Πηγή: Polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

All-time classic το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη, αναδημοσιευμένο από το www.koutipandoras.gr της 27 Φεβ 2011, στην ενότητα ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ

“Εσείς τι επαγγέλλεστε αν επιτρέπεται;” Θυμάμαι τον πατέρα μου , με αυτή την απορία που ισορροπούσε μεταξύ ευγένειας και περιέργειας, πάντα ουσιαστικής ωστόσο ,για τα συμπεράσματα που θα μπορούσε να βγάλει για τον άλλο. Ο ίδιος “επαγγελόταν” οικοδόμος. Ασβέστη και σκόνη, βρεγμένο τσιμέντο και πετρωμένο πηλό του τούβλου. Δεν ήταν υλικά μόνο, μυρωδιές ήταν. Και τις κουβαλούσε μαζί του, τόσο πειστικές, όσο και η αγριάδα στα χέρια του, και εκείνο το “εγώ είμαι οικοδόμος”. Φαινόταν άλλωστε.

Εκεί που μεγάλωσα, οι άνθρωποι κουβαλούσαν τις μυρωδιές απ τα επαγγέλματα τους. Κομμένο σανό, χώμα, ψημένο αλεύρι, μοσχοκάρφια μαζί με καπνίλα από ρέγγα. Ακόμα και ο δάσκαλος μύριζε τριμμένη κιμωλία και φρεσκοξυμμένο μολύβι

Αναρωτιέμαι εδώ και μέρες πώς να μυρίζει ένας executive manager, ή ένας marketing producer. Πώς να μυρίζουν αυτές οι δυο τρεις αγγλικές λέξεις στην card visit, απεριορίστων διαδρομών: σπίτι-γραφείο-καθημερινή τρέλα; Ακριβό after shave, καμένο απ το σίδερο υλικό κολαρίσματος, δερματίνη και ξεθυμασμένη αδρεναλίνη. Όλοι το ίδιο. Είτε δουλεύουν σε εταιρεία ορυκτελαίων, είτε σε διαφημιστική εταιρεία. Πώς να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους, τη δουλειά και τη χρησιμότητά τους;

«Τι επαγγέλλεστε λοιπόν;» Executive κάτι ,σε διαφημιστική, vice κάτι άλλο σε εταιρεία προωθήσεων, CO σε εταιρεία επενδύσεων. Μπορεί να είμαι παλιάς κοπής, closed που θα έλεγε και ο manager οποιασδήποτε πολυεθνικής, αλλά αντιλαμβάνομαι τα πράγματα μάλλον διαφορετικά

Αν πριν από μερικά χρόνια ρωτούσες κάποιον απ αυτούς με τους κολαρισμένους γιακάδες που τώρα ξεκουμπώνουν αγχωμένοι τα πουκάμισα, αν υπάρχει πιθανότητα κρίσης, θα γελούσε παραδομένος στην ηδονική αυτάρκειά του. Υπάρχουν διάφορες οικονομικές θεωρίες για την κρίση. Αλλά μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Το κύμα της αναταραχής, κουβάλησε μαζί του τις φούσκες, τους φελλούς και τα σκύβαλα ενός ολόκληρου συστήματος, το οποίο ζούσε αρμέγοντας λαγούς και κουρεύοντας χελώνες. Κοροϊδεύοντας αυτούς που μπορούσε να κλέψει αλλά καμιά φορά και τον εαυτό του.

Η Ελλάδα εκστασιασμένη απ την ευκολία με την οποία ο αέρας μεγένθυνε τις φούσκες, τις φούσκες της, βιάστηκε να εγγράψει συμπεράσματα με ισχύ νόμου. Έτσι ο μάγκας ήταν ένας executive της ευκολίας. Που οδηγούσε καλό αμάξι, έκανε meeting σαν να έκανε έρωτα, δουλειά του ήταν να προσπαθεί να πείσει τους άλλους γενικώς και θεωρούσε πως η ζωή περιστρέφεται γύρω του όταν ο ίδιος περιστρέφεται με την καρέκλα του.

Η Ελλάδα γέμισε επαγγελματίες του περιττού. Διαφημιστές, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, διαμεσολαβητές, καταφερτζήδες, αεριτζήδες της πολυτέλειας. Σε αυτούς βέβαια μπορεί να προσθέσει κανείς, μάνατζερ, image makers ,στυλίστες,κομμωτές σκύλων, αναλυτές ψυχών, ερμηνευτές συναστριών. Χιλιάδες χαρισματικοί ανεπάγγελτοι, διαπρεπείς του τίποτα και επαγγελματίες του τίτλου. Στην Ελλάδα κάποτε μπορεί να ήσουν ότι δήλωνες, αλλά έπαιρνες το ρίσκο από την αποκάλυψη της απάτης. Σήμερα δεν υπάρχει ρίσκο. Γιατί απάτη είναι ο τρόπος που είναι δομημένο το σύστημα. Και η απάτη στηρίζεται στην αυταπάτη των άλλων.

Παρακολουθώ τα νέα παιδιά, λίγο πριν μπουν στον παραγωγικό τους κύκλο για να αναμετρηθούν με όσα αγνοούν. Την ώρα που μπαινοβγαίνουν στο όνειρο με μεγάλη ευκολία. Δεν τολμώ βέβαια να τα ρωτήσω «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις», αλλά νομίζω πως εκφράζονται μόνοι τους. Είναι εκπληκτικό πόσοι πολλοί άνθρωποι θέλουν να γίνουν DJ s, τραγουδιστές, παρουσιαστές τηλεόρασης, αναγνωρίσιμοι. Όχι σημαντικοί, αναγνωρίσιμοι. Πώς αυτό το σύστημα αντικατέστησε την αρχέγονη αρχή που λέει πως για να υπάρχω πρέπει να παράγω, με την απλουστευτική αντίληψη «υπάρχω αρκεί να με αναγνωρίζουν οι γύρω μου» ;Κανένας δεν θέλει να δυσκολευτεί, να παράξει, να δουλέψει. Να υπάρχει μόνο, αυτοδίκαια και ευδαιμονικά. Σαν να ήταν νόμος λειτουργίας του σύμπαντος.

Προφανώς και δεν καταστρέφεται το ανθρώπινο είδος, αλλά στην Ελλάδα ίσως πρόκειται να περάσει πολύ δύσκολα. Σαν τους αυτοευνουχισμένους της αρχαιότητας, κόβουμε τελετουργικά, μπροστά στο τοτέμ της τηλεόρασης και τους ναούς της βιτρίνας, τις φυσικές απολήξεις της φύσης μας για να επιβεβαιώσουμε την πίστη μας. Εντάξει λοιπόν πιστεύουμε. Το ανθρώπινο είδος, ειδικά οι έλληνες, μπορούν να επιβιώσουν ως υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων, τηλεορασάνθρωποι, χειριστές πικάπ και μπάρμαν.

Το κακό είναι πως αυτό το σύστημα με τις αξίες του κώλου (αφού άξιος είναι όποιος τρίβει την καρέκλα με τον κώλο του) έχει αλώσει την ελληνική ύπαιθρο που πάντα είχε τα δικά της φίλτρα συνδεδεμένα με την πραγματικότητα. Χάθηκαν και αυτά μαζί με τις επιδοτήσεις που έγιναν 4επί 4 και αυταπάτες. Η Ελλάδα εισάγει σχεδόν όσα καταναλώνει. Τα ελάχιστα που παράγει είναι απ τα χέρια των αλλοδαπών , μέχρι να τους εξαφανίσουμε και αυτούς όπως κάναμε με οτιδήποτε μέχρι σήμερα μας θύμιζε την πραγματικότητα.

Γεμίσαμε με “επαγγελματίες”, που σκύβουν για να προσκυνήσουν με την ίδια φυσικότητα που δένουν τα κορδόνια τους. Καλοευνουχισμένους και υπάκουους. Άφιλους και πολλές φορές άφυλους. Γεμίσαμε με executive μάγκες. Μόνο που η ζωή δεν είναι PR.

Πηγή: Polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

του Νίκου Κανάκη

<< The real housewives of Athens>> ή σε απλή μετάφραση <<οι πραγματικές νοικοκυρές της Αθήνας>> είναι το νέο τηλεοπτικό πρόγραμμα – reality του Αnt1. H Αννίτα Ναθαναήλ, η Φώφη Μαστροκώστα, η Χριστίνα Παππά, η Ιωάννα Σουλιώτη, η Τζο Τόγκου και η Ορθούλα Παπαδάκου είναι οι κατά την άποψη των ιθυνόντων του καναλιού αντιπροσωπευτικές και πραγματικές νοικοκυρές της Αθήνας. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα αυτό προβάλλει την χλιδάτη ζωή των έξι κυριών αυτών με τα πανάκριβα αυτοκίνητα, τα υπερπολυτελέστατα σπίτια με τις τεράστιες πισίνες και γενικότερα την glamorous ζωή τους, σε μια εποχή που τα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα αυξάνονται ραγδαία, μέρα με τη μέρα, επιχειρήσεις που πτωχεύουν και ανθρώπους που κάνουν ως και τρεις δουλειές για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Κατά την άποψη του Αnt1 το τηλεοπτικό αυτό πρόγραμμα εντάσσεται στα ψυχαγωγικά προγράμματα, αν και κατ’ με θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μια επιμορφωτική και εκπαιδευτική εκπομπή, διότι δίνει την δυνατότητα στον τηλεθεατή να μάθει πως γίνεται ένα μανικιουρ, ένα πεντικιουρ, μια σύσφιξη σώματος… Τα προβλήματα, δηλαδή, των κατά τα άλλα πραγματικών νοικοκυρών είναι πώς θα χτενίσουν τα μαλλιά τους, τι χρώμα θα βάψουν τα νύχια τους και ποιό από τα εκατοντάδες φορέματα θα φορέσουν στην νυχτερινή τους έξοδο. Μακάρι, όλος ο κόσμος να είχε τέτοιου είδους προβλήματα, διότι είναι απολύτως φυσιολογικό και κατανοητό το πρόβλημα να σου σπάει το νύχι και εξαιτίας αυτού να νιώθεις ότι δεν θα σου πάει καλά η μέρα και να πηγαίνεις εκείνη την ώρα στην αισθητικό σου για να στο περιποιηθεί, όπως έκανε σε ένα πρόσφατο επεισόδιο η Αννίτα Ναθαναήλ. Δεν είναι έντιμο και αξιοπρεπές για ένα μεγάλο κανάλι σαν τον Αnt1 να προωθεί τέτοιου είδους προγράμματα για να έχει τηλεθέαση. Δεν ενδιαφέρει τον απλό τηλεθεατή η καθημερινότητα των κυριών αυτών, γιατί πολύ απλά καμία τους δεν αντιπροσωπεύει στο ελάχιστο τη μέση Ελληνίδα νοικοκυρά και επιπλέον έχει σημαντικότερα προβλήματα που τον απασχολούν από το αν χωρίζει η Φώφη Μαστροκώστα! Η ειρωνεία σε όλη την υπόθεση είναι το γεγονός, ότι  όταν ακούνε τα σχόλια των τηλεκριτικών προσβάλλονται και παρεξηγούνται. Ακόμη μεγαλύτερη ειρωνεία δεν είναι όταν πιστεύουν οι ίδιες ότι αντιπροσωπεύουν τις πραγματικές νοικοκυρές; Είναι άσχημο και παντελώς αδιάφορο να εκθέτει κάποιος την προσωπική του ζωή και να πληρώνεται κιόλας για αυτό που κάνει. Και οι έξι <> δήλωσαν σε πρόσφατες συνεντεύξεις, ότι δείχνουν στον κόσμο κάτι όμορφο, κάτι ωραίο για να περάσει καλά και επίσης ότι δείχνουν τις ζωές τους λίγο πιο ωραιοποιημένες. Με τέτοια τηλεοπτικά προγράμματα, δυστυχώς, το μέλλον της ελληνικής τηλεόρασης κρίνεται αυστηρά αβέβαιο και πρέπει κάποτε όλα τα στελέχη των καναλιών να μπουν στη διαδικασία να καταλάβουν και να ερμηνεύουν καλύτερα τον όρο της ψυχαγωγίας!

Πηγή: Polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Στη δεκαετία του ’80 μια ιδιαίτερα επιτυχημένη ταινία του Hollywood είχε τον τίτλο «Τhe day after tomorrow» με θέμα την επόμενη μέρα μιας καταστροφής.

Για πολλά ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης, η επόμενη μέρα φτάνει πριν να έχει ακόμα φτάσει η αντίστοιχη επόμενη μέρα για το σύνολο της οικονομίας.
Πολιτικά ισχυρά Μέσα, όπως το Alter, οδηγούνται υπό το βάρος των χρεών στον δρόμο της πτώχευσης, ενώ στον χώρο των περιοδικών και των εφημερίδων, οι εκτιμήσεις θεωρούν ως θέμα χρόνου την κατάρρευση και άλλων αντίστοιχα ισχυρών Μέσων, αφού ούτε οι τράπεζες, ούτε το κράτος μπορούν πλέον να παρέμβουν, μια που αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα ρευστότητας και χρεών (οι τράπεζες πρωτίστως εξαιτίας του κράτους και των ομολόγων του, που από ασφαλής επένδυση και βάση του χαρτοφυλακίου τους εξελίχθηκαν σε junk bonds).

Η νέα αυτή πραγματικότητα που θα διαμορφωθεί, δεν θα… είναι όμως στατική.
«Η φύση απεχθάνεται το κενό» έλεγε ο Αριστοτέλης και αν αυτό δεν είναι ακριβώς σωστό σε επίπεδο φυσικών νόμων, είναι σίγουρα σωστό σε ό,τι αφορά τους νόμους της αγοράς.

Πριν μερικά χρόνια ένας επιχειρηματίας -μιλώντας με κυνικό ρεαλισμό για την οικονομική κρίση- είπε ότι η καλύτερη είδηση σε αυτήν την περίοδο είναι ότι δεν έκλεισες εσύ αλλά ο ανταγωνιστής σου. Ότι θα επωφεληθούν, δηλαδή, όσοι επιβιώσουν.
Αυτό σε σημαντικό βαθμό θα συμβεί και στα Μέσα Ενημέρωσης. Όχι όμως αυτόματα και γραμμικά. Γιατί στο παιχνίδι έχει μπει και ένα νέο Μέσο, το Διαδίκτυο, το οποίο καθιστά τις εξελίξεις πολύ περισσότερο σύνθετες και απρόβλεπτες, ιδίως για τον Τύπο.
Το κλειδί, στην προκειμένη περίπτωση, βρίσκεται στη σημασία που έχει ειδικά στον Τύπο η δύναμη της συνήθειας και στην αξία που έχει η ταυτότητα μιας εφημερίδας στην προσωπική ζωή του αναγνώστη. Η εφημερίδα, ειδικά, είναι ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο.

Αν έχεις δεθεί με μια εφημερίδα και ξαφνικά η εφημερίδα αυτή δεν υπάρχει πια και αρχίσεις να λαμβάνεις την πληροφόρησή σου από το Διαδίκτυο, δεν πρόκειται εύκολα να γυρίσεις και να αγοράσεις μια άλλη ή μια νέα εφημερίδα, που θα προσπαθήσει να καλύψει το κενό.
Το πιθανότερο είναι να δημιουργήσεις μια νέα καταναλωτική συνήθεια στο Διαδίκτυο, για την οποία όμως θα είσαι διατεθειμένος να δώσεις πολύ λιγότερα (ή και καθόλου) χρήματα, ιδίως σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης. Ενώ και ο χρόνος που θα διαθέσεις για την ενημέρωση που έπαιρνες παλαιότερα από ένα μόνο Μέσο, θα είναι λιγότερος για κάθε Μέσο ξεχωριστά, μια που το Διαδίκτυο σου προσφέρει πολύ περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες.

 Αντί για μια εφημερίδα μπορείς να διαλέξεις να έχεις ενημέρωση από τριάντα διαφορετικές ιστοσελίδες. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο τζίρος που θα χάνεται σε έσοδα όταν κλείνει μια εφημερίδα, δεν θα υποκαθίσταται ούτε κατά το ήμισυ από τους ανταγωνιστές της ή το Διαδίκτυο.
Το ίδιο δεν ισχύει σε πρώτη φάση με τα τηλεοπτικά κανάλια. Εκεί το κενό στην τηλεθέαση έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να καλυφθεί από τα κανάλια που απομένουν και λιγότερο από το Διαδίκτυο. Τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση.

Επιπροσθέτως, δεν υπάρχουν κυκλοφοριακά έσοδα τα οποία να μπορούν να χαθούν. Πρακτικά όλα αυτά σημαίνουν ότι η συνολική αγορά των Μέσων πρόκειται να συρρικνωθεί.
Ιδίως σε ό,τι αφορά τα παραδοσιακά Μέσα.

Πόσο αυτό θα επηρεάσει τη Διαφήμιση είναι μια άλλη ιστορία. Η Διαφήμιση είναι μια πολύ ευρύτερη οικονομική μεταβλητή και οψέποτε η οικονομία ανακάμψει δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και η Διαφήμιση θα την ακολουθήσει (ή για να είμαστε ακριβέστεροι θα προηγηθεί κατά τι).
Χρησιμοποιώντας ασφαλώς τα Μέσα και τις δυνατότητες που προσφέρονται στη φάση εκείνη.
Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

marketingweek.gr

Πηγή: Polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

του Νίκου Κανάκη

Ένας χρόνος έχει περάσει πλέον, από τότε που η ελληνική κοινωνία ζει κάτω από τις αυστηρές πιέσεις και εντολές του μνημονίου και τα αποτελέσματα είναι αισθητά τραγικά κάθε μέρα. Από τους σκληρούς κανόνες που έχει θέσει το μνημόνιο προς την Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση η παιδεία. Πολλά σχολεία συγχωνεύονται, εκπαιδευτικοί παραμένουν απλήρωτοι για αρκετούς μήνες, συμβάσεις διδακτικού προσωπικού δεν ανανεώνονται και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ένας νέος νόμος-πλαίσιο έρχεται να ανατρέψει τα πάντα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αν και η χρηματοδότηση του κράτους για την παιδεία είναι ήδη πολύ μειωμένη, το Υπουργείο Παιδείας επιβάλλει περαιτέρω περικοπές σε πολλά τμήματα που παρείχαν στους φοιτητές περισσότερα του ενός βιβλία για τη συνολική κάλυψη της εξεταζόμενης ύλης ενός μαθήματος, τώρα θα δίνονται μόνον ένα! Για παράδειγμα αν για ένα μάθημα χρειάζονταν τρία βιβλία-συγγράμματα για να καλυφθεί η εξεταζόμενη ύλη, τώρα το Υπουργείο Παιδείας θα παρέχει μόνον ένα και τα άλλα δυο θα τα πληρώνει ο ίδιος ο φοιτητής. Δηλαδή, φτάσαμε ένα βήμα πριν την κατάργηση της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων. Πρακτικά, πλέον οι σπουδαστές των ΑΕΙ και ΤΕΙ θα υποχρεούνται να καταβάλλουν τουλάχιστον, το χρηματικό ποσό των διακοσίων και τριακοσίων ευρώ ανά εξάμηνο (ίσως σε κάποιες σχολές και περισσότερο) για να αγοράσουν τα συγγράμματα που προτείνει ο καθηγητής σε κάθε μάθημα. Το κράτος, με λίγα λόγια στοχεύει με αργά και σταθερά βήματα στην ολοκληρωτική αποδέσμευση των υποχρεώσεων του στην χρηματοδότηση των βασικών αναγκών των πανεπιστημίων της χώρας.

Επιπλέον, εκτός από τα βιβλία το άλλο μείζον πρόβλημα που έχει παρουσιαστεί είναι το γεγονός, ότι οι φοιτητές και οι σπουδαστές θα πληρώνουν και την σίτιση και την στέγαση τους, ενώ θα προσφέρονται και φοιτητικά δάνεια. Ο φοιτητής θα έχει μια κάρτα για να αγοράζει τις παροχές του ιδρύματος, αφού η φοιτητική μέριμνα θα γίνεται από τις επιχειρήσεις (συνεργασία ιδιωτικού και δημοσίου τομέα). Τέλος, ο κρατικός μηχανισμός επιθυμεί να θεσμοθετήσει τα φοιτητικά δάνεια, τα οποία περιγράφουν ως ευκαιρία για τους σπουδαστές των λαϊκών στρωμάτων. Βεβαίως, δείγματα εφαρμογής τέτοιων καταστάσεων σε άλλες χώρες δείχνουν να δυσκολεύονται σημαντικά οι σπουδαστές να ανταπεξέλθουν στην αποπληρωμή του δανείου για αρκετά χρόνια μετά την αποφοίτησή τους. Αυτό έχει ως θλιβερό αποτέλεσμα να υποθηκεύεται το μέλλον τους, διότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μετά την αποφοίτησή τους θα βρουν εργασία για να αποπληρώσουν το δάνειο.

 Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από την παιδεία του, λένε… Πρέπει να παραμείνει ακλόνητος ο πολιτισμός μας!

Πηγή: Polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Άγνωστου συγγραφέα, αλλά με χιούμορ περίσσιο

• Μ’αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δε με αγριοκοιτάζει αλλά πέφτει κάτω από τα γέλια. Άσε που έδιωξε κανα δυο που δε μου άρεσε η μούρη τους.
• Μ’αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον,γιατί θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό. Άσε που όλο και κάτι θα στέλνουν τις γιορτές.
• Μ’αρεσει που ακρίβυνε η βενζίνη και είναι απλησίαστη  και κουνάω λιγότερο το αμάξι γιατί αυτό σημαίνει ότι θα το έχω για περισσότερα χρόνια, κάνω καλό στην καρδιά μου και είμαι και πολύ μούρη όταν προτείνω σε φίλους να πάμε τσάρκα με το αμάξι στην εθνική. Ασε που όταν πάμε για μπάνιο το καλοκαίρι τσοντάρουν πια όλοι για βενζίνη ενώ παλιά κάναν τον κινέζο.
• Μαρέσει που τα καφενεία έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά. Πλέον πας για ουζάκι και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον.
• Μαρέσει που οι σερβιτόροι άρχισαν να λένε πάλι ευχαριστώ όσα λίγα και να είναι τα τιπς που θα τους δώσεις.
• Επιπλέον για τις γυναίκες είσαι σίγουρος πια 100% ότι δε σε θέλει για τα λεφτά σου.
• Μ’αρέσει που ο κουλουρτζής έξω από τα μπουζούκια έχει πιο πολύ δουλειά από τη λουλουδού μέσα στα μπουζουκια.
• Μ’αρέσει ο καφές που κερδίζω στο τάβλι με φιλαράκια, αποτελεί το 2% του μισθού μου που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει ένα μισθό.
• Μ’αρέσει που θα κόψουν τα επιδόματα. Δεν άντεχα να περιμένω σε ουρές όρθιος.
• Μ’αρέσει που το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο, γιατί σε όλους μας έλειπε λίγο πολύ η περιπέτεια στη ζωή μας.
• Μ’αρέσει που μπορώ να έχω κατάθλιψη ελεύθερα. Παλιά με είχαν πρήξει όλοι’ Τι σου λείπει ρε μα….?
  Τη δουλειά σου την έχεις, το αμαξάκι σου, τι άλλο θες?’
• Μ’αρέσει που στο σούπερ μάρκετ σπάνια περιμένεις πια τον μπροστά να χτυπήσει 2 καρότσια ψώνια, και αν πέσεις σε τέτοιον, του λες να σε καλέσει και σένα στο πάρτυ.
• Μ’αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμιεύαν τόσα χρόνια ,να χάνουν τα λεφτά τους, γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από ‘σπάταλος’ έγινα ‘προνοητικός’ γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα.
• Μ’αρέσει που γίνονται πιο πολλοί πολιτικοί γάμοι, γιατί σε αυτούς τουλάχιστον δε χρεώνουν για τους πολυέλαιους.
• Μ’αρέσει που ξαφνικά έχουν γίνει όλοι οικολόγοι, τάχα ότι κάνουν οικονομία γιατί προστατεύουν το περιβάλλον.
• Μ’αρέσει που λένε ότι θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, γιατί επιτέλους θα ξοδέψω τις δραχμές που είχα φυλάξει για ενθύμιο και μου έσπαγαν τα νεύρα όταν δεν είχα μία και υπολόγιζα ότι αντιστοιχούν σε 60-70 ευρώ αλλά δεν τις άλλαζε πια η τράπεζα.
• Μ’αρέσει που αν πω ότι δουλέυω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν ‘Ρε τον τεμπέλη’.
• Μ’αρέσει που θα έχω και γω μία ιστορία πόνου και δυστυχίας να λέω στις επόμενες γενιές για το παρελθόν της χώρας, όπως εμείς ακούγαμε για χούντα και 2ο παγκόσμιο. Αλλιώς θα με πέρναγαν για πολύ φλώρο.

Πηγή: Polispress.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γράφει ο Σαράντος Ι. Καργάκος

Στίς 24 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. εἶχα γιά μία ἀκόμη φορά τήν τιμή νά διδάξω στήν Σχολή Ἐθνικῆς Ἀμύνης (ΣΕΘΑ) τήν ὑψηλή στρατηγική τοῦ Φιλίππου καί τοῦ Ἀλεξάνδρου. Εἶπα στούς σπουδαστές ὅτι δέν προσῆλθα γιά νά τούς ὁμιλήσω ἀλλά γιά νά τούς ἀποχαιρετίσω. Θά ἦταν τό τελευταῖο μου μάθημα. Πρέπει νά ξέρει κανείς πότε πρέπει νά ἀποχωρεῖ.

Ἐν συντομία, τούς ἐξήγησα τίς ἔννοιες τῆς Στρατηγικῆς καί τῆς Τακτικῆς καί τίς προσδιόρισα μέ τά ἐρωτηματικά «τί;», «γιατί;», «πόσο;» (σέ χρονική καί τοπική ἔκταση) καί «πῶς;», «μέ τί;». Ἐν συνεχεία ἐξήγησα ὅτι ὁ στρατός σήμερα δέν ἀσκεῖ στρατηγική, εἶναι ὅμως ὁ κυριώτερος βραχίονας τῆς Στρατηγικῆς. Στρατηγική, χωρίς ἰσχυρό στρατό, εἶναι θεωρία χωρίς πράξη καί ἐπί τοῦ προκειμένου ἰσχύει τό Λατινικό: «Theoria sine praxe est currus sine axe» (=Θεωρία χωρίς πράξη εἶναι χωρίς ἄξονα ἁμάξι).

Τόν στρατό, τόνισα, δέν τόν θέλουμε γιά νά κάνουμε πόλεμο, ἀλλά γιά νά ἀποφεύγουμε τόν πόλεμο ἤ τόν ἐξευτελισμό σέ περίπτωση πολέμου. Πάντα θά ἔχει ἰσχύ τό αἴτημα τοῦ Γάλλου στρατάρχη Λυωταί: «Δῶστε μου πολύ στρατό, γιά νά μήν χρειαστεῖ νά τόν χρησιμοποιήσω», πού εἶναι παραλλαγή τοῦ Λατινικοῦ «Si vis pacem, para bellum» (=Ἄν θέλεις εἰρήνη, παρασκευάζου γιά πόλεμο).

Ὁ πόλεμος, δυστυχῶς, εἶναι τό θλιβερό πεπρωμένο τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπί γραπτῆς ἱστορίας 3.000 ἐτῶν εἴχαμε μόνον 240 χρόνια εἰρήνης! Μιά δική μου νεανική ἔρευνα ἔδειξε ὅτι ἀπό τό 1945 μέχρι τό 1969, δηλαδή σέ διάστημα 24 ἐτῶν, εἴχαμε 55 πολέμους. Κι ἄν σ᾽ αὐτούς προσθέσουμε τούς 320 ἐμφυλίους, τότε φθάνουμε στό θλιβερό προνόμιο νά ἔχουμε ἕναν πόλεμο κάθε μήνα. Μετά τό 1969 ἔχασα τό λογαριασμό!

Ὁ πόλεμος, ὑπό πολλές καί ποικίλες μορφές θά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἐνδημικό φαινόμενο, ἐφόσον, ὅπως γράφει ὁ Θουκυδίδης, ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου θά παραμένει ἴδια. Δυστυχῶς, ἀντί νά καλυτερεύει, χειροτερεύει. Συνεπῶς, θά δικαιώνεται διαρκῶς ὁ Ἡράκλειτος, πού πρῶτος ἐπεσήμανε τό «Πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δέ βασιλεύς».

Ἀσφαλῶς ὅλοι οἱ λαοί λατρεύουν καί τραγουδοῦν τήν εἰρήνη. Γράφει ὁ δικός μας Παλαμᾶς:«Τί κι ἄν τοῦ πολέμου τό χορό χορεύω/γονατιστός εἰρήνη ἐσέ λατρεύω».Ὡστόσο ἡ εἰρήνη, γιά νά ἐκφραστῶ μέ μία φράση τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Λορέντζου Μαβίλη, εἶναι «ἕνα πλανερό μαγνάδι». Γιά τήν εἰρήνη ἰσχύει πάντα αὐτό πού ἔχει γράψει στούς «Νόμους» του ὁ Πλάτων: «Ἥν γάρ καλοῦσιν οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων εἰρήνην, τοῦτ᾽ εἶναι μόνον ὄνομα, τῷ δ᾽ ἔργω πάσαις πρός πάσας τάς πόλεις ἀεί πόλεμον ἀκήρυκτον κατά φύσιν εἶναι». Καί τό γιατί, τό ἐξηγεῖ ὁ φιλόσοφος μέ ἕναν τρόπο πού θά ζήλευε ὁ Κάρολος Μάρξ: «Διά γάρ τήν τῶν χρημάτων κτῆσιν πάντες οἱ πόλεμοι ἡμῖν γίνονται». Αὐτό τό λέει στόν διάλογο «Φαίδων».

Σήμερα ζοῦμε τήν αὐταπάτη μιᾶς εἰρήνης. Ἄς τό δεχθοῦμε ἔτσι. Μόνον πού δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε αὐτό πού μᾶς κληροδότησε ὁ στρατηγός Ντέ Γκώλλ: «Ἡ ἱστορία κάθε πολέμου ἀρχίζει ἀπό τόν καιρό τῆς εἰρήνης». Γι᾽ αὐτό κάθε κράτος πραγματικά φιλειρηνικό πρέπει νά ἔχει πάντα καλό στρατό. Τόν καλό στρατό δέν τόν κάνουν τά πολεμικά μέσα. Λέει ὁ Θουκυδίδης: «Ἄνδρες πόλις, οὐ τείχη καί νῆες ἀνδρῶν κεναί». Τόν καλό στρατό τόν κάνει ἡ καλή ποιότητα τῶν ἀξιωματικῶν καί στρατιωτῶν. Ἡ σκληρή ἐκγύμναση καί ἡ πειθαρχία. Ἡ πειθαρχία ἦταν τό μεγάλο πολεμικό μυστικό τῆς Σπάρτης. Αὐτή –μέ τίς ἀναγκαῖες ἀλλαγές– ἔγινε κύριο συστατικό τῶν στρατῶν πού ὀργάνωσαν ὁ Μέγας Φίλιππος καί ὁ γυιός του Ἀλέξανδρος. Ἡ disciplina ἐπί αἰῶνες ἔκανε ἀκατάβλητο τόν ρωμαϊκό στρατό. Ἡ πειθαρχία ὑπῆρξε ἡ βάση τοῦ νεώτερου γερμανικοῦ στρατοῦ. Ὁ μεγάλος στρατηγός, ὁ Μόλτκε ὁ πρεσβύτερος, ὁ ὀργανωτής τοῦ πρωσσικοῦ στρατοῦ, εἶχε πεῖ: «Ἀπό τή στιγμή πού ἕνας στρατιώτης θά ἐμφανισθεῖ μέ ἀγυάλιστο κουμπί, ἔχει γίνει ἡ ἀρχή γιά τή διάλυση τοῦ στρατοῦ».

Ἄν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες πρωτοπόρησαν καί σέ θέματα στρατηγικῆς καί σέ θέματα τακτικῆς, εἶναι γιατί βάση τοῦ στρατοῦ τους ἦταν ἡ φάλαγγα, ἡ ὁποία στηρίζεται στήν πυκνότητα, στή συνοχή, κάτι πού ἀπαιτεῖ –πέρα ἀπό ἄλλα στοιχεῖα– ἀπόλυτη πειθαρχία.

Γιά νά φθάσω στόν Ἀλέξανδρο, ξεκινῶ ἀπό τήν Σπάρτη. Πρῶτοι οἱ Σπαρτιάτες ἐγκατέλειψαν τό ἄλογο καί τό ἅρμα καί στηρίχθηκαν στή φάλαγγα. Τό πέλμα νίκησε τήν ὁπλή: Τό δόρυ νίκησε τό τόξο καί τό ἀκόντιο. Οἱ Σπαρτιάτες καθόρισαν τίς ἀρχές τῆς ἐπιστημονικῆς διεξαγωγῆς τοῦ πολέμου. Κι ἀκόμη ἔθεσαν τίς βάσεις σ᾽ αὐτό πού ὀνομάζεται πολιτισμός τοῦ πολέμου. Ὅσο περίεργα κι ἄν ἀκούγεται αὐτό. Ἡ εὐγένεια ὡς στοιχεῖο καλῆς κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς, ξεκίνησε ἀπό τό στρατό. Παραπέμπω στή λέξη «ἱπποτισμός». Αὐτή ἡ ἱπποτική συμπεριφορά –καί ὄχι μόνον οἱ νίκες– ἀνέδειξαν τόν Ἀλέξανδρο ὡς τήν κορυφαία στρατιωτική φυσιογνωμία. Ἔκλεισα τήν ὁμιλία μου μέ μιά φράση τοῦ μεγάλου Κινέζου θεωρητικοῦ τοῦ πολέμου Σούν Τσού (4ος αἰώνας π.χ.):

«Ἡ τέχνη τοῦ πολέμου εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιά τό κράτος. Εἶναι θέμα ζωῆς καί θανάτου, δρόμος πρός τή σωτηρία ἤ τήν καταστροφή. Γι᾽ αὐτό δέν πρέπει σέ καμμία περίπτωση νά παραμελεῖται».

Αναδημοσίευση από την Εστία (sarantoskargakos.gr)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος. Δεν υπάρχει άλλος νόμος, δεν υπάρχει άλλο όραμα, δεν υπάρχει άλλη ιδέα, απ αυτήν της σωτηρίας της πατρίδας.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
«Υπέρτατος νόμος η σωτηρία της πατρίδος…»Γράφει ο Όμηρος Ελευθεριάδης

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γράφει ο Ελευθεριάδης Όμηρος  Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια,  τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό. Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του: «Πώς σου φάνηκε η εμπειρία???» «Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Τι σημαίνει να είσαι φτωχός…

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

 Ο χρόνος για τον παραδοσιακό άνθρωπο είναι, όπως ήδη αναφέρθηκε, το περιεχόμενό του, η εμπειρία του. Στη ζωή των Ελλήνων αγροτών αυτή την περίοδο κυριαρχούσε το κρύο, το τέλος της σποράς και η μείωση του φωτός. Το Δεκέμβριο έχουμε τις μικρότερες μέρες.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Τα Χριστούγεννα και τα έθιμά τους

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γράφει η Κατερίνα Κωστάκη Πράγματι διανύουμε μια δύσκολη καμπή στην ιστορία της ανθρωπότητας , όχι όμως και από τις πιο δύσκολες μέσα σε όλες τις εποχές. Διαβάζουμε και ακούμε καθημερινά για το χρεοκοπημένο οικονομικό σύστημα, καθώς και το διεφθαρμένο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Εκείνο που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι κανένα σύστημα δεν καταρρέει , αν δεν έχουν καταρρεύσει πρώτα οι ηθικοί και πνευματικοί δεσμοί που το κρατούν και συντηρούν

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Δημιουργήστε την διασύνδεσή σας με το σύμπαν (και τη νέα Γη)μέσα από την...

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ας πούμε πως σε ρωτάει μια μέρα ο γιος σου τι έκανες στα νιάτα σου.  Ας πούμε πως σε ρωτάει . Τι θα του πεις; Ακόμα κι αν είσαι φλώρος, θα του πεις πως ήσουν μεγάλος επαναστάτης και έτρεχες από πορεία σε πορεία …… Το παιδί, όμως, δεν θα σε πιστέψει, γιατί αφενός σε βλέπει τι χαλβάς είσαι και αφετέρου δεν θα έχεις ούτε μια φωτογραφία από μια διαδήλωση. Αν δεν έχεις τουλάχιστον μια φωτογραφία , αποκλείεται να σε πιστέψει ο γιος σου

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Με ψυχή βαθιά… Γράφει ο Σάκης Κωστούλας

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Η αλήθεια είναι ότι, δεν μου έκανε καθόλου εντύπωση όταν είδα πρώτο πρώτο στη βιτρίνα ενός εκ των χαρακτηριστικότερων βιβλιοπωλείων της Λειψίας ένα βιβλίο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, στο οποίο μάλιστα η φυσιογνωμία του μεγάλου Έλληνα συνθέτη έμοιαζε να «καταλαμβάνει» όλο το χώρο και να επισκιάζει τα υπόλοιπα βιβλίο-εκθέματα. Ούτε μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ο την 1η του Δεκέμβρη του 2010 ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία “Σπίθα” με σκοπό, όπως το αντιλαμβάνομαι, την αντίδραση, μέσω ιδεών και των αγώνων που αυτές επιφέρουν, με σκοπό την έξοδο από την κρίση. Εξάλλου ο Θεοδωράκης, συμφωνεί δεν συμφωνεί κανείς σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο μαζί του, είναι παγκόσμια γνωστός για το έργο του, την αγωνιστικότητά του, το θάρρος και την έμπνευση την οποία ανέκαθεν διέθετε ο οποίος ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης τυγχάνει πατριώτης από τους λίγους, δυστυχώς, εναπομείναντες.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
«Κατάσταση πολιορκίας» του Βερολινέζου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου κ αι κινούμενης εικόνας.. Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν’ αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ’ όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Γράφει ο Σάκης Κωστούλας »Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική;»

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Χωρίς θέσεις και διεκδικητικό πλαίσιο η ΕΣΗΕΑ ανακοίνωσε συμμετοχή στην 24ωρη αργία της ΓΕΣΕ αλλά και 48ωρη απεργία την Παρασκευή και το Σάββατο.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Από την Κίνηση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων »Μας τρώνε και μια αργία από τις...

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μπορεί και μάλλον είναι αστικός μύθος, αλλά επί της ουσίας είναι η καθημερινότητα χιλιάδων ελληνικών σπιτιών…. «Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ.  Θέλω να με κάνεις τηλεόραση…  Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.  Να έχω το δικό μου χώρο.  Να έχω την οικογένεια μου γύρω από εμένα.  Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω.  Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής όταν μιλάω και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.  Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί.  Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά ακόμα κι αν είναι κουρασμένοςκαι θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στεναχωρημένη, αντί να με αγνοεί…  Θέλω τ΄ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου.  Θέλω να νιώθω ότι η οικογένεια μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε πότε, μόνο και μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.  Και το τελευταίο κάνε με έτσι  ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.  Θεέ μου δε ζητώ πολλά…Θέλω μόνο να γίνω σα μια τηλεόραση!!» Την δασκάλα που την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Έκθεση από μαθητή Δευτέρας δημοτικού με θέμα: » Τι θέλω να ζητήσω από το Θεό»

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Του Πετρου Παπακωνσταντινου Oποια γνώμη κι αν έχει κανείς για τις εκάστοτε πολιτικές τοποθετήσεις του Μίκη Θεοδωράκη, ένα πράγμα είναι δύσκολο να του αμφισβητήσει: την ικανότητα να αφουγκράζεται, πίσω από τις αλαζονικές κραυγές των λύκων, την εκκωφαντική σιωπή των αμνών, πίσω από τους ασήμαντους θορύβους της καθημερινότητας, τη μυστική βοή των μελλούμενων.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Ο Μίκης , η κρίση και η Δημοκρατία

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Καταρχήν εάν θέλαμε να κάνουμε μια προσπάθεια να ερμηνεύσουμε τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην βάση της καταδίκης του μνημονίου ή όχι, νομίζω ότι θα δυσκολευόμασταν ιδιαίτερα και δεν θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ως καταδίκη, ούτε όμως και ως υπεράσπισή του.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Γράφει ο Κώστας Χαϊνάς – Υπάρχει εναλλακτική πρόταση απέναντι στο μνημόνιο...

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γράφει ο Βάιος Φασούλας   Στις 28 Νοεμβρίου γιορτάζουμε την επέτειο της Εθνικής Αντίστασης.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Στη μνήμη του Άρη Βελουχιώτη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γράφει ο  Θωμάς  Ιωάννου  Εν αρχή είναι η αρχή. Και γιατί να μην είναι; Γιατί δηλαδή, τι έχει να ζηλέψει από οτιδήποτε άλλο; Από ένα τέλος λόγου χάρη

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Από Μηχανής Θνητός

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Γράφει η Αντωνία Δημητρίου Ένα ερώτημα που βασανίζει χιλιάδες μανούλες και εμένα την ίδια φυσικά! Είναι πολλές φορές που πηγαίνω στο μικρό κρεβατάκι του 5χρονου γιού μου όταν κοιμάται,  τον κοιτάζω και θέτω στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Είμαι καλή μανούλα?

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Οι κοινωνίες δεν πρέπει να σκοτώνουν τους πολίτες τους- ακόμη και τους δολοφόνους Τον περασμένο Σεπτέμβριο, στη Βιρτζίνια, η Τερέζα Λιούις εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση. Ουδείς θα τιμωρηθεί για τη δολοφονία της, επειδή είχε καταδικαστεί νομίμως σε θάνατο

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Η θανατική ποινή είναι φόνος; Του Umberto Eco

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κάποια υπαλληλάκια της δημοσιογραφίας έχουν αρχίσει να ενοχλούνται από τις δήθεν ανώνυμες ηλεκτρονικές εφημερίδες που κατακλύζουν το Διαδίκτυο και εκδηλώνουν σε διάφορες φυλλάδες την ιερή αγανάκτησή τους. Προφανώς κατ’ εντολήν των αφεντικών τους που επί δεκαετίες λυμαίνονται την κρατική διαφήμιση και παίζουν ανενόχλητοι τα παιγνιδάκια τους. Τα παιδιά δεν έχουν καταλάβει τίποτε από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Τα υπαλληλάκια της δημοσιογραφίας

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

  Του ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ Διευθυντή του ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ Ένα ισχυρό αίσθημα ανασφάλειας και ανησυχίας, διακατέχει ένα …ισχνό τμήμα του ελληνικού λαού, περί του τι μπορεί να συμβεί από μέρα σε μέρα, μήνα σε μήνα, χρόνο σε χρόνο.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Εν αναμονή… ενός «μήπως»…

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Φυλάκιζαν και υγιείς μαζί με τους λεπρούς για τιμωρία στην Σπιναλόγκα. Για πρώτη φορά το νησί των λεπρών στην Κρήτη, αποκαλύπτει το φοβερό μυστικό του: Στα χρόνια του εμφύλιου πολέμου και για μια δεκαετία ακόμα, άνθρωποι υγιείς εξορίζονταν στην Σπιναλόγκα για να κολλήσουν τη νόσο του «Χάνσεν» και έτσι να τιμωρηθούν, αλλά και να παραμείνει «ανοιχτό» το νησί για πολλά χρόνια.

Πηγή: Polispress.gr
Διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση εδώ:
Το φοβερό μυστικό της Σπιναλόγκας

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο