλο το διάστημα της πολυτάραχης εθνικής και κοινωνικής ζωή αυτών των χρόνων.

Πρωτοπόροι Έλληνες Πρόσκοποι στην  παροχή βοήθειας και συμπαράστασης προς τα θύματα του πολέμου στην Ανατολική Μακεδονία, πρώτοι και εξαίρετοι συνεργάτες των Αρχών στην μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης, κατά την διάρκεια της οποίας έξι πρόσκοποι έχασαν την ζωή τους στην προσπάθειά τους να σώσουν ζωές συνανθρώπων τους, στην επιδημία χολέρας στην Κέρκυρα, στους σεισμούς της Κορίνθου, της Χαλκιδικής, του Ωροπού, των Ιόνιων νησιών, της Μαγνησίας, της Λήμνου και της Θεσσαλονίκης.

Πρώτοι, επίσης, στην διενέργεια εράνων, στην βοήθεια προς το στερούμενο παιδί και το χωριό, στην προσφορά υπηρεσιών προς την εκκλησία και σε τόσες άλλες αλτρουιστικές εκδηλώσεις, πάντα οι Πρόσκοποι έδιναν και δίνουν το ενεργητικό παρόν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι διακρίθηκαν σε σειρά εθνικών και κοινωνικών δράσεων σε δυσχερέστατες στιγμές για την Πατρίδα και την Ελληνική Κοινωνία προσφέροντας και την ζωή τους ακόμα, πριν ενηλικιωθούν και πριν εγκαταλείψουν τις προσκοπικές τάξεις.

Αγγελιοφόροι, τραυματιοφορείς, προγυμναστές νεοσύλλεκτων στρατιωτών, παρασκευαστές συσσιτίων, εγκαταστάσεις στρατοπέδων και ακτοφύλακες ήταν πρόσκοποι κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου αποσπάσανε επαίνους, εύφημες μνείες και μετάλλια ανδρείας και εξαίρετων πράξεων παρά των ανωτέρων και ανωτάτων προϊσταμένων αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού, της Ελληνικής Κυβέρνησης και των Συμμαχικών Δυνάμεων.

Κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων, ομάδες Προσκόπων καταλαμβάνουν την περιοχή του Παγγαίου, στην οποία ο τουρκικός στρατός ήταν ανύπαρκτος  και η περιοχή  γνωρίζει ξανά την ελληνική της ταυτότητα,

Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ο πρώτος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού που έπεσε στα βουνά της Βόρειας Ηπείρου ήταν ο Δωδεκανήσιος Πρόσκοπος Αλέξανδρος Δράκος και η θυσία του αυτή έδωσε το σύνθημα της κινητοποίησης όλων των Ελλήνων Προσκόπων.

Κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής οργανώθηκαν και έδρασαν κρυφά Ελληνικές Προσκοπικές Ομάδες, όπου πρόσφεραν βοήθεια στα συσσίτια του λαού, στις αντιστασιακές οργανώσεις, στους συγγενείς εκείνων που συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν από τους κατακτητές και συνέβαλαν με σημαντικά σαμποτάζ στην απελευθέρωση της Πατρίδας.

Οι ελεύθεροι Έλληνες Πρόσκοποι της Αιγύπτου, που αριθμούσαν τότε περίπου 3000 μέλη, χρησιμοποιήθηκαν από τις Ελληνικές Αρχές σε διάφορες βοηθητικές υπηρεσίες.

Οργάνωσαν τα παιδιά των Ελλήνων παροίκων σε Προσκοπικές Ομάδες και τους έδωσαν χαρά αλλά και Ελληνική Αγωγή, ιδρύοντας τους «Ποντοπόρους»  Πρόσκοπους που πολέμησαν στις τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού.

Κορυφαία ομαδική θυσία, σε ένα παγκόσμιο συγκλονιστικό γεγονός που αποτέλεσε σταθμό παιδικής αυτοθυσίας, υπήρξε η σφαγή των Προσκόπων των Σωκίων και του Αϊδινιού της Μικράς Ασίας, οι οποίοι προτίμησαν να σφαγούν από Τούρκους Ατάκτους Τούρκους, με τις στροφές του Εθνικού μας ύμνου στα παιδικά τους χείλη, παρά να αλλάξουν την Πίστη τους.

Με αυτού του είδους την λαμπρή εθνική και κοινωνική δράση ο Ελληνικός Προσκοπισμός προχωρεί ήδη στην παραπέρα εκπλήρωση της αποστολής του, σύμφωνα προς τις επιταγές του Προσκοπικού ρητού «Αιέν Αριστεύεις». 

Τι είναι Πρόσκοπος:

Όταν η λέξη Πρόσκοπος γράφεται με κεφαλαίο «Π» έχει μία και μοναδική σημασία:

Robert Baden-Powell

Σημαίνει ένα μέλος της μεγάλης Παγκόσμιας Κίνησης Νέων που ίδρυσε ο Βρετανός Robert Baden-Powell, o B.P. όπως τον αποκαλούν οι Πρόσκοποι.

Οι Πρόσκοποι έχουν σαν σκοπό τους να γίνουν όσο το δυνατό καλύτεροι πολίτες του αύριο και γι’ αυτό εξακολουθούν να παραμένουν Πρόσκοποι είτε φορούν, είτε δεν φορούν την προσκοπική στολή τους.

Οι Πρόσκοποι δεν περιμένουν να τους ζητήσουν την βοήθειά τους ώστε να απλώσουν το χέρι τους στους ηλικιωμένους, στους ανήμπορους και στους άπορους.

Είναι διακριτικοί με όλους όσους συναναστρέφονται και σέβονται τον εαυτό τους και τους γύρω τους.

Από τότε που πρωτοιδρύθηκε ο Προσκοπισμός πολλά εκατομμύρια από άνδρες και  αγόρια έγιναν μέλη της Παγκόσμιας αυτής κίνησης Νέων, ενώ πριν από μερικά χρόνια εντάχθηκαν στον Προσκοπισμό γυναίκες και κορίτσια.

Το σύνθημά τους είναι το ρητό «ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ».

Οι Πρόσκοποι εκπαιδεύονται ώστε να είναι έτοιμοι να φροντίσουν τον εαυτό τους και να βοηθήσουν τους άλλους ανθρώπους, με Πρώτες Βοήθειες, σκαπανική, κατασκήνωση, παρατηρητικότητα, γενικά προσόντα και υπηρεσίες γενικότερα.

Οι Πρόσκοποι είναι καλοί πολίτες και βάζουν τους άλλους μπροστά από αυτούς.

 Δεν αψηφούν τον κίνδυνο ούτε διακινδυνεύουν την ζωή τους.

 Μετράνε καλά πριν κάνουν κάτι και κυρίως μαθαίνουν να αγωνίζονται όταν υπάρχουν έστω και λίγες πιθανότητες επιτυχίας.

Όταν οι Πρόσκοποι ξεπεράσουν τα σύνορα της Πατρίδας τους, όπου και αν πάνε θα βρουν άλλα αδέρφια τους Προσκόπους.

Ο χαιρετισμός, το τριφύλλι, το χαμόγελο, η καλή καρδιά, είναι γνωρίσματα που έχουν μόνο οι Πρόσκοποι.

Aυτά αποτελούν το διεθνές διαβατήριό τους.

Η Παγκόσμια Προσκοπική Αδελφότητα αριθμεί εκατομμύρια ενεργά μέλη και πολλαπλάσια εκατομμύρια παλαιών Προσκόπων που ενισχύουν το Προσκοπικό έργο με κάθε τρόπο.

Ο Πρόσκοποι διασκεδάζουν ποικιλόμορφα  για τι αποτελούν μια παρέα, μια ομάδα, μια συντροφιά που φροντίζει να μορφώνεται διασκεδάζοντας.

Ανεβαίνοντας τα βουνά, αρμενίζοντας την θάλασσα, μαγειρεύοντας στην κατασκήνωση ή στην εκδρομή, τραγουδώντας γύρω από την φωτιά, παίζοντας, νοιώθουν να καταλαβαίνουν την ζωή καλύτερα.

Έτσι όλοι σιγά-σιγά γίνονται καλύτεροι μαθαίνοντας όλο και πιο πολλά χρήσιμα πράγματα που πέρα από την προσωπική και ομαδική τους ωφελιμότητα σημαίνουν και το ανέβασμά τους στην Προσκοπική εκπαίδευση.

Δηλαδή να φροντίζουν τον εαυτό τους, στις δράσεις υπαίθρου να βοηθούν τους άλλους, να κατέχουν μερικά βασικά προσκοπικά πράγματα όπως την σκηνή τους, το τσεκούρι, την φωτιά, να δένουν και να ξεδένουν κόμπους και να αναγνωρίζουν τα σημάδια του καιρού.

Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης τρία πράγματα χρειάζονται για την εκπαίδευση του ανθρώπου, η φύση, η μάθηση και η άσκηση.

Η Προσκοπική Υπόσχεση

Είναι η υπόσχεση που δίνει το μέλος που θέλει να ενταχθεί στην Προσκοπική Κοινότητα και ταυτόχρονα είναι το «Ευαγγέλιο» του Προσκοπισμού.

Υπόσχομαι στην τιμή μου:

• Να εκτελώ τον καθήκον μου προς τον Θεό και την Πατρίδα
• Να βοηθώ κάθε άνθρωπο σε κάθε περίσταση
• Να τηρώ τον Νόμο των Προσκόπων

Μετάλλια και άλλες τιμητικές διακρίσεις που έχουν δοθεί στο Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (Σ.Ε.Π.) για την πολύτιμη προσφορά του.

Στο Σ.Ε.Π. έχουν απονεμηθεί από 1910 μέχρι σήμερα οι εξής διακρίσεις και μετάλλια:

 1913

• Μετάλλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για προσφερθείσες υπηρεσίες το 1912 – 1913.

1914

• Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος αρχηγός του Σ.Ε.Π. στέλνει την φωτογραφία του με την ιδιόχειρη αφιέρωση: « Δια τους γενναίους συμπολεμιστές μου δύο ενδόξων πολέμων 1912-1913».
• Αναμνηστικά Μετάλλια Υπουργείο Στρατιωτικών «δια τας υπηρεσίας ας προσήνεγκε το Σ.Ε.Π. κατά την εκστρατεία εναντίον της Τουρκίας και της Βουλγαρίας δια των μελών αυτού ως προγυμναστών αγγελιοφόρων, βοηθών εις επιτροπάς περιθάλψεως και νοσοκόμων».

1917

• Ο Γενικός Αρχηγός του Σ.Ε.Π Ελευθέριος Βενιζέλος στέλνει στο Σ.Ε.Π. την φωτογραφία του με ιδιόχειρη αφιέρωση και το ρητό: «Αιέν Αριστεύειν».
• Διασυμμαχικό Μετάλλιο της Νίκης για τις υπηρεσίες των Προσκόπων στους Βαλκανικούς Πολέμους.

1922 

•  Μετάλλιο Στρατιωτικής αξίας Α’ Τάξεως, προς επιβράβευση των προς την Πατρίδα υπηρεσιών.
• Δίπλωμα Τιμής του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας για την συμβολή του Σ.Ε.Π. στην απογραφή του πληθυσμού του 1920.

1928

• Αναμνηστικό Μετάλλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για τις παρασχεθείσες στου σεισμούς της Κορίνθου.

1948

• Αναμνηστικό Δίπλωμα Εράνου της «Ημέρας του Στρατού».
• Αναμνηστικό Μετάλλιο Γενικού Επιτελείου Ναυτικού για την συνέχιση του Αγώνα στην Μέση Ανατολή.
• Χάλκινος Σταυρός της «Φανέλας του Στρατιώτη».

1949

•  Ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος εκφράζει την ευαρέσκειά του προς τους «Συμπολεμιστάς του Προσκόπους».
• Αριστείο Ανδρείας Α’ Τάξεως για τις υπηρεσίες τις οποίες προσέφεραν οι Πρόσκοποι της Τοπικής Εφορίας Βεροίας κατά το 1947.

 1950

• Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων «δια την αναπτυχθείσα πρωτοβουλία του Σ.Ε.Π. προς παντοειδή ενίσχυση του Αγωνιζομένου Ελληνικού Στρατού». (Επιδόθει ιδιοχείρως από τον Βασιλιά Παύλο).

1953

• ‘Έπαινος και Ευαρέσκεια του Προέδρου της Κυβέρνησης Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, για τις υπηρεσίες κατά τους σεισμούς των Ιόνιων νησιών.

1957

• Δίπλωμα Παγκόσμιου Προσκοπικού Γραφείου για τις προς τον Παγκόσμιο Προσκοπισμός προσφερθείσες υπηρεσίες.

 1960

• Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών
• Δίπλωμα με Χρυσό Μετάλλιο του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης για τις προς το Έθνος υπηρεσίες (1910-1960).
• Δίπλωμα με Χρυσό Σταυρό και Δάφνη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
• Αργυρό Μετάλλιο της πόλης των Αθηνών.

1963

•  Χρυσό Στεφάνι της Ελληνικής Εταιρείας Δημοσίων Σχέσεων.

1966

•  Δίπλωμα της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων
• Δίπλωμα με Διάσημο της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

 1976

• Ο Χρυσός Αγρινός του Σώματος Προσκόπων Κύπρου.

1981

• Ο Χρυσός Σταυρός του Παναγίου Τάφου.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Οι μέρες της Αποκριάς είναι μέρες χαράς, ψυχαγωγίας και ξεφαντώματος με τους Έλληνες να τις γιορτάζουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο.

 Την έννοια της αποκριάς την συναντάμε για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα, όπου οι Έλληνες μέσα από παγανιστικές τελετουργίες έδειχναν την λατρεία τους στον Διόνυσο, τον θεό της ευθυμίας και του κρασιού.

 Τις ημέρες των τελετουργιών οι παρευρισκόμενοι μεταμφιέζονταν σε σάτυρους ή κάλυπταν το πρόσωπό τους, προκειμένου να παραμείνει άγνωστη η ταυτότητά τους, και επιδίδονταν στον χορό και στο ποτό με προκλητικές πράξεις και έντονη βωμολοχία.

 Με το πέρασμα των χρόνων οι συνήθειες άλλαξαν και ο ρωμαίοι έφεραν τη λέξη  Καρναβάλι (carneval ή carnaval) που σημαίνει διακοπή από το κρέας.

Οι χριστιανοί χρησιμοποίησαν την λέξη «Απόκρεω» ή «Αποκρεά» που είχε ακριβώς την ίδια έννοια, όπου προετοιμάζονταν για την νηστεία της Σαρακοστής.

 Σήμερα οι Απόκριες διαρκούν τρεις εβδομάδες και ονομάζονται «Τριώδιο».

Η ονομασία αυτή προέρχεται από τις «τρεις ωδές» του Ευαγγελίου της Ορθοδοξίας.

Το «Τριώδιο» αρχίζει την Κυριακή του «Τελώνη και Φαρισαίου», συνεχίζει με την Κυριακή του «Ασώτου Υιού», την Κυριακή της «Απόκρεω» και ολοκληρώνεται την Κυριακή της «Τυρινής» ή «Τυροφάγου».

Η επόμενη είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής και ξεκινάει η νηστεία, η οποία θα διαρκέσει 40 ημέρες.

Οι χριστιανοί ονόμασαν την μέρα αυτή «Καθαρά Δευτέρα», γιατί με την έναρξη της νηστείας θεωρούσαν ότι ξεκίναγε η «κάθαρση» του σώματος και του πνεύματος.

Η Ελλάδα, στις μέρες μας, σε κάθε γωνιά της αναβιώνει ήθη και έθιμα για την Αποκριά που οι ρίζες τους προέρχονται τόσο από τις «Διονυσιακές» γιορτές όσο και από την χριστιανική θρησκεία.

Οι μύθοι και οι θρύλοι της χώρας μας, αυτές τις μέρες, έρχονται στο προσκήνιο και μέσα από τον χορό, το γλέντι και το τραγούδι γίνονται πραγματικότητα…

Γιανίτσαροι και Μπούλες - Νάουσα

Ένα από τα γνωστότερα έθιμα των Αποκριών αναβιώνει στην Νάουσα με τους «Γιανίτσαρους» και τις «Μπούλες».
Το ξημέρωμα  της προτελευταίας Κυριακής της Αποκριάς πραγματοποιείται η ιεροτελεστία της ετοιμασίας του «Γιανίτσαρου» ώστε να ακολουθήσει το μπουλούκι και τις Μπούλες.
Οι ετοιμασία του «Γιανίτσαρου» γίνεται παρουσία μόνο στενών συγγενών και με την καθοδήγηση ενός παλιού «Γιανίτσαρου», φοράει φουστανέλα και τσαρούχια, βαριά ασημένια νομίσματα και τέλος τον «πρόσωπο», μια μάσκα από πανί κερωμένο στην εσωτερική πλευρά και στοκαρισμένο στην εξωτερική.

Η ετοιμασία ολοκληρώνεται με το τσιγκελωτό που ζωγραφίζεται στον "πρόσωπο".

Ο «Γιανίτσαρος» θα βγει στον δρόμο μόνο όταν οι οργανοπαίχτες φθάσουν στο σπίτι του συνοδευόμενοι από το «μπουλούκι».

Τότε ο Γιανίτσαρος τινάζεται στο παράθυρο και, αφού πιάσει από το χέρι όλους τους παρευρισκόμενους, αναπηδά τρεις φορές στα δυο του πόδια. Στην εξώπορτα κάνει τρεις φορές το σταυρό του, κατεβαίνει βιαστικά τις σκάλες και ενώνεται με το "μπουλούκι", που καθοδηγείται από μία ή δύο «Μπούλες».

Το ρόλο της Μπούλας υποδύεται πάντα άνδρας ντυμένος με γυναικεία ρούχα, η οποία πρέπει  να φιλήσει το χέρι των σπιτικών και των μελών του μπουλουκιού.

Με την χειρονομία αυτή όλοι της  δίνουν χρήματα, όπου θα χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση του αγώνα κατά των Τούρκων.
Στη συνέχεια το μπουλούκι ξεκινάει για το κονάκι του Μουντίρη, Δημαρχείο.

Οι οργανοπαίχτες παίζουν το προσκύνημα, με τους «Γιανίτσαρους» να τινάζονται, αντί να προσκυνούν σε αντίθεση με τις «Μπούλες».  

Ο επικεφαλής των «Γιανίτσαρων» ανεβαίνει στο κονάκι - Δημαρχείο και βγάζει τον "πρόσωπο", ώστε να πειστεί ο Μουντίρης - Δήμαρχος ότι το μπουλούκι δεν απαρτίζεται από αντάρτες.

Οι συγκεντρωμένοι πολίτες επιβεβαιώνουν ότι όλοι οι «Γιανίτσαροι» είναι φιλήσυχοι.

Επί Τουρκοκρατίας όμως, στο μπουλούκι κρύβονταν πολλοί αντάρτες, προκειμένου να  στρατολογήσουν νέους. 

Ο Μουντίρης - Δήμαρχος, αφού πείθεται για τις καλές προθέσεις του μπουλουκιού, δίνει την άδειά του για τη συνέχιση της γιορτής και αμέσως ο ζουρνάς αλλάζει σκοπό.
Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς πραγματοποιείται η ίδια ακριβώς διαδικασία.

Το πρωί της Καθαράς Δευτέρας το μπουλούκι συγκεντρώνεται εκ νέου και οι «Γιανίτσαροι», χωρίς μάσκες πλέον χορεύουν ξέφρενα.

 Αργά το βράδυ οι «Γιανίτσαροι» και οι «Μπούλες», αφού κάνουν έναν κύκλο με τον οργανοπαίχτη στη μέση, θα το χτυπήσουν συμβολικά με την πάλα στο κεφάλι και σηκώνοντάς τον θα φωνάξουν: "Ό,τι είπαμε και δεν είπαμε εδώ να μείνει".

Με αυτό τον τρόπο ανανεώνουν το ραντεβού τους για τον επόμενο χρόνο.

Γαϊδουροδρομίες - Σάπες  Ροδόπης

Στις Σάπες της Ροδόπης αναβιώνει την Κυριακή της Αποκριάς το έθιμο των Γαϊδουροδρομιών σε κεντρικό δρόμο της πόλης. Οι νέοι της περιοχής διαγωνίζονται στην ταχύτητα τρέχοντας με γαϊδούρια. Έπειτα ακολουθεί γλέντι στην Πλατεία Δημαρχείου με συγκροτήματα από όλη τη Θράκη.

Αράπηδες - Σοχός

Οι «Κουδουνοφόροι Τράγοι» ή «Αράπηδες» αναστατώνουν το Σοχό  με τα κουδούνια τους τις τελευταίες ημέρες της Αποκριάς, προκειμένου να διώξουν τα κακά πνεύματα.

Οι «Αράπηδες» μεταμφιεσμένοι με μαύρες γιδοπροβιές, ζωσμένοι με τη ντουζίνα, τα τέσσερα ογκώδη σιδερένια κουδούνια, παρουσιάζονται από παντού, χοροπηδούν, τραγουδούν, χορεύουν και τριγυρνούν  στο χωριό από σπίτι σε σπίτι, προσφέροντας ούζο σε φίλους και συγγενείς.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η προσωπίδα τους, μια μάσκα που καλύπτει όλο το πρόσωπο και καταλήγει σ' ένα ψηλό λοφίο από κορδέλες.

Είναι φτιαγμένη από μαύρο ύφασμα, πάνω στο οποίο κεντιούνται σε γεωμετρικούς σχεδιασμούς πολύχρωμα κομμάτια υφάσματος. Στη θέση του στόματος κρέμονται μουστάκια από ουρά αλόγου.
Οι ρίζες του πιο γνωστού εθίμου στο Σοχό ανάγονται στην παγανιστική λατρεία, ενώ η τελευταία ημέρα είναι επηρεασμένη από τη χριστιανική θρησκεία.

Είναι η μέρα της μετάνοιας ή "προσταβάνι", όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι.

Οι νεότεροι επισκέπτονται τους ηλικιωμένους συγγενείς και τους ζητούν συγχώρεση, τους φιλούν το χέρι και τους προσφέρουν ένα πορτοκάλι.

Μόστρα - Χίος

Στα Θυμιανά της Χίου αναβιώνει το έθιμο της «Μόστρας», που διαρκεί δύο ημέρες, από το βράδυ της Παρασκευής της Τυροφάγου μέχρι και το πρωί της Κυριακής της Τυρινής.

Σύμφωνα με τους ντόπιους από εκεί βγήκε και η έκφραση «την Παρασκευή την ανεβάζουμε και την Κυριακή την κατεβάζουμε».
Οι ρίζες του εθίμου βρίσκονται στην εποχή του Μεσαίωνα, με τους νεαρούς, το βράδυ της Παρασκευής, να φοράνε παλιά ρούχα, γυναικεία ή αντρικά, να καλύπτουν το πρόσωπό τους με αυτοσχέδιες μάσκες (μουτσουναριές)και να κάνουν διάφορα σκετς σκορπώντας το γέλιο στους δρόμους του νησιού.

Την Κυριακή πηγαίνουν όλοι στα εξωκλήσια του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Δημητρίου και εκκλησιάζονται και στην συνέχεια κατευθύνονται στο νεκροταφείο του χωριού με την συνοδεία οργάνων. Τελικός προορισμός είναι η κεντρική πλατεία του χωριού, όπου χορεύουν το ταλίμι. χορός που αναπαριστά τις μάχες των Χιωτών με τους πειρατές.

Το έθιμο κορυφώνεται στην εκκλησία του Αγίου Ευστρατίου, όπου κρεμούν στα κάγκελα του ναού Χιώτικα λάβαρα και σημαίες.

Καμουζέλες – Κως

Την Κυριακή της Αποκριάς στην περιοχή γύρω από τον Κέφαλο και την Αντιμάχεια (Δήμος Ηρακλειδών) αναβιώνει το έθιμο με τις «καμουζέλες», που κρατάει εδώ και μισό αιώνα στο νησί της Κω.

Οι «καμουζέλες» ή ελαφάκια, στα παλιά τα χρόνια, ήταν μασκαράδες βαμμένοι με κάρβουνα, σκεπασμένοι με «χράμια» (πολύχρωμες υφαντές κουβέρτες) και κραδαίνοντας την «κοκάλα» γύρναγαν στους δρόμους του χωριού πειράζοντας και διασκεδάζοντας τους κατοίκους.

Το έθιμο επίσης, περιλαμβάνει πλούσια παραδοσιακή μουσική, ευτράπελα, άφθονο ούζο, κρασί και παραδοσιακούς μεζέδες, ενώ αργά το βράδυ γίνεται το κάψιμο του στοιχειού.

Κουδουνάτοι – Νάξος

Οι «Κουδουνάτοι» της Νάξου είναι μια άλλη εκδοχή των «Αράπηδων» που αναφέραμε στο Σοχό.

Τους «Κουδουνάτους» τους συναντάμε την Κυριακή της Τυρινής  στην Απείρανθο, οι οποίοι είναι ζωσμένοι με σειρές κουδουνιών, έχουν σκεπασμένο το πρόσωπό τους με τουλουπάνι και τρέχουν από σπίτι σε σπίτι, σείοντας τα κουδούνια, προκαλώντας θόρυβο ώστε να διώξουν μακριά το κακό.

Στο χέρι τους κρατούν τη σόμπα, ένα χοντρό ξηρό βλαστό κουφοξυλιάς, που συμβολίζει τη γονιμότητα και τον διονυσιακό φαλλό, σύμβολο που κρατούσαν  και οι Μαινάδες του Διονύσου.

Οι «Κουδουνάτοι» στη συνέχεια συγκεντρώνονται μαζί με τον κόσμο που τους ακολουθεί στη πλατεία του χωριού.

Αφού ο χορός και το γλέντι,  με συνοδεία από τσαμπουνοντούμπακα, βρίσκεται στο αποκορύφωμα οι «Κουδουνάτοι» σταματούν και ανοίγουν το χώρο  προκειμένου να περάσουν οι μόσκαροι και το νεαρό ζεύγος του Γαμπρού και της Νύμφης.

Ο χορός ξεκινά και το γλέντι κορυφώνεται, όταν κάποιος από τους παριστάμενους αρπάξει τη Νύμφη.

Η καταδίωξη ξεκινά από τον σύζυγο με την συνεργασία των «Κουδουνάτων», που έχει ως αποτέλεσμα  την επαναφορά της Νύφης στον όμιλο των μοσκάρων.

Γαϊτανάκι - Λειβαδειά

Το Γαϊτανάκι αποτελεί παράδοση για την πόλη της Λειβαδειάς και γιορτάζεται την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς.

Οι κάτοικοι της πόλης προετοιμάζουν το γαϊτανάκι, φτιάχνοντας άρματα. Την Κυριακή της Αποκριάς, μασκαράδες παρελαύνουν προς την κεντρική πλατεία όπου πλέκονται τα γαϊτανάκια, και παρουσιάζονται αποκριάτικες σκετς, τραγούδια και παντομίμες από τους μασκαράδες. Στην συνέχεια ακολουθεί γλέντι με λαϊκά τραγούδια και χορούς.

Βλάχικος Γάμος - Θήβα 

Τα τελευταία 150 χρόνια παρουσιάζεται στη Θήβα ο «Βλάχικος Γάμος», μία παρωδία ενός ποιμενικού γάμου, όπου την νύφη την υποδύεται άνδρας.

Το συγκεκριμένο έθιμο είναι ένα πάντρεμα «Διονυσιακών» γιορτών με ντόπια λαϊκά έθιμα .

Ο «Βλάχικος Γάμος» κορυφώνεται την Καθαρά Δευτέρα με την πομπή και την τελετή του «γάμου», ενώ ξεχωρίζει ο διάλογος, με την βλάχικη προφορά, μεταξύ των «συμπεθέρων» του γαμπρού και της νύφης.

Σε αυτόν τον «γάμο»  τον πρώτο λόγο έχουν οι γκλίτσες, παραλλαγές των Βακχικών θυρσών, η σάτιρα, οι αισχρολογίες και τα πειράγματα, ο ακατάπαυστος χορός, η ακατάσχετη οινοποσία, τα πηδήματα και οι κραυγές, ο πανούσης - σάτυρος με το υπερμεγέθες ομοίωμα φαλλού και τα κουδούνια που κρέμονται στα σκέλια του, οι θεατρίνοι που λέγονται και «γελοίοι» με την ιδιόμορφη φορεσιά τους,  από κατσάρια δεμένα στις άσπρες κάλτσες σαν αρχαία σανδάλια και  τα κλαριά κισσού στα κεφάλια τους καθώς ο χορός του πεθαμένου που συμβολίζει την ανάσταση της φύσης.

Οι θρύλοι για τα "στοιχειά" – Άμφισσα

Οι θρύλοι για τα "στοιχειά", είχαν μεγάλη διάδοση στην περιοχή. Λέγεται πως τα "στοιχειά" αποτελούν ψυχές σκοτωμένων ανθρώπων ή ζώων που τριγυρίζουν στην περιοχή.

Το σπουδαιότερο στοιχειό, που είναι συνδεδεμένο με την παράδοση είναι το στοιχειό της "Χάρμαινας". Αυτό αγαπούσε και προστάτευε τους Ταμπάκηδες (βυρδοδέψες), που η δουλειά τους ανάγκαζε να βρίσκονται στην Βρύση νύχτα - μέρα.

Πολλοί ορκίστηκαν, πως είδαν το στοιχειό να τριγυρίζει τη νύχτα σ' όλη τη συνοικία, να καταλήγει στην πηγή του νερού και να χάνεται. Ακόμη διηγούνται οι πιο παλαιοί πως το στοιχειό της Χάρμαινας έβγαινε κάθε Σάββατο βράδυ, κατέβαινε από της "Κολοκυθούς το Ρέμα" και γύριζε στους δρόμους μουγκρίζοντας και σέρνοντας αλυσίδες.

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς αναβιώνει στην Άμφισσα ο Θρύλος του "Στοιχειού".

Από την συνοικία Χάρμαινα, όπου βρίσκονται τα παλιά Ταμπάκικα και τα σκαλιά του Αϊ Νικόλα κατεβαίνει το "στοιχειό" και μαζί ακολουθούν εκατοντάδες μεταμφιεσμένοι. Στο ιστορικό μεγάλο καφενείο της πόλης γίνονται συζητήσεις σατυρικού περιεχομένου για τους Θρύλους και τα Στοιχειά.

Αλευροπόλεμος – Γαλαξίδι

Όταν ανοίξει το Τριώδιο, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του Γαλαξιδίου, κυκλοφορούν μεταμφιεσμένοι με αποκριάτικα κοστούμια στους δρόμους και στα καταστήματα.

Ένα από τα καθιερωμένα έθιμα της πόλης είναι το έθιμο της Καθαρής Δευτέρας, το άναμμα φωτιών σε πλατείες και δρόμους, με μουσική φαγητό, χορό και γλέντι.
Στο Γαλαξίδι την Καθαρά Δευτέρα δεν παίζουν με σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο, αλλά με αλεύρι.

Το έθιμο του «αλευροπόλεμου διατηρείται από το 1801.

Εκείνα τα χρόνια, παρ' όλο που το Γαλαξίδι τελούσε υπό την Τουρκική κατοχή, όλοι οι κάτοικοι περίμεναν τις Απόκριες για να διασκεδάσουν και να χορέψουν σε κύκλους.

Ένας κύκλος για τις γυναίκες, ένας για τους άνδρες. Φορούσαν μάσκες ή απλά έβαφαν τα πρόσωπά τους με κάρβουνο. Στην συνέχεια προστέθηκε το αλεύρι, το λουλάκι, το βερνίκι των παπουτσιών και ή ώχρα.

 Μπουρανί – Τύρναβος

 «Μπουρανί» για τους ντόπιου και «γιορτή του Φαλλού» για τους επισκέπτες είναι το έθιμο που έχει καθιερωθεί στον Τύρναβο, ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στη Διονυσιακή λατρεία και γι αυτό η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις κορυφώνονται με το "μπουρανί" της Καθαρής Δευτέρας, τη μοναδική αυτή διονυσιακή γιορτή, αφιερωμένη στη γονιμότητα της γης. Αναπόσπαστο αξεσουάρ των καρναβαλιστών είναι ο φαλλός, τον οποίο στη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων βλέπει κανείς στην πόλη σε διάφορα μεγέθη και χρώματα.

Το «Μπουρανί» είναι λέξη τούρκικη και σημαίνει λαχανόρυζο ή σπανακόρυζο. Τα υλικά για την παρασκευή του είναι σπανάκι, τσουκνίδα και λίγος αντεράκος μαζί με ξύδι έτσι για νοστιμιά χωρίς λάδι καθόλου.

Παλιά η εκδήλωση του Μπουρανιού ήταν πιο γνήσια, πιο περιεκτική και φυσικά πιο ξεδιάντροπη.

Γύρω από την φωτιά για την προετοιμασία του εδέσματος, οι καρναβαλιστές χόρευαν αλληλοπειράζονταν, τραγουδούσαν άσεμνα τραγούδια, πετούσαν βωμολοχίες και έκαναν πρόστυχα πειράγματα προς τους άντρες περαστικούς. Φυσικά δεν έλλειπαν και οι φαλλοί, πήλινοι, ξύλινοι και άλλοι από καρότα.

«Το μπουρανί» είναι στην κυριολεξία ένα λαϊκό πανηγύρι αλλά στην ουσία είναι η γιορτή του φαλλού και συμβολίζει την αναπαραγωγή και την ευτεκνία. Για την προέλευση του, υπάρχουν δύο εκδοχές.
Η πρώτη αναφέρει ότι οι ρίζες του βρίσκονται στις πανάρχαιες εορτές των Ελλήνων: τα Διονύσια, τα Θεσμοφόρια, τα Αφροδίσια, τα Θαργήλια και κυρίως οι αλωαί που ήταν γεωργική εορτή πανάρχαια λατρεία και προθρησκευτική.

Και η δεύτερη ότι προέρχεται από Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στον Τύρναβο γύρω στο 1770, λίγο πριν τα Ορφωλικά.

Η δεύτερη εκδοχή μάλλον είναι και η επικρατέστερη, καθώς τεκμηριώνεται από ιστορικά στοιχεία.
Λέγεται πως εκείνη την εποχή, έπεσε στον Τύρναβο επιδημία χολέρας και οι περισσότεροι κάτοικοι του βρήκαν θάνατο.
Η πόλη ερημώθηκε και ο σουλτάνος της περιοχής, έφερε ένα τμήμα Αρβανιτών, για να κτίσει την καινούργια πόλη, δίπλα στην παλιά (η περιοχή αυτή ονομάζεται «Κόκκαλα» επειδή στην περιοχή θάφτηκαν όσοι βρήκαν τον θάνατο από την χολέρα).
Οι Αρβανίτες αυτοί λοιπόν καθιέρωσαν το έθιμο που σώζεται ως τις μέρες μας.

Οι κάτοικοι της πόλης πηγαίνουν στο εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία στα βόρεια της πόλης σε έναν ελεύθερο ευρύ χώρο (ένα μεγάλο αλώνι).
Η πορεία γίνεται σε πομπή της οποίας προηγούνται διάφορες ομάδες (θίασοι) μεταμφιεσμένων ή μη (μόνον ανδρών), οι οποίοι κουβαλούσαν όλα τα απαραίτητα για την λειτουργία.

Όταν η πόλη έφθανε στο χώρο του Προφήτη Ηλία εκεί κάθε ομάδα έστρωνε στο έδαφος διάφορα φαγητά και μια μεγάλη φιάλη σε σχήμα «φαλλού» γεμάτη με κρασί ή με γαλακτόχρουν κράμα ούζου ή τσίπουρου με νερό.

Παράλληλα άναβαν φωτιά πάνω στην οποία παρασκευάζοταν το «Μπουρανί» μια χορτόσουπα από σπανάκι και ξύδι για να νοστιμίζει.

Αφού γινόταν το μπουρανί που είχε την μορφή σούπας σερβιριζόταν στους «μυουμένους» ως μέθεξη – συμμετοχή στα δρώμενα – και έτσι άρχιζε ο χορός και τα τραγούδια, οι αστεϊσμοί και τα πειράγματα με άσεμνες βασικά εκφράσεις.

Πολλοί από τους άντρες που συμμετείχαν σε αυτό το τελετουργικό κρατούσαν στα χέρια τους φαλλούς σαν σκήπτρα και ήταν κατασκευασμένα από ξύλο ή πηλό ή ακόμα και από ψωμί και που αποτελούσαν το κυριότερο τελετουργικό σύμβολο.

Όταν τελείωνε το βράσιμο του «μπουρανί» όλοι μετέβαιναν δίπλα στις όχθες του Τιταρήσιου κι εκεί έτρωγαν και έπιναν εξακολουθώντας τα άσεμνα πειράγματα και τραγούδια.

Τζαμάλες – Ιωάννινα

Στα Ιωάννινα την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς γιορτάζονται οι"Τζαμάλες", δηλαδή μεγάλες φωτιές σε διάφορες γειτονιές της πόλης.
Διάφοροι πολιτιστικοί σύλλογοι της πόλης συγκεντρώνουν κούτσουρα σε κάποιο ανοιχτό χώρο της περιοχής τους και ανάβουν φωτιά το βράδυ της Κυριακής.

Γύρω από τη φωτιά μεταμφιεσμένοι και μη χορεύουν με δημοτικά αλλά και παραδοσιακά αποκριάτικα τραγούδια σε διπλές και τριπλές σειρές, ενώ το κρασί ρέει άφθονο με συνοδεία φασολάδας που μαγειρεύεται παραδοσιακά δίπλα από την «τζαμάλα»

Καρναβάλι Γυναικών - Αρτα 

Κάθε χρόνο γίνεται το Καρναβάλι Γυναικών. Είναι μία εκδήλωση που οργανώνεται από ομάδες γυναικών αποκλειστικά.

Κάθε Τετάρτη πριν από τις Απόκριες κάνουν παρέλαση στον κεντρικό δρόμο της πόλης ντυμένες με Αποκριάτικές στολές για να καταλήξουν σε κάποιο από τα κέντρα της πόλης για ξεφάντωμα.

Φανοί - Κοζάνης

Είναι γιορτή και ξεφάντωμα γύρω από το βωμό της αποκριάτικης εορταστικής πυράς με φαγοπότι και οινοποσία, τραγούδι, χορό κι αθυροστομία χωρίς όρια.
Προέρχεται από τη λέξη φαίνω, που σημαίνει φαίνομαι από μακριά.
Ο Φανός απαιτεί προετοιμασία και οργάνωση, που συσπειρώνει τη γειτονιά και οδηγεί σε σχέσεις ζεστές και πολύτιμες, ιδιαίτερα σε εποχές απομόνωσης σαν τη σημερινή. Είναι ανοιχτός σε όλους και στηρίζεται στη συμμετοχή.

Η ιδιομορφία του και η αίγλη του κορυφώνεται την Κυριακή της Μεγάλης Αποκριάς, όταν ανάβουν οι Φανοί στις γειτονιές και τριγύρω τραγουδούν και χορεύουν οι χορευτές.

Ο φανός ανάβει κατά τις 8 το βράδυ της μεγάλης Αποκριάς, κι αμέσως ξεκινάει το τραγούδι και ο χορός γύρω του.
Το κέφι αρχίζει ν' ανεβαίνει σιγά - σιγά και καμιά ώρα αργότερα, με κρασί και κιχιά, οι κύκλοι γύρω από το βωμό μεγαλώνουν και πληθαίνουν.

Κάθε γειτονιά πασχίζει να παρουσιάσει τον καλύτερο και πιο φανταχτερό Φανό, με τους πιο καλλίφωνους τραγουδιστάδες και τους πιο νόστιμους μεζέδες.

Εκεί ο αρχηγός (ο πρώτος) του Φανού κερνάει όλους κρασί με την κολοκύθα, που γέμιζε από τα βαένια και μεζέδες στο πινάκι.
Κατόπιν τους τραβάει με ιδιαίτερο ζήλο στο χορό. Τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο, άλλοτε γρήγορα και πολυφωνικά και άλλοτε βαριά και μονότονα σε χρόνο αργό και συρτό. Το γλέντι κρατάει μέχρι τις πρωινές ώρες.

Όταν σβήνουν το φανό πολλοί μαζεύουν στάχτη και την σκορπούν στα χωράφια, αμπέλια, καλλιέργειες για να αυγατίσει η σοδειά.

 Ραγκουτσάρια – Καστοριά

 Στα Ραγκουτσάρια, το παραδοσιακό καρναβάλι που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Καστοριά, οι κάτοικοι μεταμφιέζονται και φορούν μάσκες.

Οι μάσκες αυτές έχουν συμβολικό χαρακτήρα, αφού η όψη τους είναι τρομακτική και αποσκοπούν στο να ξορκίσουν το κακό από την πόλη.

Η ονομασία Ραγκουτσάρια, προέρχεται από το λατινικό rogatores, δηλαδή ζητιάνοι, (ακόμη rogatio στα Λατινικά σημαίνει ζητώ), αφού οι μεταμφιεσμένοι ζητούν απ' τους νοικοκύρηδες να τους δώσουν δώρα προκειμένου να διώξουν τα κακά πνεύματα.

Άνδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι δεν διστάζουν να μασκαρευτούν και να ξεχυθούν στους δρόμους της Καστοριάς, αναστατώνοντας την πόλη με χορούς και τραγούδια.

Κέφι και σαματάς κυριαρχούν παντού ενώ η πόλη αντηχεί από τα όργανα και τις παραδοσιακές μελωδίες καθώς οι κάτοικοι, μπουλούκια που εμφανίζονται από παντού με τα όργανά τους, κατευθύνονται προς το κέντρο της πόλης.

Η γιορτή κορυφώνεται την τρίτη ημέρα – την επονομαζόμενη και Πατερίτσα – οπότε και βραβεύεται η καλύτερη μεταμφίεση στην παλιά, μεσαιωνική πλατεία Ντολτσό που έπαιξε ιστορικό ρόλο επί τουρκοκρατίας.

Οι ρίζες της γιορτής ανατρέχουν στη διονυσιακή λατρεία.

Το έθιμο του Καλόγερου – Σέρρες

Στο νομό Σερρών στην Αγία Ελένη την Δευτέρα της Τυρινής συναντάμε το έθιμο του "καλόγερου".

Την γιορτή αυτή αρχίζουν οι Αναστενάρηδες με απόκρυφη μυσταγωγία και συμμετέχουν και οι μίμοι, οι οποίοι συγκροτούν τον θίασο: ο Βασιλιάς, το Βασιλόπουλο, ο καπιστράς, ο καλόγερος, η νύφη, η μπάμπω και το εφταμηνίτικο, οι γύφτοι με την αρκούδα και τέλος οι Κουρούτζηδες (φύλακες).

Αφού ο θίασος του Καλόγερου επισκεφθεί όλα τα σπίτια του χωριού, συγκεντρώνονται όλοι οι κάτοικοι στην πλατεία, όπου γίνεται η προετοιμασία του συμβολικού αγρού για την σπορά και ακολουθεί η σκηνή του θανάτου και της ανάστασης του πρωταγωνιστή Καλόγερου.

Μόλις αναγγελθεί η ανάσταση του πρωταγωνιστή, ο θίασος αρχίζει κυκλικό χορό γύρω από το συμβολικά σπαρμένο χωράφι με τον Βασιλιά Σπορέα, στην κορυφή του χορού.

Μετά τον χορό ο Αναστενάρης δίνει τις ευχές του και το πλήθος ευχόμενο "κι από του χρόνου" διαλύεται.
Η λαϊκή αυτή θρακική λατρεία, παρουσιάζει επίσης εμφανή τα γνωστά στοιχεία του αρχαίου Διονυσιασμού.
Οι ερευνητές του εθίμου, βλέπουν τα πάθη και την Ανάσταση του Καλόγερου ως επιβίωση από τα πάθη του Θεού Διονύσου.

Το κάψιμο του Τζάρου – Ξάνθη

Ο «Τζάρος» ή η «Τζάρους» κατά τους κατοίκους της Ανατολικής Θράκης, ήταν ένα κατασκευασμένο ανθρώπινο ομοίωμα, τοποθετημένο πάνω σε έναν σωρό από πουρνάρια.

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς καιγόταν στο κέντρο αλάνας, πλατείας ή σε υψώματα για να μην έχουν το καλοκαίρι ψύλλους.

Το έθιμο αυτό το έφεραν οι πρόσφυγες από το Σαμακώβ της Ανατολικής Θράκης και αναβιώνει κάθε χρόνο από τους κατοίκους του ομώνυμου συνοικισμού, ο οποίος βρίσκεται κοντά στη γέφυρα του ποταμού Κόσυνθου της Ξάνθης.

Το έθιμο του Μπέη - Διδυμότειχο

Στο Διδυμότειχο αναβιώνει το έθιμο του "Μπέη", που περιέχει διονυσιακά στοιχεία και έχει σατυρικό χαρακτήρα.

Ο Μπέης είναι ώριμος άνδρας με μουστάκι, ντυμένος με "γούνα", βαμμένος με κοκκινάδι, πολλά στολίδια, μαύρο φέσι, μπότες και φέρει μαζί του ραβδί, πιστόλια και ναργιλέ.

Μέσα από αυτή την αναπαράσταση σατιριζόταν η τουρκική κατοχή και η ανέχεια της εποχής εκείνης.
Προηγείται όλων ο τελάλης, ακολουθεί η φρουρά του Μπέη, έπειτα ο ίδιος, οι αυλικοί και οι γεωργοί, που αναπαριστούν γεωργικές εργασίες της εποχής εκείνης. Το ντύσιμο όλων σχεδόν των προσώπων, βασίζεται σε ρούχα παλαιότερων εποχών και στον αυτοσχεδιασμό.

Αφού τελειώσει η "γύρα" του μπέη, γίνεται αναπαράσταση των τοπικών εργασιών (όργωμα, θερισμός) από τους γεωργούς.

Ακολουθεί γαϊδουροδρομία και ρωμαϊκή πάλη.

Μετά την ολοκλήρωση της ρωμαϊκής πάλης στο Μεσοχώρι, ο κόσμος μαζεύεται στις ταβέρνες, και μαζί με το «προσωπικό» του Μπέη, πίνει και διασκεδάζει με παραδοσιακά όργανα της περιοχής.

 Η Χάσκα ή Λάμκα

Η «Χάσκα» ή «Λάμκα» γίνεται στο τέλος της οικογενειακής συγκέντρωσης το βράδυ της Αποκριάς.

Ο πρεσβύτερος δένει μία κλωστή στον πλάστη με τον οποίο ανοίγονται τα φύλλα της πίτας, και στην άκρη της κλωστής δένεται ένα ξεφλουδισμένο βραστό αυγό.

Όλοι κάθονται οκλαδόν σε γύρο και από τη μέση ο παππούς κουνάει σαν εκκρεμές το αυγό στα στόματα των μελών της οικογένειας, τα οποία έχουν «δεμένα» στην πλάτη τα χέρια τους, και προσπαθούν να χάψουν το αυγό.

Όταν συμβεί αυτό βάζουν φωτιά στην κλωστή και αν καεί ολόκληρη θεωρείται «καλός οιωνός» για την οικογένεια.

Το έθιμο της «Χάσκας» ή «Λάμκας» το επιβάλει η σαρακοστιανή επιταγή που λέει: «με αυγό κλείνει το στόμα και με αβγό ανοίγει πάλι το βράδυ της Ανάστασης» υπενθυμίζοντας τη νηστεία που πρέπει να τηρηθεί στο μεσοδιάστημα αυτό.

«Η Κηδεία της μάσκας» - Ζάκυνθος 

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς μετά την καρναβαλική παρέλαση, αργά το απόγευμα πραγματοποιείται η Κηδεία της Μάσκας η οποία αποτελεί ένα ιστορικό σατιρικό δρώμενο του νησιού με το οποίο κορυφώνονται οι καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Μπροστά βρίσκεται η μπάντα η οποία παιανίζει πένθιμα αλλά και καρναβαλικά και πίσω ακολουθούν τα καπίτουλα με τα φαναράκια, πιο κάτω το χρωματιστό φέρετρο του καρνάβαλου και στο φινάλε η «θλιμμένη» οικογένεια με την τραγική φιγούρα της χήρας μέσα στα μαύρα.

Η πομπή μετά την τελευταία βόλτα στους δρόμους της πόλης καταλήγει στο λιμάνι όπου ο Βασιλιάς Καρνάβαλος καίγεται με το φέρετρο του.

 "Το έθιμο της καμήλας" – Σταυρούπολη

Τελείται κάθε χρόνο την ημέρα της Καθαρά Δευτέρας, στην κεντρική πλατεία του οικισμού της Σταυρούπολης.
Κατά την τέλεση του δρώμενου  οι κάτοικοι είναι μεταμφιεσμένοι κάνοντας διάφορους ήχους και μουτζουρώνοντας ο ένας τον άλλο, σε μια παρέλαση ακολουθούν ένα ομοίωμα καμήλας και έναν ενήλικο να παριστάνει τον καμηλιέρη Άραβα.

Το έθιμο της καμήλας αρχικά είχε παγανιστικό χαρακτήρα, τελούνταν και συμβόλιζε την δέηση των κατοίκων για τη γονιμότητα της γης αφού η χρονική στιγμή συνέπιπτε με τον ερχομό της άνοιξης και την έναρξη των αγροτικών εργασιών.

Αργότερα σε συνδυασμό με την Ορθόδοξη πίστη και θρησκεία που θέτει την ημέρα αυτή ως την Αρχή της Σαρακοστής, άλλαξε χαρακτήρα και συμβολίζει το τέλος των εορτών του καρναβαλιού και την αρχή της νηστείας.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

 Το Όρος Παγγαίο στέκει αγέρωχο, επιβλητικό και ζωντανό με τις ψηλότερες κορυφές του Πιλάφ-Τεπέ (1870 μέτρα) και της Κοζνίτσας (1956 μέτρα) να αντικρίζουν τα όρη της Λεκάνης, του Φαλακρού, του Μενοικίου, των Κερδυλλίων και του Συμβόλου, «καλωσορίζοντας» κάθε επισκέπτη, κάθε περιπατητή, «αφήνοντας» τον να εισέλθει στο εσωτερικό του, να μαγευτεί από την «φιλοξενία του» και σιγά – σιγά να νοιώσει την παράξενη αύρα του μύθου και της πραγματικότητας, της ιερότητας του χώρου.
Ο επισκέπτης νοιώθει ελεύθερος στο βασίλειο της φύσης, βαδίζοντας όλο και περισσότερο στα δάση του, από πανύψηλα πλατάνια, έλατα, οξιές, καστανιές που «σκεπάζουν» τις ρεματιές και τις απότομες πλαγιές του βουνού.

Σε κάθε βήμα του στα μονοπάτια του Παγγαίου διακρίνει την ιστορική του αξία, με τους βράχους του να μαρτυρούν το πέρασμα του χρόνου καθώς και τα ανεξίτηλα σημάδια των λαών που κατέγραψαν στο βουνό την δική τους
ιστορία…

Ο μύθος του Παγγαίου

Το βουνό κατά την μυθολογία πήρε το όνομά του από τον Παγγαίο, γιο του Θράκα θεού του Πολέμου, Άρη και της Κριτοβούλης.
Ο Παγγαίος ατίμασε την κόρη του χωρίς να το γνωρίζει και ανέβηκε στο όρος, όπου αυτοκτόνησε από τύψεις.
Η μεγαλύτερη μορφή, κατά την μυθολογία, για το Όρος Παγγαίο ήταν ο θεός Διόνυσος ή Βάκχος, ο οποίος εκδιώχθηκε από τον βασιλιά της Θράκης Λυκούργο.
Ο Διόνυσος για να τον εκδικηθεί τον τρέλανε με αποτέλεσμα ο Λυκούργος να πάρει το τσεκούρι του και να κατακρεούργησε τον γιο του, νομίζοντας ότι κλάδευε αμπέλι.
Όταν ο Λυκούργος συνήλθε η γη δεν καρποφόρησε για χρόνια.
Ο Διόνυσος διαμήνυσε πως μόνο όταν θανατωθεί ο Λυκούργος θα ξανακαρπίσει η γη.
Οι Ηδωνοί έπιασαν τον Λυκούργο τον ανέβασαν στην κορυφή του Παγγαίου, τον έδεσαν και τον κλωτσούσαν άγρια άλογα μέχρι που πέθανε.
Άλλη εκδοχή αναφέρει, ότι ο Διόνυσος φοβούμενος για την ζωή του βούτηξε στην θάλασσα, όπου τον παρέλαβε η Θέτιδα στην αγκαλιά της, τότε ο Δίας τύφλωσε τον Λυκούργο και πέθανε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Στην περιοχή δρούσε και ο Ορφέας, ο οποίος τιμούσε
ως μεγαλύτερο θεό τον Ήλιο, αποκαλώντας τον Απόλλωνα.
Ήταν τόση η λατρεία του Ορφέα για τον Ήλιο που ανέβαινε κάθε πρωί στην κορυφή του βουνού για να είναι ο πρώτος που θα το αντικρίσει και θα τον χαιρετήσει.
Ο Ορφέας ήταν ιερέας μυστικών τελετών, γνωστά ως Ορφικά μυστήρια, θρησκευτικός ποιητής και προφήτης.
Η δράση του ήταν γνωστή στην περιοχή των Πιερίων, όπου υπήρχε και ο τάφος του, ενώ εικάζεται πως δραστηριοποιήθηκε έως και τον Έβρο ποταμό. Μία από τις πολλές εκδοχές για τον θάνατο του, είναι ότι τον σκότωσε ο Δίας με κεραυνό γιατί μέσα από τα μυστήρια του φανέρωνε αλήθειες για τους θεούς.

Η ιστορική αναδρομή του βουνού

Οι πρώτες ονομασίες του Παγγαίου ήταν Νύσα, στην εποχή του Ομήρου, ενώ αργότερα ονομάστηκε Καρμάνιο.
Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Δερριόπες με κύρια ασχολία τους το ψάρεμα και το κυνήγι.
Γύρω στο 1800 π.Χ. εμφανίζονται και εγκαθίστανται τα πρώτα θρακικά φύλλα, οι Δόβητες στην περιοχή του Ροδολίβους, οι Παίονες, οι Αγριάνες, οι Ηδωνοί στην περιοχή των Εννέα Οδών (Αμφίπολη), οι Πίερες στην περιοχή του Συμβόλου, οι Σάιοι στην περιοχή της Νικήσιανης, οι Πράσσιοι στην περιοχή του Πραβιού (Ελευθερούπολη), οι Οδόμαντες και οι δυναμικοί Σάτρες στις ψηλότερες περιοχές του βουνού, τους οποίους δεν μπόρεσαν να υποτάξουν ούτε ο Ξέρξης, ούτε ο βασιλιάς Φίλιππος, αλλά ούτε και ο Μέγας Αλέξανδρος.
Ο Ηρόδοτος για τους Σάτρες αναφέρει ότι ήταν ψηλόσωμοι, γενναίοι και λαός και πολεμικές αρετές.
Το 1500 π.Χ. εμφανίζεται ο πολεμικός λαός των Πελασγών και το 1400 π.Χ. καταφθάνουν οι Φοίνικες με αρχηγό τον Κάδμο και εγκαθίστανται στην περιοχή.
Στην συνέχεια οι Πάριοι αποικώντας στην Θάσο, περνούν απέναντι μαζί με τους Θασίτες και ιδρύουν το 650 π.Χ. την Νεάπολη (Καβάλα), συνεχίζοντας όμως με σταθερά βήματα την ίδρυση παραλιακών αποικιών έφτασαν κοντά στο Παγγαίο (Γαληψός).
Οι Θασίτες πολύ αργότερα (356 π.Χ.) κατάφεραν να εισχωρήσουν και να ιδρύσουν αποικία στην περιοχή του Παγγαίου, στις σημερινές Κρηνίδες.
Το 513 π.Χ. οι Μιλήσιοι με τον τύραννο της Μιλήτου Ιστιαίο ιδρύουν την πόλη Μύρκινος κοντά στον Στρυμόνα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα επικεφαλής έγινε ο Αρισταγόρας με κύριο σκοπό του την κατάληψη του θρακικού οικισμού των Εννέων Οδών (Αμφίπολη), αλλά η εκστρατεία απέτυχε με τους Θράκες να βγαίνουν νικητές.
Την εμφάνισή του στην περιοχή του Παγγαίου κάνει ο βασιλιάς των Περσών Ξέρξης (480 π.Χ.) με αναρίθμητο στρατό, υποτάσσοντας τους κατοίκους και κατακτώντας τις αποικίες, περνώντας από τα τείχη των Πιερών, το Πέργαμον και τον Φράγητα (Μουσθένη και Ορφάνι σήμερα), στην Πιερία Κοιλάδα.
Για πρώτη φορά στην περιοχή εμφανίζονται Αθηναίοι (470 π.Χ.) υπό τις διαταγές του Κίμων, γιο του Μιλτιάδη, όπου κατέλαβαν την Ηιόνα (σημερινή Τούζλα), στην οποία υποστηρίζεται ότι έλαβε μέρος και ο μεγάλος Αθηναίος τραγικός ποιητής Αισχύλος.
Σκοπός των Αθηναίων ήταν να εισχωρήσουν όλο και περισσότερο στην περιοχή.
Στην μάχη όμως του Δραβησκού γνωρίζουν μεγάλη ήττα χάνοντας 10.000 στρατιώτες.
Το 436 π.Χ. καταφέρνουν να εισχωρήσουν με ηγέτη τον Άγνωνα, ο οποίος καταλαμβάνει την περιοχή των Εννέα Οδών και ιδρύει Αθηναϊκή αποικία, με την ονομασία Αμφίπολη.
Οι Αθηναίοι σε μια διαμάχη με τα θρακικά φύλλα μέσα στα τείχη της αποικίας χάνουν την Αμφίπολη και οι νικητές την παραδίδουν στον Σπαρτιάτη Στρατηγό Βρασίδα (424 π.Χ.).
Ο Αθηναϊκός στόλος βρισκόταν ήδη στην περιοχή του Παγγαίου και με στρατηγό τον Αθηναίο ιστορικό Θουκιδίδη περιέσωσε μόνο την Ηιόνα.
Στο προσκήνιο περνούν οι Χαλκιδείς της Χαλκιδικής το 382 π.Χ., οι οποίοι συνάπτουν σχέσεις με τα θρακικά φύλλα και εγκαθίστανται στην περιοχή.
Οι Αθηναίοι συνεχίζοντας με διαδοχικές αποτυχημένες εκστρατείες για να ξανάκερδίσουν την Αμφίπολη, συναντούν για πρώτη φορά μπροστά τους τον Φίλιππο Β’ των βασιλιά των Μακεδόνων, όπου και τερμάτισαν κάθε ελπίδα τους για ανακατάληψη το 357 π.Χ..
Ο Φίλιππος ένα χρόνο αργότερα κατέλαβε όλη την περιοχή του Παγγαίου και υπόταξε τις Θρακικές φυλές.
Στην περιοχή ο Φίλιππος ιδρύει τους Φιλίππους, δίνοντάς τους 15ετή αυτονομία και έκδοση δικού τους νομίσματος.
Ο Φίλιππος προσαρτίζει όλη την περιοχή το 344 π.Χ. στο Μακεδονικό κράτος.

Το 168 π.Χ. την περιοχή κατακτούν οι Ρωμαίοι, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο σε όλη την εξέλιξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με την μάχη των Φιλίππων (42 π.Χ.) όπου οι δημοκρατικοί Βρούτος και Κάσιος ηττώνται από τους μοναρχικούς Αντώνιο και Οκταβιανό, με αποτέλεσμα την αλλαγή πολιτεύματος της Ρώμης.

Πολύ αργότερα η περιοχή γνωρίζει τον Χριστιανισμό (50 μ.Χ.) από το πέρασμα του Απόστολου Παύλου, όπου τον αποδέχτηκαν γρήγορα λόγω των αναφορών του για τη μετά θάνατο ζωή και περί της αθανασίας της ψυχής, διδασκαλίες που ήδη είχαν ακουστεί από τον Ορφέα και τους ιερείς του Διονύσου, από τα αρχαία χρόνια.
Κατά την βυζαντινή αυτοκρατορία η περιοχή περνάει στα χέρια αρκετών λαών, όπως Φράγκων, Βουλγάρων και Σέρβων, ενώ ανακαταλαμβάνεται από τον Μανουήλ Παλαιολόγο το 1371 και χάνεται ξανά το 1383 από τους Οθωμανούς.
Το Παγγαίο κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων γνωρίζει ξανά την ελληνική ταυτότητα, αφού ομάδες προσκόπων καταλαμβάνουν την περιοχή, στην οποία ο τουρκικός στρατός ήταν ανύπαρκτος.
Στο παιχνίδι μπαίνουν οι σύμμαχοι Βούλγαροι, αλλά προς το τέλος του 1912 το Ελληνικό στρατηγείο καταλαμβάνει την περιοχή γύρω από τον Αγγίτη ποταμό και καθαρίζει όλη την γραμμή Παλαιοχώρι – Ελευθερές.
Το 1913 απωθούνται οι Βούλγαροι από την περιοχή με την επέμβαση της 1ης και της 7η Μεραρχίας.
Οι Βούλγαροι ξανά ανακαταλαμβάνουν θέσεις στο Παγγαίο και υποχρεώνουν τους Έλληνες σε υποχώρηση.
Η περιοχή πέρασε ξανά στην Ελλάδα με την νίκη των Ελληνικών δυνάμεων στην μάχη της Νιγρίτας.
Στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο οι Βούλγαροι εμφανίζονται ξανά στο προσκήνιο και καταλαμβάνουν την περιοχή, αλλά απωθούνται αποτελεσματικά μετά από συμμαχική επίθεση και την 13η Ελληνική Μεραρχεία, η οποία κατέλαβε όλη την περιοχή.

Ο «Μίδας» των βουνών

Το Όρος Παγγαίο εκτός από την στρατηγική θέση που κατείχε, στα «σωθικά» του έκρυβε άφθονο χρυσό και άργυρο με αποτέλεσμα να γίνει πόλος έλξης πολλών λαών, ενώ γνώρισε πολλές μάχες για την κυριαρχία των μεταλλείων του.
Οι πληγές του βουνού ακόμα και σήμερα είναι ανοικτές, σημάδια που παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο.
Για τους θησαυρούς που έκρυβε το Παγγαίο, αναφορές κάνουν ο Ηρόδοτος, «μέγα τε υψηλόν, εν δε τώ χρύσεά τε και αργύρεα ενι μέταλλα, τα νέμονται Πιερές τε και Οδομαντοι και μάλιστα Σάτραι» καθώς και ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ρήσσος», αναφέροντάς το ως «όρος με τους όγκους χρυσού, του οποίου γη κρύβει άργυρο».
Ο πρώτος που ανακάλυψε τα μεταλλεία χρυσού ήταν ο Φοίνικας Κάδμος, ο οποίος και έμαθε τους Θράκες να εκμεταλλεύονται το χρυσάφι φτιάχνοντας κομψοτεχνήματα.
Η εκμετάλλευση των μεταλλείων χρυσού πέρασε στα χέρια των Θασιτών, οι οποίοι αποδείχτηκαν μεγάλοι χρυσοχόοι, ενώ οι αποικίες τους εκμεταλλεύονταν, μαζί με Θράκες και Φοίνικες και τα μεταλλεία της Σκαπτής Ύλης (σημερινό Όρος Λεκάνης).
Το χρυσό του Παγγαίου προσέγγισε και τους Αθηναίους, ενώ εικάζεται ότι ο Πεισίστρατος, μετέπειτα τύρρανος των Αθηνών, βρισκόταν εξόριστος στο Παγγαίο και πλούτισε από τα μεταλλεία του, με αποτέλεσμα να προσλάβει μισθοφόρους για να επιστρέψει στην Αθήνα.

Ακόμα και ο Αθηναίος Στρατηγός Μιλτιάδης, ήρωας στην μάχη του Μαραθώνα, φαίνεται ότι είχε αποκτήσει δικαιώματα στα χρυσωρυχεία του Παγγαίου, από τον γάμο του με την Ηγησιπύλη, κόρη του Θράκα βασιλιά της περιοχής, αλλά η αθηναϊκή εκστρατεία κατά των Κυκλάδων τον εμπόδισε να οδηγήσει τους Αθηναίους στο χρυσοφόρο Παγγαίο, κάτι που το πραγματοποίησε ο γιος του Κίμων, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία.

Η μεγαλύτερη εκμετάλλευση των μεταλλείων του Παγγαίου πραγματοποιήθηκε από τον Φίλιππο Β’ Βασιλιά των Μακεδόνων, ο οποίος εγκατέστησε το βασιλικό νομισματοκοπείο στους Φιλίππους κόβοντας καθημερινά 1000 χρυσά και 1000 ασημένια νομίσματα.
Ο Φίλιππος εκμεταλλευόμενος και την ξυλεία του βουνού ναυπήγησε ισχυρό πολεμικό στόλο. Τα μεταλλεία του Παγγαίου εκμεταλλεύτηκε και ο Μέγας Αλέξανδρος όπου από εκεί στήριξε όλη την εκστρατεία του στην Ασία.
Το Παγγαίο ακόμα και στην σύγχρονη εποχή έγινε στόχος χρυσοθήρων, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκλωβιστούν ή να χαθούν στα «σωθικά» του βουνού.

Το ιερό Όρος Παγγαίο

«Αρκετές φορές βλέποντας πάνω από το Στρυμονικό Κόλπο να διαγράφεται στα δύο άκρα του ορίζοντα από τη μια η κωνική σιλουέτα του Άθωνα και από την άλλη η κορυφή του Παγγαίου, αναρωτήθηκα ποιο από τα δύο βουνά δικαιούται να πάρει στην παγκόσμια ιστορία το όνομα “Άγιο Όρος”. Διότι, αν η Πολιτεία των Αγιορειτών μοναχών είναι ένα μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο πνευματικού εξαγνισμού, το Παγγαίο περιλαμβάνεται ανάμεσα σε εκείνες τις ιερές κορυφές από τις οποίες ξεχύθηκαν προς τον αρχαίο κόσμο μυστικιστικές λατρείες και θρησκευτικές ζύμες, που την επίδρασή τους, όσο και αν αυτή δεν μπορεί εύκολα να μετρηθεί, δεν θα την αρνηθεί ποτέ κανείς», έτσι προλόγισε το βιβλίο του “Λατρείες και Μύθοι του Παγγαίου” στις αρχές του 20ου αιώνα ο αρχαιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νανσί, Πωλ Περντριζέ.

Η μορφή που κυριάρχησε στο Παγγαίο ήταν ο Διόνυσος, ο οποίος λατρεύτηκε ως θεός του κυνηγιού και της Αγροτικής ζωής και στην κορυφή του βουνού υπήρχε το περίφημο και πανάρχαιο ιερό μαντείο του, το οποίο βρισκόταν σε σπήλαιο.
Προφήτες του ήταν οι Βησσοί και μια γυναίκα η «Προμάντις» απαντούσε με χρησμούς, όπως το μαντείο το Δελφών με την Πυθεία, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο.
Σε μικρότερη κλίμακα λατρευόταν και ο Ορφέας.

Ακόμη και σήμερα αναβιώνονται διονυσιακά έθιμα στην περιοχή της Νικήσιανης με το κάψιμο των ψύλλων και την ανάσταση του Διονύσου – την νίκη της ζωής, από τους «Αράπηδες», ντυμένοι με προβιές ζώων που φέρουν μεγάλα κουδούνια δημιουργώντας εκκοφαντικό θόρυβο.

Στην συνέχεια ο Απόστολος Παύλος μιλώντας για τον Χριστιανισμό βρίσκει εύφορο έδαφος και γίνεται γρήγορα αποδεκτός από την ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου, όπου και αρχίζουν να χτίζονται πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, με την Μουσθένη και την Μεσορόπη να μετρούν σήμερα 60 περίπου εκκλησίες.

Κοντά στην Νικήσιανη διακρίνουμε τα «απομεινάρια» του βυζαντινού ναού του Αγίου Γερωργίου, ενώ στους πρόποδες του Παγγαίου δεσπόζει το σημαντικότερο μοναστήρι της περιοχής αφιερωμένο στην Παναγία της Εικοσιφοίνισσας όπου κάθε χρόνο γίνεται δέκτης πολλών επισκεπτών, για να ασπαστούν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που κατά την ιστορία έκαψε την εκκλησία, όταν Βούλγαρος αξιωματικός προσπάθησε να την πάρει και κρατώντας το σπαθί στο χέρι του έκοψε το μάγουλο της Παναγίας, πληγή που διακρίνεται ακόμα και σήμερα στην εικόνα.

Φυσικός «πλούτος»

Το Παγγαίο αποτελεί τον φυσικό προστάτη της πανίδας και της χλωρίδας της περιοχής.
Πολλά είδη φυτών όπως Γαϊδαροπούρναρο ή γκι κόκκινες παιόνιες, κυκλάμινα, κόκκινοι και ροζ κρίνοι, δένδρα όπως μακεδονίτικο έλατο, οξυές, καστανιές, άγριες αμυγδαλιές και δαμασκηνιές καθώς και πολλών ειδών μανιταριών συνθέτουν το πράσινο κομμάτι του βουνού.
Πολλά όμως είναι και τα ζώα που κατοικούν στο βουνό, άλλα σε ψηλότερες τοποθεσίες , όπως λύκοι, αγριογούρουνα, χρυσαετοί, σταυραετοί, νυχτερίδες, μπούφοι και άλλα σε χαμηλότερες τοποθεσίες όπως αλεπούδες, ασβοί, πελαργοί, ενώ οι καταρράκτες και οι μικρές λίμνες ολοκληρώνουν το φυσικό παζλ του βουνού.

Εξορμήσεις στην περιοχή

Κάθε χρόνο η ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου γίνετε πόλος έλξης επισκεπτών, συνδυάζοντας τις χειμερινές αλλά και τις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Ο επισκέπτης του Παγγαίου έχει πολλές επιλογές για μικρές εξορμήσεις, με σημαντικότερη την ανάβαση του βουνού, που πλέον γίνεται με εύκολο τρόπο κάτι που οφείλεται στους ορειβατικούς συλλόγους, κυρίως όμως στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο (Ε.Ο.Σ.) Καβάλας που έχει σηματοδοτήσει τα περισσότερα μονοπάτια του βουνού βοηθώντας έτσι όλες τις ορειβατικές εξορμήσεις, ενώ μέσα από την συγγραφική του δραστηριότητα και την ιστοσελίδα του, www.eoskavalas.gr, έχει καταγράψει όλα όσα πρέπει να γνωρίζει κανείς για την ορειβασία στο Παγγαίο.

Κάθε χειμώνα το Χιονοδρομικό Κέντρο του Παγγαίου, στην τοποθεσία Κοιλάδα του Ορφέα (1.750-1.950 μέτρων) μοιάζει ως κύριος τόπος εξορμήσεων, με τις δύο πίστες μήκους 400 μέτρων που διαθέτει να σφύζουν από επισκέπτες, οι οποίοι απολαμβάνουν το χιόνι και τα χειμερινά σπορ.

Ενδιαφέρον έχει και η ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου όπου μπορεί κανείς να επισκεφθεί τον Αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, τα ιαματικά Λουτρά Ελευθερών, τα περίφημα Λασπόλουτρα των Κρινήδων, να περπατήσει στους παραδοσιακούς οικισμούς της Ελευθερούπολης, της Νικήσιανης, της Μεσορόπης και της Μουσθένης καθώς και να επισκεφθεί το μοναστήρι της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας με την θαυματουργή εικόνα, στους πρόποδες του βουνού.

Το Παγγαίο, το βουνό που αγαπήθηκε και μισήθηκε για το χρυσό του, που λατρεύτηκε για την ιερότητά του, δεν κρύβει μυστικά, δείχνει στον επισκέπτη όλο το μεγαλείο του.
Από τους πρόποδες με τους παραδοσιακούς οικισμούς του έως και τις κορυφές του με το μαγευτικό αγνάντι στο πέπλο του ουρανού.

Καλή σας περιπέτεια …..

Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά τον Δήμο και την Δημοτική Επιχείρηση Παγγαίου καθώς και  τον Ε.Ο.Σ. Καβάλας για τη συνεργασία και την υλικοτεχνική υποδομή που μας παρείχαν.

Το συγκεκριμένο άρθρο το αφιερώνουμε στην μνήμη του Δημάρχου Παγγαίου Τριαντάφυλλου Κουκούδη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Το θέμα αυτό θα μας ξαναθυμίσει την εισβολή των Τούρκων και του Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Ένα θέμα που μερικοί ίσως να το έχουν γνωρίσει απλά ως ιστορικό γεγονός, αλλά για μερικούς η καρδιά τους ακόμα χτυπάει στην Κύπρο και στο πολεμικό μέτωπο του ’74.

Εκεί άνθρωποί τους άφησαν την τελευταία τους πνοή, δοξάζοντας την Ελλάδα και έγιναν ήρωες στην προσπάθειά τους να σταματήσουν τον Αττίλα.
Ένας τέτοιος ήρωας ήταν ο Λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος.
Βρήκαμε την χήρα του Λοχαγού Σωτήρη Σταυριανάκου, την κ. Μαρία, η οποία μένει στην Αγία Βαρβάρα και την επισκεφτήκαμε στο σπίτι της για να μας μιλήσει για το θλιβερό γεγονός που συγκλόνισε το σπίτι της.
Η ίδια όμως μας είπε: «εγώ θα σας πω λίγα πράγματα, γιατί δεν ήμουν μπροστά στην μάχη και δεν θέλω να πω μεγάλα λόγια.»

Στα πλαίσια αυτά μας έδωσε δημοσιεύματα από παλιά έντυπα, με μαρτυρίες από άτομα που σώθηκαν.
Συγκεκριμένα δεν ήθελε να παινέψει τον άντρα της με δικά της λόγια αλλά ήθελε να μας δείξει ότι δίκαια ονομάζεται ήρωας και με αποδείξεις.
Για την κ. Μαρία Σταυριανάκου η Κύπρος έγινε το δεύτερο σπίτι της, αφού τα τελευταία 27 χρόνια παρευρέθηκε σε πολλές εκδηλώσεις τιμής προς τον σύζυγό της.
Η κ. Μαρία – η οποία είναι γνωστή πλέον στην Κύπρο – μας έδωσε φωτογραφίες από τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του άνδρα της, στο καινούργιο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, που έχει και το όνομα του Λοχαγού.
Η κα Σταυριανάκου έκανε επίσης μεγάλο αγώνα για να μπορέσει να γίνει η εκταφή του άνδρα της και να φέρει τα κόκαλά του στην Ελλάδα.
Τον περασμένο Ιούλιο έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, ενώ ήδη γίνονταν οι απαραίτητες ενέργειες για τη δημιουργία προτομής του και στον τόπο καταγωγής του – Σκουτάρι Γυθείου Λακωνίας – με πρωτοβουλία του εκπολιτιστικού Συλλόγου και προκειμένου να τιμηθεί και από τους ίδιους τους συγχωριανούς του.
Ακόμα μας έδειξε πρόσκληση από τον Δήμαρχο Περιστερίου κ. Δημητρακόπουλο για να παραστεί σε εκδήλωση με αποκαλυπτήρια μνημείου για τους πεσόντες της Κύπρου, όπου παρόντες θα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος και ο Πρόεδρος της Κύπρου Γλαύκος Κληρίδης.

Αλλά ας αρχίσουμε με τα γεγονότα:

Ο Σωτήρης Σταυριανάκος τελείωσε την σχολή Ευελπίδων το 1965, το 1972 του ήρθε μετάθεση για Κύπρο για το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.
Παντρεύτηκε την κ. Μαρία (κατάγονταν από το ίδιο χωριό – περιοχή της Μάνης – και γνωρίζονταν από μικρά παιδιά) και απέκτησαν δυο κοριτσάκια.
Η κ. Μαρία μας μίλησε για τα χρόνια που έμεναν στην Κύπρο:
«Δεν ένιωθα και τόσο άνετα γιατί ζούσα μακριά και από την πατρική μου οικογένεια.
Ο άντρας μου τις περισσότερες ώρες πήγαινε στο στρατόπεδο, ακόμα και τις ώρες που δεν είχε υπηρεσία, γιατί έλεγε χαρακτηριστικά ότι έπρεπε να δει τα μεγάλα παιδιά του (τους στρατιώτες του).
Είχε μια πολύ καλή σχέση με τους στρατιώτες του και όλοι τον σέβονταν, ήταν καλόκαρδος και παλικάρι.
Τότε στην Κύπρο δεν ήταν και πολύ ήσυχα τα πράγματα γιατί υπήρχαν συμπλοκές ανάμεσα σε οπαδούς του Μακάριου και της αντιπολίτευσης.
Με τα παιδιά μου αναχωρήσαμε από την Κύπρο την 8^η Ιουλίου του 1974, κατόπιν κοινοποίησης μετάθεσής του στην Κοζάνη.
Ο πρώτος Αττίλας χτύπησε από τις 20 έως 22 Ιουλίου, ενώ ο δεύτερος Αττίλας (14-16 Αυγούστου) ήταν πιο αποτελεσματικός και αποφασιστικός και σημειώθηκαν οι περισσότερες απώλειες.»

Στο σημείο αυτό θα αναφερθούμε σ’ ένα αφιέρωμα που έγινε στον Λοχαγό, το 1994 από τον δημοσιογράφο Κυριάκο Θεοδωρακάκο στο διμηνιαίο περιοδικό ΜΑΝΗ.

«… Οι Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν με αυτοθυσία και αυταπάρνηση.
98 Έλληνες στρατιωτικοί σκοτώθηκαν στην Κύπρο, δεκάδες τραυματίστηκαν και 71 αγνοούνται.
Οι Τούρκοι πλήρωσαν βαρύτατα το τίμημα.
Υπέστησαν τεράστιες καταστροφές υλικού και έχασαν χιλιάδες στρατιώτες.
Η διμοιρία μηχανικού, με διοικητή τον Παναγιώτη Δελή και υποδιοικητή τον Λοχαγό Σωτήρη Σταυριανάκο, ευρισκόμενη μπροστά από το στρατόπεδο σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της σύγκρουσης.
Τη διμοιρία αποτελούσαν 46 στρατιώτες μαζί με τους αξιωματικούς και τους υπαξιωματικούς.
Ανήκαν στο λόχο του μηχανικού της ΕΛΔΥΚ, ενώ στη διμοιρία είχαν αποσπαστεί και στρατιώτες του λόχου διοικήσεως του στρατοπέδου.
Επέζησαν ελάχιστοι.
Ο Λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος το πρωί της 16^ης Αυγούστου, βρισκόταν στο ύψωμα β’ μπροστά από το στρατόπεδο.
Παρ’ ότι η έκβαση της μάχης ήταν βέβαιη, αρνήθηκε να εγκαταλείψει λέγοντας στους άντρες του:
«Ακόμη κι αν περάσουν από πάνω μας τα τανκς, εμείς θα μείνουμε για να χτυπήσουμε το πεζικό που τα ακολουθεί.
Δεν θα υποχωρήσουμε, είμαστε Έλληνες και πολεμάμε για την Ελλάδα.»
Σκοτώθηκε το πρωινό της ίδιας μέρας, επιχειρώντας να εξουδετερώσει με το πιστόλι του, τον επικεφαλή του προπορευόμενου τουρκικού άρματος, σε μια τελευταία προσπάθεια να ανακόψει την επίθεση, όπως ακριβώς είχε κάνει και την προηγούμενη μέρα…»

Από το ίδιο περιοδικό, να η μαρτυρία ενός επιζήσαντα, του Διονύση Πλέσσα:

«Ταξιδέψαμε όλη τη νύχτα, κατά τη διαδρομή του όρους Τρόοδος.
Στο στρατόπεδο φτάσαμε το πρωί.
Λίγο πριν φτάσουμε δεχθήκαμε επίθεση της αεροπορίας, αλλά δεν είχαμε απώλειες, εκτός από δυο τραυματισμούς.
Μόλις μας είδε ο υποδιοικητής του στρατοπέδου, μας ρωτούσε γιατί γυρίσαμε.
«Εγώ θέλω όπλα» έλεγε.
«Άοπλους στρατιώτες, τι να σας κάνω;»
Πήραμε από τις αποθήκες κάτι βελγικά όπλα τα fn που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ελληνικός στρατός.
Εγώ επειδή ήμουν στο λόχο διοικήσεως βρέθηκα σε ένα τμήμα έξω από το στρατόπεδο, προς το Γερόλακο με διοικητή τον Ταγματάρχη Δελή και υποδιοικητή τον Λοχαγό Σταυριανάκο.
Μας έκανε εντύπωση ότι ερχόντουσαν οι Τούρκοι αφύλαχτοι γι’ αυτό και είχαν φοβερές απώλειες.
Είχαν φτάσει πολύ κοντά μας και εμείς είχαμε τη διαταγή από τον Σταυριανάκο, να τους αφήσουμε να πλησιάσουν και μετά να χτυπήσουμε, γιατί είχαμε κυρίως ατομικό οπλισμό.
Μετά από ένα χτύπημα του πυροβολικού, που ήρθε να μας βοηθήσει, η βολή πέτυχε την μπούκα του άρματος.
Τα άρματα που ήταν τρία γυρίζουν πίσω και οπισθοχωρούν.
Οι τούρκοι δεν ήταν προετοιμασμένοι για οπισθοχώρηση.
Και τα χάσανε.

Επικράτησε πανικός.

Τότε ακούμε τον Σταυριανάκο μέσα από το όρυγμα να μας φωνάζει: «Ρε!! Είσαστε άντρες;»
«Ναι!!» απαντάμε όλοι μαζί.
Και διατάζει έφοδο.

Τα βράδια δεν κοιμόμασταν.
Το πρωί προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε με βάρδιες, αν δεν γίνονταν μάχες.
Συζητούσαμε με τον Λοχαγό, τον Σταυριανάκο, τον ρωτούσα θυμάμαι «κ. Λοχαγέ τι θα κάνουμε» γιατί ένιωθα ανησυχία, φαινόταν πως δεν θα αντέξουμε. Μιλούσαμε συχνά.

Εγώ ήμουν ο παλιός λοχίας της διμοιρίας και οπωσδήποτε στον πόλεμο δένεσαι.
Ο Σταυριανάκος είχε κάποιες ελπίδες, ότι μπορεί να τους κρατούσαν λίγο οι ΟΗΕέδες, λίγο οι Κύπριοι, αλλά διαψεύστηκαν οι ελπίδες αυτές.
Κάποια στιγμή πάντως θυμάμαι ότι μου είπε: «Εμείς θα μείνουμε εδώ.
Είμαστε Έλληνες, ακόμη κι αν τα τανκς περάσουν από πάνω μας και εμείς θα χτυπήσουμε το πεζικό που έρχεται από πίσω.»
Ήταν η τελευταία συζήτηση που είχα με τον Σταυριανάκο.
16 του μηνός η επίθεση ήταν οργανωμένη και οι Τούρκοι αυτή τη φορά είχαν γύρω στα 200 άρματα σε μια έκταση δέκα χιλιομέτρων.

Το πρωί γύρω στις 11:00 φτάσανε κοντά μας και τότε ακούω, το φίλο μου το Μάριο το Βολανάκη να μου φωνάζει: «Σάκη, ο Λοχαγός σκοτώθηκε.»…»

Από το ίδιο περιοδικό με μαρτυρία ενός άλλου επιζήσαντα του Αντώνη Δούλα:

«…Εγώ σε αντίθεση με τον Πλέσσα, ήμουνα από τους καινούργιους που ήρθαν.
Στο στρατόπεδο μπήκαμε πριν σουρουπώσει και κατά τις 8:00 με 8:30, στις 19 Ιουλίου, παραμονή της εισβολής, και μας συγκέντρωσαν να μας μιλήσουν.
Τότε γνώρισα τον Λοχαγό Σταυριανάκο.
Ο Σταυριανάκος μας ζήτησε να πάμε προς το ύψωμα του στρατοπέδου, που ήταν προς το αεροδρόμιο, προς το Γερόλακο.
Εκεί μας έκανε μια ενημέρωση, σε όλη την ομάδα και μας είπε τι να προσέχουμε αν γίνει κάτι τη νύχτα.
Είπε, θυμάμαι χαρακτηριστικά: «…αν γίνει εισβολή από τους Τούρκους».
Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τη λέξη εισβολή.
Εγώ μάλιστα φορούσα μία φόρμα που είχε σημάδια από διακριτικά λοχία και ο Σταυριανάκος με φώναζε «δεκανέα».
Μου υπέδειξε ένα όρυγμα και μου είπε: «εδώ θα έρθεις, αν αύριο μεθαύριο γίνει κάτι.»
Μας είπε να πάμε στο λόχο και να κοιμηθούμε με τα άρβυλα και αν τυχόν σβήσουν τα φώτα τη νύχτα, θα έχουμε συναγερμό και να πάμε στις θέσεις που μας όρισε.
«Και ας ελπίσουμε» μας είπε, «ότι το πρωί δεν θα γίνει τίποτα.»
Αυτή η φράση ήταν χαρακτηριστική.
Τώρα γύρω από το θάνατο του Λοχαγού Σταυριανάκου λέγονται πολλά πράγματα.
Βέβαια το γεγονός είναι ότι σκοτώθηκε, όταν σηκώθηκε και κινήθηκε εναντίον του πρώτου άρματος.
Λέγεται όμως ότι είχε ξεκινήσει ήδη τη στιγμή εκείνη η οπισθοχώρηση.
Εγώ άκουσα ότι ο Σταυριανάκος σηκώθηκε εναντίον του άρματος, για να μπορέσει να φύγει πρώτος ο διοικητής…»

Από το ίδιο περιοδικό με μαρτυρία ενός άλλου επιζήσαντα του Μιχάλη Χαζάπη, που σήμερα (σ.σ.10/ 2001) είναι ο Πρόεδρος του Συνδέσμου των Πολεμιστών του 1974.

Ο Μιχάλης Χαζάπης συμμετείχε στη μάχη του στρατοπέδου και μάλιστα αποχώρησε από τους τελευταίους, όταν πλέον το στρατόπεδο είχε καταληφθεί από τους Τούρκους.
«… Ο πρώτος άνθρωπος που ήρθα σε επαφή στην Κύπρο μόλις κατεβήκαμε από την Αμμόχωστο, ήταν ο Λοχαγός Σταυριανάκος που συντόνιζε τη εκφόρτωση των πυρομαχικών από το αρματαγωγό που μας είχε μεταφέρει.
Φτάσαμε στο στρατόπεδο ταλαιπωρημένοι, και μόλις φτάσαμε ήρθε ο Σταυριανάκος (και όταν μιλάμε για Σταυριανάκο πρέπει να τονίζουμε ότι υπήρξε ήρωας) και μας μάζεψε μία διμοιρία σε μία καναδέζα (είδος στρατιωτικού οχήματος) να μας βγάλει έξω.
Τελικά δεν βγήκαμε και κατά τις 7:00 το βράδυ πήγαμε να κοιμηθούμε.
Πέσαμε με τα ρούχα και τα άρβυλα, βγάλαμε μόνο τα διπλά κράνη.
Στις 10:30 το βράδυ μας έβγαλαν έξω.
Στην αρχή νομίσαμε ότι πρόκειται για καψόνι.
Ήταν ο Λοχαγός Σταυριανάκος που μας πήρε και μας πήγε στα συρματοπλέγματα.
Μας έδειξε το Γερόλακο, το Κιόνελι, το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και της ΤΟΥΡΔΥΚ.
Αυτό μας βοήθησε όμως στη συνέχεια γιατί τουλάχιστον γνωρίζαμε από πού θα έρχονταν οι Τούρκοι.
Τα ξημερώματα έγινε συναγερμός.
Ήρθε ο Σταυριανάκος εκεί που ήμασταν μαζεμένοι και μας είπε πως αν δούμε αεροπλάνα να πέσουμε κάτω και να μη σκεφτούμε ότι θα λερωθούμε.
Αυτό το είπε γιατί μπροστά μας ήτανε ένα χαντάκι που περνάγανε τα νερά από τα μπάνια.
Σε λίγο μας χτύπησε το πρώτο αεροπλάνο.
Έριξε την πρώτη ρουκέτα στο διοικητήριο όπου σκοτώθηκαν ή ένα ή δύο άτομα.
Ο Λοχαγός ήταν ακριβώς στη μέση του δρόμου.
Εκεί είχε ένα φρεάτιο και την ώρα που έκανε βύθιση η αεροπορία, έμπαινε μέσα στο φρεάτιο και τράβαγε το καπάκι από πάνω.
Μόλις τελείωσε ο βομβαρδισμός γύρισε και με κοίταξε… και μου φώναξε:
«Τι κάθεσαι εκεί…τράβα πιο πάνω»…
Τραβήχτηκα προς τα πάνω γύρω στα 15 μέτρα και μόλις έφτασα έπεσα πάλι γιατί ξανάρχισαν οι βομβαρδισμοί.
Το μέρος που ήμουνα προηγουμένως έγινε κόσκινο και αν καθόμουν εκεί θα είχα σκοτωθεί.
Πήγαμε λοιπόν στο β’ ύψωμα με τον διοικητή Ταγματάρχη Σπύρο Δελή και το Λοχαγό Σωτήρη Σταυριανάκο.
Μαζί μας ήταν και ο Γιαννακόπουλος που ήταν αρχιλοχίας και σήμερα αγνοείται και ο Ανθυπασπιστής Κούρλιος του μηχανικού που σκοτώθηκε.
Μας διέταξαν να σκάψουμε ορύγματα. Δεν είχαμε εργαλεία και σκάβαμε με τα κράνη. Ευτυχώς που το έδαφος ήταν αργυλώδες και μας βοήθησε. Σκάβαμε τα ορύγματα τα οποία ήταν γύρω στους 50 πόντους.
Ήρθε τότε ο Σταυριανάκος για έλεγχο και ο Δελής και μας λέει, θυμάμαι ο Σταυριανάκος…: «Τι είναι αυτά…κλέφτες και αστυνόμοι νομίζεται ότι παίζεται; Σκάψτε τουλάχιστον 80 πόντους».
Σκάψαμε 80 πόντους λοιπόν και σκεπάσαμε τα ορύγματα με μία λαμαρίνα, γιατί η αεροπορία μας βομβάρδιζε από τον ώρα που ξημέρωνε μέχρι την ώρα που βράδιαζε.
Εμείς δεν είχαμε καθόλου αεροπορία και πυροβολικό είχαμε δύο πυροβόλα τριαντάρια και ένα πενηντάρι.
Αντιαεροπορική κάλυψη είχαμε ένα τετράκανο μέσα στο στρατόπεδο, που και αυτό είχε χαλάσει.
Μπήκαμε ανά δύο μέσα στα ορύγματα και περιμέναμε.
Ο Λοχαγός μας ο Σταυριανάκος περνούσε συνεχώς για να μας δει και να μας εμψυχώσει.
Μας έλεγε: «Μη φοβάστε τίποτα, είστε Έλληνες και πολεμάτε για την Ελλάδα».
Όταν μας έλεγε αυτά τα λόγια το ηθικό μας ανέβαινε κι από κει που είμαστε σε κατάσταση μέση, γιατί δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν πεσμένοι, φτάναμε στο σημείο, να βγαίνουμε από τα ορύγματα, αψηφώντας και τον ίδιο το θάνατο.
Ο Σταυριανάκος περνούσε από τα ορύγματα δύο φορές τη μέρα. Αυτό βέβαια ήταν για τον ίδιο, πάρα πολύ επικίνδυνο.
Γιατί η μάχη συνεχιζόταν όπως και οι βομβαρδισμοί. Ερχόταν λοιπόν νωρίς χαράματα και κατά το απογευματάκι.
Εμείς είχαμε εντολή να ρίχνουμε σε όποιον πλησίαζε ακόμη και αν μίλαγε ελληνικά.
Και αυτό γιατί πριν λίγες μέρες Τουρκοκύπριοι που γνώριζαν ελληνικά πλησίασαν στο λόχο μας και μιλώντας ελληνικά τους αιφνιδίασαν και τους σκότωσαν. Ο Σταυριανάκος, για να τον γνωρίζουμε, κάθε φορά που πλησίαζε τραγουδούσε.
«Θα τον ζαλίσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι, θα τον τρελάνουμε τον φίλο σίγουρα ναι.»
Και έπειτα φώναζε: «Σταυριανάκος εδώ, έχετε το νου σας! Λοχαγός Σταυριανάκος!»
Καθόταν δύο τρία λεπτά σε κάθε όρυγμα και μας ρωτούσε τι κάνουμε, πως είμαστε…
Το λέω τώρα και ανατριχιάζω, «μην στεναχωριέστε», έλεγε, «είμαστε Έλληνες δεν έχουμε πρόβλημα κανένα, μη φοβάστε…».
Στις 12 Αυγούστου απέναντι στο Κιόνελι μετρήσαμε γύρω στα 300 άρματα.
Εμείς θορυβηθήκαμε και αναρωτηθήκαμε που είναι τα δικά μας, γιατί είχαμε μεγάλη πίεση από την αεροπορία.
Τότε μας κάλεσε ο διοικητής Ταγματάρχης Σπύρος Δελής πίσω από το όρυγμά του και ο αρχιλοχίας Γιαννακόπουλος μας είπε να μην ανησυχούμε, γιατί στη Μακεδονίτισσα μια περιοχή πίσω από το στρατόπεδο υπήρχαν γύρω στα 200 άρματα δικά μας.
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ήταν αλήθεια.
Τότε μας φώναξε ο Λοχαγός Σταυριανάκος και είπε, θυμάμαι, το εξής:
«Φοβάστε ρε τα’ άρματα; Τ’ άρματα δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα. Και το όρυγμα να περάσει, περνάει από πάνω. Εσείς θα ρίχνετε στο πεζικό που έρχεται από πίσω. Δεν θα εγκαταλείψετε επ’ ουδενί. Είμαστε Έλληνες, και αυτή τη στιγμή πολεμάμε για την Ελλάδα.»
Εμείς είμαστε τότε 20 χρονών κι όταν έχεις και έναν αξιωματικό που σου λέει τέτοια πράγματα ενθουσιάζεσαι.
Ο Λοχαγός μας κατά την διάρκεια του πρώτου και του δεύτερου Αττίλα δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μας εμψυχώνει και να μας ανεβάζει το ηθικό.
Η διμοιρία ξεκληρίστηκε…
Ο αξιωματικός, ο ήρωας αξιωματικός Σταυριανάκος δεν υπάρχει, πια. Ο ανθυπασπιστής Κούρλιος δεν υπάρχει. Ο αρχιλοχίας Γιαννακόπουλος είναι αγνοούμενος.
Οι Τούρκοι συνέλαβαν δυο αιχμαλώτους, είχαμε κάποιους τραυματίες και από τους 46 αμφιβάλλω αν έχουν γλυτώσει, τελικά περισσότεροι από έξι. Βγαίνοντας, ο Σταυριανάκος, από το όρυγμα του για να ρίξει με το πιστόλι στον πυροβολητή άρματος, τον βρίσκει μία ριπή και τον σκότωσε.
Του Λοχαγού Σταυριανάκου πριν τον δεύτερο Αττίλα του είχε έρθει μετάθεση για Κοζάνη, αλλά την απόρριψε και ενημέρωσε την γυναίκα του λέγοντας ότι δεν μπορεί να αφήσει τα παιδιά του (στρατιώτες)…»

Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ (Κυπριακή εφημερίδα) δημοσίευσε στις 20 Αυγούστου 1978 αφιέρωμα στο Λοχαγό Σωτήρη Σταυριανάκο αποσπάσματα από το Μυθιστόρημα «Η Μεγάλη Σφαγή».

Εμείς πήραμε λίγα κομμάτια από αυτή την δημοσίευση.
«…Τρέχει ο Σωτήρης εδώ, τρέχει εκεί, τρέχει γρήγορα στα τουφέκια σας, βάζει φωνή ο Λοχαγός ο Σωτήρης και οι λέξεις βγαίνουν κοφτές από μέσα του…Ο Σωτήρης τώρα μόνος του τρέχει και κατεβαίνει το λόφο και ορμά μπροστά και τρέχει και δεν σταματά, ούτε σκάβει να καλυφθεί και κοντά στο χέρι το τουφέκι με την ξιφολόγχη. Τον πρώτο Τούρκο μπροστά τον καρφώνει στην κοιλιά και τρέχει και τρέχει και καρφώνει και τον άλλον Τούρκο στο στήθος και κατεβαίνει ακόμα το κατηφόρι και τρέχει με την λόγχη βουτηγμένη στο αίμα και αφήνει φωνή, φωνή σαν ουρλιαχτό. Τρέχει αδιάκοπα τρέχει ώσπου, εκεί στο μεσόφρυδο τον καρφώνει η σφαίρα κι ο Λοχαγός ο Σωτήρης γέρνει και πέφτει και τα χέρια του αγκαλιάζουν τη γη…»

Η πολεμική έκθεση δράσεως από το ΓΕΣ

(την οποία ζήτησε η κ. Μαρία Σταυριανάκου)

Έχομεν την τιμήν να γνωρίσωμεν υμίν είς απάντησιν της 17-9-75 αιτήσεως σας, ότι ως προκύπτει έκ των ατομικών Εγγράφων του έν Κύπρω πεσόντος συζύγου σας Ταγματάρχου (μετά τον θάνατο του έδωσαν τιμητικά βαθμό) (ΜΧ) Σταυριανάκου Σωτηρίου, ως και της διενεργηθείσης Ενόρκου Προανακρίσεως, ο σύζυγός σας έπεσεν επί του πεδίου Μάχης την 16^ην Αυγούστου 1974, μαχόμενος μετά πρωτοφανούς ηρωισμού, θάρρους και αυταπαρνήσεως, εναντίον υπέρτερων Τουρκικών Δυνάμεων και αφού απέκρουσε λυσσαλέας Τουρκικάς επιθέσεις από 14 έως 16 Αυγούστου 1974, επί των δυτικώς του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ υψωμάτων.

Αθήναι 13 Νοεμβρίου 1975

Πιστοποιητικό από το ΓΕΣ

Υπηρετών ως Λοχαγός (ΜΧ) εις ΕΛΔΥΚ/λόχος διοικήσεως εφονεύθει 16 Αυγούστου ώρα 11:00 1974, αποκόπησης της κεφαλής του ότε εβλήθη δια πυροβόλου όπλου Τουρκικού άρματος μάχης κατά την Τουρκική επίθεσιν εναντίον των θέσεων μάχης των ανδρών της ΕΛΔΥΚ, διατελών εν διατεταγμένη υπηρεσία και ένεκεν ταύτης (Ετύγχανεν επικεφαλής αμυνόμενου τμήματος).

Αθήναι 15 Νοεμβρίου 1974…»

(Το άρθρο είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά στην τοπική εφημερίδα «Η Πόλη μας» της Αγίας Βαρβάρας, τον Οκτώβριο του 2001)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο